Alle inzendingen over kinderen

Er was eens een klein kaboutertje dat in een groot bos woonde. Hij woonde eerst in een paddestoel maar die was door kabouter Spillebeen kapotgemaakt omdat die zonodig op de paddestoel moest wippen. Dus was hij verhuisd naar een holletje onder de wortels van een grote eik. Hij had al zijn meubeltjes en andere spulletjes zelf zorgvuldig gemaakt omdat…

Intussen loop ik al bellend met de telefoon van het benzinestation. Mijn man had ik inmiddels ingelicht over de situatie van de sleutel. Hij riep een woord dat ik hier niet zal herhalen en zei dat hij het eten wel weer uit zou draaien, de jongens inladen en van Zwartemeer eerst naar Meppel en dan draaien richting Hoogeveen naar mij toe zou komen met…

Daar ik die avond nog een andere activiteit had zou ik wel op tijd weg hebben gewild maar dat kan niet want de dag moet afgesloten worden met een theorie- en praktijkexamen. Om tien voor vier kunnen we dan eindelijk vertrekken. Naar huis gereden in stilte want de heren sliepen onmiddellijk. In Zwartemeer aangekomen bedacht ik mij dat we via de doktersassistente…

Een dagje uit het leven van Wilme de Roon, woensdag 26 juli 2006. Om 6:30 uur word ik wakker en besef me dat ik de jongens (mijn kleinzoon Dennis en vriendje Steven) belooft heb om vandaag naar het Verkeerspark in Assen te gaan. Joepie, een hele dag in de zinderende zon, een heerlijk vooruitzicht. Maar beloofd is beloofd. Dus eruit, douchen, aankleden…

Rijdend langs zomaar een boom, die vanuit het niets van gisteren, vandaag getooid is met bloemen en kaarsen…. Een pet hangt, verloren zonder zijn eigenaar, aan de stam…. Stille getuigenissen van een mensendrama.. Wat mij nu bezighoudt is de vraag wat die jonge mensen bezighoudt…niet alleen figuurlijk maar zeker ook letterlijk. Wat missen zij in…

Onder een strakblauwe hemel en met een frisse bries in zijn rug fietste hij door het Friese landschap. Zijn zoontje van twee babbelde wat tegen hem aan. Af en toe stak het kereltje hem een dropje toe uit het zakje dat het in zijn kleine knuistjes vasthield. Hij moest zich half omdraaien om zijn jongste spruit, die in het zitje achterop zat, te kunnen…

Kinderen hebben tegenwoordig nogal wat te verstouwen. Nu lijkt hen dat gemakkelijk af te gaan: msn-nen en huiswerk maken, terwijl de TV aanstaat is geen enkel probleem voor ze. Alles lijken ze tegelijk te kunnen. Het is opvallend dat vroeger mensen trots waren op het feit dat men alles tegelijk kon. Terwijl men nu juist weer gaat leren om één ding…

Ik ben de trotse opa van vier kleinkinderen. Inderdaad, als ik had geweten dat kleinkinderen zo leuk waren, had ik ze eerst willen hebben. Nu hebben opa’s trouwens altijd de leukste, origineelste kleinkinderen, en jawel hoor, dat klopt. En die van mij spannen de kroon. Eén van mijn kleinzoons geeft, als je hem naar zijn toekomstige beroepskeuze…

Morgen naar de Efteling. Met de hele familie. Beloofd is beloofd. Beelden van ontelbaar veel mensen schieten door mijn hoofd. Heel veel lotgenoten, die we morgen bij herhaling zullen tegenkomen. Hoe drukker, hoe vaker. De slimme wachtrijhekjes zorgen ervoor dat het grootste deel van de dag wordt doorgebracht met het stiekem kijken naar andere mensen…

De Karwei hangt er werkelijk vol mee. Een heel rek met alleen maar artikelen om je huis ‘kindveilig’ te maken. Deurvertragers, traphekjes, kinderslotjes, hoekbeschermers en noem het maar op. Je kunt het natuurlijk ook overdrijven om je huis te versieren met al dat plastic, alleen maar om je kind te behoeden voor ongelukjes. Volgens mij is het gewoon…

