Alle inzendingen van Wim

Zoals u weet heb ik iets met boeken. Dat heb ik mijn hele levenal gehad en ik raak dat niet meer kwijt. Mac Olliver schreef daar een mooi gedichtje over. Lees maar: "Al staan zij in stram gelid als soldaten, gerangschikt van groot naar klein: Zij ademen liefde en vriendschap. Elk van hen heeft een eigen gezicht en taal. Zij zijn altijd…

Er bestaan duizenden stukken in kleine bezetting of voor solo-instrument die ongeschikt zijn om in de grote concertzaal te spelen. Die horen thuis in de intimiteit van de salon. Hier wordt door een exclusief gezelschap geluisterd naar "salonmuziek". De luisteraars zijn dus "salonfiguren", dit in tegenstelling tot "saloneske" figuren, dat is…

Ik ben een snuffelaar. In mijn eigen boekenkasten. Ik lijd aan licht-bibliofiele neigingen, maar het blijft binnen de perken. Zelden zal ik gezien worden aan een boekenkraam op het Waterlooplein en nog minder bij een boekenmarkt in bijvoorbeeld Deventer. Dan zie ik honderden snuffelaars bij elkaar en dan is voor mij de aardigheid eraf. Ik acht het…

(vervolg) Over Josquin's moeizame reis naar Rome te schrijven, bemoeilijkt door een nauwelijks ontwikkeld wegennet, slechte logeerbehuizingen, voortdurende ziektegevaar en onophoudelijke struikroverij is meer ruimte nodig dan het bestek van deze beschouwing biedt. Liever stel ik de persoon Josquin centraal en de muziek van zijn tijd. De voorgangers…

Ik acht Theun de Vries (1908-2005) één van de grootste Nederlandse schrijvers van de 20ste eeuw. In zijn lange leven heeft hij een immens oeuvre opgebouwd, waarin steeds weer historie centraal staat. En dat op vele gebieden. Eén van de hoogtepunten in dat geweldige werk van Theun de Vries vind ik nog altijd 'Ketters'; anderen hebben weer een ander…

Vroeger waren er veel meer. Ik bedoel paarden in de stad. Bruine,vale, blessen, soms ook wel een schimmel. Sommige hadden een staart, andere was die afgenomen. Daar zat geld in, dacht ik. Vioolsnaren, zachte bezems en wat niet al. Het waren nooit mooie paarden. De baas had ze om te trekken en niet om hun toilet te maken. Begrijpelijk. Dat gebeurde…

(vervolg) De vijf Symfonieën zijn ontstaan gedurende een lange tijdsperiode. De eerste in 1850, de laatste in 1886. De eerste twee symfonieën zijn geheel vergeten, een Symfonie in A en een Symfonie in F, die de bijnaam "Una Roma" kreeg. De eerste "officiële" symfonie ontstond in 1853 en werd in 1855 uitgevoerd. Ook deze symfonie, opus 2…

Een werk uit de Franse romantiek waarvan ik steeds weer diep onder de indruk raak is de Derde Symfonie van Camille Saint-Saëns (1835-1921). Die bewondering laat zich het best omschrijven met termen als geinspireerd, vakmanschap en gedrevenheid. Saint-Saëns' Derde Symfonie is voor mij een intrigerend voorbeeld van artistieke grandeur en historische…

De ondertekening is van Mozarts zuster Nannerl met wie hij als kind veel grote reizen maakte. Of we kijken naar wat achter getal 24 genoteerd staat: "Een Nederduits Air op de installatie van Z.D.H. Willem den V, Prins van Oranje etc etc, door C.E. Graaf in muziek gebracht en door den beroemden jonge Compositeur J.W.G. Mozart…

Er zullen weinig muziekliefhebbers zijn die de altijd aanwezige letters KV achter een werk van Mozart onbekend zijn. Het gaat om de afkorting van "Köchels Verzeichnis", een systematisch overzicht van Mozarts gehele oeuvre. Dat overzicht is vervaardigd door Dr Ludwig Alois Friedrich, Ritter von Köchel (1800-1877). Het boek heet "Chronologisch-Thematisches…

