1770 resultaten.
De metamorfose van "Villa Constance"
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Op de Spoorlaan leunt de oude "Villa Constance" haast tegen het moderne gebouw van "TBV Wonen" aan, zoals naast haar aan de andere kant een zwakkere boom als het ware steun zoekt bij een sterkere in een welhaast perfect samenleven dat door niets verstoord wordt.
Broederlijk staan de gevels zij aan zij als twee persoonlijkheden met geheel eigen aard…
Oma's fotodoos.......
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
758 Misschien waren de foto's een troost voor haar in haar laatste jaren. Ik bewaar ze nog in een schoenendoos. Ze tonen mijn ooms en tantes, oma's kinderen, in de diverse fasen van hun levens, gelukkig of ongelukkig, op vakantie, tijdens hun huwelijksvoltrekking, in het Verre Oosten en in vele voorstelbare andere gevallen en gemoedstoestanden....…
Werelden
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
460 Een bus passeert parken, pleinen en plantsoenen, ziekenhuizen, kazernes en gekkenhuizen, en ik ben een van haar passagiers. Het is de route van het leven die ik volg. In studentenkamers en seniorenwoningen wordt het leven verheerlijkt en veracht, worden visies gedeeld en verworpen. Duizenden parallelle levens passeren elkaar.
De blik van de stadsbewoners…
Vervloeking en troost.....
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
512 Vervloek niet de hardgroene hulstbladeren of de schaduwen van de lommerrijke bomen die zich in grillige patronen neervlijen op de straat of de streling van de wind langs je gezicht. Vervloek niet de dagen die je gegeven zijn en die elkaar in statige regelmaat opvolgen....
De hulstbladeren, de schaduwen van de bomen of de wind of de opeenvolging van…
De stad breidt zich uit.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.263 Door hoog oprijzend geboomte in zachtgroene lentetooi schemeren de contouren van in aanbouw zijnde flats....
Het is verrassend te fabuleren en te fantaseren over levens die zich zullen gaan ontrollen, over werelden die zich zullen gaan ontvouwen achter de toekomstige ramen die zich nu nog als zwarte vlekken en onheilspellende openingen aftekenen tegen…
Onder goddelijke bescherming?
verhaal
3.5 met 2 stemmen
1.393 Zelfs vandaag de dag kan men nog minuscule godenbeeldjes die bengelen aan fragiele gouden kettinkjes bewonderen in de vitrines van het museum. Zij boden echter geen bescherming toen roetwolken en lavastromen de hellingen van de vulkaan afrolden en de straten van de stad en de villa's binnendrongen en verduisterden zodat slechts levenloze lichamen getuigden…
Vervreemding/Een schets
hartenkreet
3.0 met 5 stemmen
657 We waren in het Café-Restaurant in het stille dorp gearriveerd op een late septemberavond.
Mijn stilzwijgen overheerste tot mijn spijt omdat ik mij te midden van het gezelschap een "displaced person" voelde; mijn stilzwijgen dat de anderen eveneens lam scheen te leggen; mijns ondanks en tot mijn spijt omdat ik mededogen met hen voelde; mededogen…
Priëlen van verveling en woestijnen van eenzaamheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
441 Een verlammende atmosfeer had zich op die zondagen als een gewatteerde deken over de wereld gelegd. Waarom had mijn bewustzijn opdracht gegeven aan mijn ogen om met angstaanjagende precisie ieder takje, ieder blaadje, ieder kevertje waar te nemen dat zich vertoonde in een genadeloos januarilicht op het antracietgrijze asfalt van de paden van het park…
De bezittingen van een kind......
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
434 Teder koesterde ik, toen ik nog een kind was, mijn schamele en armzalige bezittingen en ik bewaakte ze streng, als waren het de Kroonjuwelen. Als de tijd weer was aangebroken dat de jaarlijkse Kermis de centrale pleinen van de stad in beslag nam, kreeg ik soms een babypopje met toebehoren als een kammetje, een borsteltje, flesje, bedje en kleertjes.…
Cadeautjes voor een broer........
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
497 In mijn woonkamer, die wel iets weg heeft van de kamer van een overjarige studente, staat sinds kort een fleurige plastic tas met het joyeuze en "optimistische" opschrift "Top Toys" in felgekleurde letters.
De tas bevat de cadeautjes die ik, in weerwil van het bepaald niet zachtzinnige maar wellicht als "wreed" te karakteriseren beleid van regering…
Mijn gouden klokje uit Middelburg.......
verhaal
4.0 met 1 stemmen
590 Ik heb het gouden klokje uit Middelburg met de zwarte cijfers op de wijzerplaat niet kunnen verkwanselen, niet kunnen verpatsen, hoewel mijn armoede daar de grootst mogelijke aanleiding toe scheen te geven; mijn arme vader, die van chique kunstvoorwerpen hield, die hem schenen te troosten met zijn ongeluk, heeft het eens, in een tijd die ver achter…
Cadeaus van een tante......