Velen van onze oudere generatie hebben soms al snel een oordeel klaar als het gaat over ''de jeugd van tegenwoordig''. Het is niet aan mij om uit te maken of het altijd terecht of onterecht is. Uiteindelijk waren ook wij ooit eens jong. Ik weet bijvoorbeeld van mezelf niet eens meer precies wat mij toen bezig hield en hoe ik dacht over de belevingswereld…

In een niet zo groot indianendorp aan de voet van een hoge rots, woont een klein indianenmeisje. Haar naam is"Ochtendgloren", omdat zij geboren werd toen de zon net boven de kim verscheen. Haar vader is het dappere opperhoofd en zijn naam is "Dappere krijger"en de moeder van Ochtendgloren heet "Gouden Vlinder". Zij is de liefste moeder van de…

Ook vandaag hebben we weer, zoals altijd twee maal per week, boodschappen gedaan bij een plaatselijke grootgrutter. Daarvoor moeten we altijd acht haltes met de bus mee. We zijn er dan binnen zeven minuten en dat hebben we er graag voor over. De pecunia is erg belangrijk, ook voor ouderen. Nadat we hadden afgerekend, laadden mijn vrouw en ik de boodschappen…

Voor de zekerheid heb ik ze nog eens heel secuur geteld en het waren er negen, dat weet ik zeker. Dat aantal verbaasde mij in hoge mate, omdat ik toch een even aantal mocht verwachten. Maar meer nog bevreemdde het mij, dat geen één bij een andere paste. Zeer merkwaardig. Nu had ik wel goede hoop dat het een volgende keer in orde zou komen, maar helaas…

Wallen tot op mijn enkels. Al een hele week. Ik heb waarschijnlijk iets goed fout gedaan bij de kinderen, want ze zijn me behoorlijk aan het straffen. Ik kom er helaas maar niet achter wat er aan schort, en hoe langer dat duurt, hoe langer zij het volhouden. Het begon allemaal toen ik weer moest gaan werken na vier weken vakantie. Van zondag op…

Heel lang geleden (toen ik jong was) voetbalde de jeugd op straat, dat kon toen nog. Ook was het in die tijd heel gebruikelijk om op een blinde muur met krijt een doel te tekenen, in het midden van dat doel stond met grote letters ADO geschreven. Althans, zo was dat in Den Haag, in Rotterdam zal er ongetwijfeld Feijenoord (nog ouderwets met een…

Hoe Voortreffelijk Zij was Mevrouw Deluw was niet ver af, bezig met Jansje beknorren over het leven dat zij maakte; `zij wist ook niet,' zei ze met een oog op de tuinknecht, `waarom er altijd wat aan die tuin gedaan moest worden, als de familie er in was.' Deluw droeg zijn vriend aan zijn vrouw op, en wilde vertrekken. `Nog een woordje!'…

Mijn dochter is ziek. Nooit geweten dat dit virus op zo’n jonge leeftijd al voor kon komen, maar het bewijs zit toch echt naast me in de kamer. Drie jaar is ze en er is officieel oranjekoorts bij haar vastgesteld. De eerste tekenen zag ik nog over het hoofd. Op een morgen kwam ze naar me toe en schreeuwde: “IK WIL NEDERLAND!” Ik had het totaal…

Ik zie ons nog lopen. Ouder dan een jaar of drie kun je niet geweest zijn. Alles was nog "zellie" en zorgeloos blikte je omhoog. Stap stap stap, alles "zeffule" doen, wetende dat mama's helpende hand in de buurt was. Onverwoestbaar vertrouwen. Zes jaar was je toen er nog een broertje kwam en jij benjamin af was. De onzekerheid was op je smoeltje…

Oh nee hè, hij huilt weer. Ik kijk op mijn wekker. Het is 3 uur ‘s nachts. Ik hobbel mijn bed uit en ga de slaapkamer van mijn zoon binnen. “Het is verdorie midden in de nacht, ga slapen!” Hij lijkt me niet te snappen of doet alsof. Hij blijft huilen. Bang dat mijn dochter wakker wordt van ons onderonsje en ik de poppen helemaal aan het dansen heb,…