Slechts een paar ingewijden weten dat ik van koken hou. Ik geloof niet eens dat iemand dat buiten mijn familie weet, maar ik kan mij een keer versproken hebben. Dat duidt op bescheidenheid en nederigheid. Niet dat ik altijd zo ben, want dan kom je in het leven moeilijk vooruit Maar met koken is dat anders. Koken is namenlijk een erg intieme bezigheid…

Wie over Chopin wil praten moet altijd twee extra componisten meenemen. Want we denken wel eens dat Chopin als een godsgeschenk uit de hemel komt vallen, zomaar, zonder signalen vooraf, maar zo is het niet. Geschiedenis moet eerlijk zijn. Iedere componist heeft zijn eigen voorgeschiedenis, en eigen voorgangers. Het is aardig die van Chopin eens…

Vroeger las ik veel meer dan nu. Ik krijg last van mijn ogen. Na 5 minuten zie ik niet meer scherp en word ik moe. Vervelend. In de auto heb ik er geen last van. Samen doen gaat niet. Te gevaarlijk. Ik was een echte Dickenslezer. Vooral op bed. Lees vooral ook vóór het slapen gaan. Lees hoe Dickens het interieur van een gelagkamer bschrijft en je…

Een van de meest vermakelijke spelletjes die ik ken heet ganzenbord. Dat moet tegenwoordig met een tussen-n, dus doe ik dat maar. Ook ganzenbord doet mee aan de spellingscode van vandaag. Ik vind dat wel aardig, want het bewijst dat het nog wordt gespeeld. Al die spelletjes uit mijn jeugd, nu nog gespeeld, hebben maar één ding gemeen: elkaar aftroeven…

Eerder schreef ik over dammen. Nu over sjoelen. Beide zijn spellen met schuivende schijven. Bij de één gaat het langzamer dan bij de ander, en vooral gaat het bij de ander luidruchtiger dan bij de één. Sjoelen wordt wel eens een oudHollands spel genoemd. Daar is wat vóór en wat tegen te argumenteren. Het klinkt wat oubollig, wat denigrerend. Het…

Het is begrijpelijk dat na de explosie van programmamuziek veroorzaakt door Liszt en Wagner, een muzikale stijlimpasse ontstaat en daarmee de grootst mogelijke verwarring. Naar Wagner luister je met gemengde gevoelens en Liszt is dan zo'n figuur van wie je zegt: "'het gaat wel weer over". Gelukkig speelde de man piano en kon daar al zijn ambitie…

Ik hou van kleine boekjes. Hoe kleiner hoe beter. Als ik ze tussen mijn boeken ontwaar en ik wil ze pakken hou ik mijn ogen er niet van af. Anders ben ik ze kwijt en blijven ze onzichtbaar. Je zoekt waar je dacht dat ze waren, maar niks hoor! Kleine boekjes hebben iets liefs, ze zijn zo klein omdat er eigenlijk niets in kan staan. Ze zullen je in…

Het damspel houd ik in ere. Ik geniet ervan en deed het met mijn kinderen en nu met mijn kleinkinderen. Soms ook met mijn vrouw. Maar ik verlies altijd van haar. Zij kan het beter dan ik en ik zie haar rappe vingers over het bord glijden. Het gaat mij te vlug! "Wat heb je gedaan", vraag ik vaak. Zij toont het mij zonder woorden. Ik vind het knap dat…

"Ik begrijp het allemaal niet", zei boer K. tegen boerin K., die hij ook wel Mo noemde. "De overheid pleit voor openheid en toch wordt het gezichtsveld minder en minder. Alla, je moet er maar in geloven. Ah, lekker Mo, ham met kaas, je bent een lief boerinneke." Boer K. nam een flinke hap van de ham mét die Mo had voorgezet. Hij nam niet alles…

De leraar Nederlands, normaal gesproken in rafelige spijkerbroek, vaal blauw t-shirt, gore gymschoenen, zonder sokken, was vandaag anders. Ver anders in plaats van verre van anders. Wat hem gewoonlijk niet lukte, gebeurde vandaag reeds bij verschijnen. Het stuk schorem, negenentwintig in getal en vreemd genoeg allemaal aanwezig, dat nog steeds doorgaat…