We vertellen onze kinderen maar al te graag dat ze niet mogen liegen en wat doen we zelf….juist, liegen! De nieuwe leugenperiode is weer aangebroken. De Paashaas komt eraan. Als mijn dochter het daar nu eens gewoon bij zou laten, maar nee hoor, ze zit in de ‘waarom’fase. Erg leuk! De chocolade-eieren liggen zo voor het oprapen in de supermarkt, maar…

Eindelijk mag Miriam mee. Papa blijft thuis met Alma en kleine Dirk. Maar zij, Miriam, is nu groot. Het is niet ver lopen. De straat uit en dan linksaf. Ze houdt het boek stevig in haar hand. Haar eerste boek, helemaal van haarzelf. Ze heeft het nog niet ingekeken, maar expres tot vandaag bewaard. Mama heeft een lange zwarte jas aan. Er zitten…

Met een volle boodschappentas loop ik door het Spijkerkwartier richting huis. Altijd komt er een moment dat ik me afvraag of dit nu de snelste route zal zijn. Precies tijdens deze overpeinzing passeert links van mij een zin, uitgesproken door een vrouwenstem. Op het moment dat de zin tot mij doordringt zie ik wie de woorden zojuist uitsprak. Ik kijk…

Papa kwam weer binnen. Zijn gezicht trok, er zaten glimmertjes achter zijn ogen. Dat zag Miriam. Mama zag het ook. "Wat heb je?" "Hoezo. Niks." "Wel waar, er is iets! Waarom lach je?" "Ik lach helemaal niet." "Er is wél iets gebeurd. Waarom bleef je zolang weg. Je hoefde toch alleen maar de vuilnisbak buiten te zetten?" Papa zette elke…

Volwassen. Ze eigent het zich toe, het recht om vanaf nu alles zelf te mogen beslissen. Het beslissingsrecht neemt nog geen overdreven proporties aan. We zijn er gerust in. Het breidt zich wel stilaan uit, haar zeggenschap. Ze beveelt hoe we ons horen te gedragen, zelfs in huis. Geen scheetje mag er ontsnappen of ze heeft het gehoord, geen kus gegeven…

Myrthe schuift de gordijnen op haar dochters kamer opzij. “Kijk eens Sarah, het heeft gesneeuwd.” Sarah wrijft in haar kleine oogjes, nog niet precies bevattend of ze nog slaapt of wakker is. Vorige week is ze drie jaar geworden en heeft zij van opa en oma een slee gekregen. Dat plotseling beseffend springt ze boven haar dekens uit, glijdt via de glijbaan…

De voorlaatste dag van 2005 kreeg het gehele land een serieuze sneeuwlaag over zich heen. Gelukkig trad de dooi ’s nachts al in, maar inmiddels was de weerellende al geleden: auto’s in de gracht, tegen de boom of paal of tegen elkaar. Ook de treinreizigers geraakten niet op tijd thuis of ter bestemming omwille van de ijzel die op de elektrische geleidingen…

In het weiland naast de serre wil ik graag een nieuwe border. Een‘nectarbar’ waar bijen en vlinders zich kunnen laven aan tal van nectarplanten. Tijdens het omspitten haalde ik een roestig legerautootje uit de grond. Waarschijnlijk een achtergebleven speelgoedje, uit het oog verloren tijdens het spel. Niet van onze zonen, want het weiland is pas enkele…

26 jaar geleden Een nieuwe woonomgeving en geen familie. Wakker worden en niet weten wat je doen moet. Niet alleen vandaag maar elke minuut, elk uur. Maar je hebt wel een kind om voor te zorgen. Een lief knulletje van 5 jaar. Met niemand kun je praten, Niemand geeft je troost. Niemand kan je horen. Het is 1 groot zwart gat vol ellende. Huilen…

“Mama, mama, ik wil een step voor mijn verjaardag!” Met haar ienietienie kleine vingertjes tikt ze in het boek. “Teze, mama”. Zaterdag wordt mijn kleine meid alweer 3 jaar. Als de dag van gisteren dat ze mijn lichaam verliet en het op een janken zette. En nu, tjonge wat wordt mijn kleine meisje alweer groot. Er wordt tegenwoordig al zoveel verwacht…