De droogte eist haar tol. Het vee is uitgedund. Ik strijk neer in een kamp, in een rood niemandsland, door regen vergeten. Blauwhelmen rijden in een schokkende jeep door de poort. Een stofwolk. De vluchteling, nipt ontglipt aan de oprukkende rebellen, wacht op een schraal rantsoen, achter prikkeldraad. Een drop olijfolie, een schep rijst…

De schoolbank is door een granaatscherf versplinterd. Ik word ingelijfd en opgelepeld in een broeihaard van twist. Op een speerworp van de evenaar dien ik het verzet, verdien ik rijst en meel voor mijn moeder. Het leger is rijker dan een kroost en ik ben goedkoop, vrij, volgzaam. Mijn fit lijf hurkt in een struik. In een schutkleur bespied ik…

Een zuidelijk heuvelflank. De zon doet de druiven zwellen, een magere oogst met een volle smaak. Chardonnay, Pinot Noir, namen die aan het verhemelte blijven kleven. De plukker ritselt tussen de ranken met stompe nagels, behoedzaam, zonder de schil te schenden, het vruchtvlees te kneuzen. De trossen worden onmiddellijk geperst. Gist ontzuurt…

Hij zit op de pot van glazuur, in de kleinste kamer, met een kei in zijn darmen en krast een loze kreet in het wormhout van de deur. Er zit een lont op een spoel in zijn schedel, die uitmondt in een genster, verscholen in de donkere koker van de waterput, de pupil die ontploffen wil. In zijn trillende dijen zindert iets, een kernkop richt zich op…

Ik spoel het stof van de bonen, dompel ze onder in een plastic kom. Eén nacht mogen ze weken in de koelkast, dan giet ik ze af en rol ze in de pan tot de waterspiegel borrelt op een vuur dat ik lager draai. Ze garen onder een deksel. De billen en de vale vlerken van de kip houd ik onder de koperen kraan, de zilveren straal. Dan dep ik ze droog, strooi…

De dokter boog voorover met een vette knipoog en snoof, een verdoken teken van ongeduld. Hij schoof een naamkaartje, een stille uitnodiging, over het granieten blad van zijn bureau. Even later wrikte hij de schaar van mijn knieën open, blies in mijn scharlaken oor, woelde onder zijde en scheurde het kanten slipje van mijn dijen. Schilfers huid onder…

Ik trappel en treuzel in de ring. Als een mambodanser met een steek in zijn blaas ontwijk ik de vuist van de kolos. Er schuilt een springveer in zijn schouder, beton in de biceps, een staalplaat in het middenrif. Mijn longen zwoegen. Ik verdraag nog net de opstoot tegen mijn druipende kin, de rechterhoek die mijn kaak ontwricht, de drilboor in…

De oproerige haan is bijna uitgekraaid. Al een halve eeuw schetst hij de rauwe trekken van Cuba. De oude held blijft grote ogen zaaien. Als hij van zijn kreupele troon stort, met een reutel in zijn darmen, dan snikt oma, maar haar kleinzoon baalt. De rantsoenbonnen, de dubbele munt zijn de drempels van de rode droom. Tachtig wordt hij en de…

De arts landt over de grens, in de besmette kolk, de smeulende haard die uitdijt als een blaar. De mug draagt de kiem van de doem en laaft zich aan de ongerepte ader. Hij weegt de pillen op een koperen schaal maar ze missen hun doel, pijlen in het ijle. De reutel dringt door een lemen wand, ergens in een nomadendorp, in de hoorn van zand of langs de…

Het paasverlof is arm aan nieuws. De pers neemt de bloedvlek onder de loep. De fotograaf zoekt een brede hoek. De bijziende kroongetuige kreeg een duw. Toch herkent hij in een waas de verdachte worsteling, het flitsend lemmet en rondom graait hij naar zijn bril. De hoge hallen van het station zijn verzadigd van paniek. Een roofmoord tijdens…