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
448 Het huis is onttakeld; het ademt een sfeer van leegte, verlatenheid en verval. Het hart en de ziel zijn eruit gesneden, de doodsheid regeert en overheerst. Dertig jaar huwelijksleven zijn er gepasseerd als een ijlende windvlaag en nu doolt mijn vierentachtigjarige tante, haast mijn enig overgebleven verwante uit een talrijke familie, er wezenloos, doelloos…
Bij de dood van een tante......
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
500 Haar laatste zus was overleden. Zelf sukkelde ze nu voort achter een rollator en ze had mij gevraagd de grafkrans van onschuldige roomwitte lelies en fris groen lover te inspecteren die ze besteld had en die inderdaad de kist bleek te sieren waar de familie en de vrienden eerbiedig omheen schuifelden ten teken van laatste afscheid....
In de kerk…
Zwart Afrika in Tilburg.....
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
466 Niemand is vandaag de dag nog verrast of verbaasd rechtstreeks geconfronteerd te worden met de binnenlanden van Ethiopië, Somalië, Kenia of Nigeria in personen van zijn allochtone medemensen. Hun dicht ingeplante wimpers overschaduwen en overwelven hun zwarte of mokkabruine ogen als een zonnescherm op een zomerse dag en hun brede lippen onthullen het…
Symbool voor een magische wandeling.....
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
464 De foto oefent door de atmosfeer die ze uitstraalt een goede werking uit op al mijn zintuigen. Ze toont het antracietgrijze water van het Wilhelminakanaal met in de schimmige verte de ijzersterke constructie van de ophaalbrug. Nog juist op de voorgrond, in pasteltinten, een gedeelte van een passerend schip. Uit de blinkend-metalen schoorsteen kringelt…
Flower-power
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
469 Eens was ze mijn vriendin: Lisa met de vaalblauwe jurken; Lisa met de elegante spijkerbroeken, omcirkeld door een oranje, geweven ceintuur, waarin ze heupwiegend voortschreed als een mannequin; Lisa met de dertien vrienden die ze beurtelings trakteerde op muziek van Leonard Cohen, citaten van Hermann Hesse, goedkope wijn en wierook en die ze tenslotte…
Canadese visite
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
475 "Out of the blue" kwamen plotseling mijn langvergeten neven met hun echtgenotes uit het verre Canada naar mij en mijn oude moeder. Terwijl onze Nederlandse familie razendsnel uitstierf als ratten tijdens een pestepidemie, bleken wij ineens te beschikken over een aantal aantrekkelijke jonge verwanten, toonbeelden van bloeiend en gezond leven, dat zij…
Een lege drogisterij......
verhaal
4.0 met 2 stemmen
540 Je kon er maandverband kopen en een stevige borstel om je badkamer schoon te schrobben en verf en lippenstift en op de glazen etagères waren allerlei frutsels en fratsels en beeldjes van onduidelijke kunstzinnige waarde en sieraden uitgestald.
Kameraadschappelijk maar spottend noemden de eigenaar van de zaak en ikzelf elkaar "jongeheer" en "jongedame…
Een ontmoeting bij het station
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
479 Ik trof hen aan bij de bushalte, te midden van de hordes van mensen die dagelijks het Stationsplein overstromen, als het ware uitgebraakt door het Openbaar Vervoer, door de bussen, treinen en taxi's die hun haltes aandoen als bijen de bloemen in een welvoorziene tuin; een kleine donkere jongen en zijn moeder.
"Si,si" herhaalde de vrouw tijdens haar…
Twee planeten?
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
488 Zijn ogen hullen zich in schemerduister en schijnen die van mij te willen bereiken, de afstand te willen overbruggen die onze wezens scheidt.
Het lijkt alsof zijn ogen de ruimte, de leegte willen doorboren, maar de planeet van zijn persoonlijkheid cirkelt slechts op afstand rond mijn planeet.
De kernen van onze wezens raken elkaar niet en lijken omsloten…
Een middagje gezellig winkelen.....
verhaal
4.5 met 2 stemmen
566 In de helverlichte parfumeriezaak die glanst en glimt grijnst me vanaf duizend spiegels mijn drastisch verouderde gezicht als een vogelverschrikker tegemoet.
Honderden flacons, potjes en tubes met kennelijk magische lotions, crèmes en maskers beloven de eeuwige jeugd, glamour en glitter, schoonheid en zelfs liefde.
Maar ik kwets het schoonheidsgevoel…
Een lieve fee of een helse furie?
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
446 Het als het ware gebeeldhouwde meisjesgezicht van mijn moeder in de kussens op haar sterfbed en de aanraking van haar hand op die van mij (de hand die nog de ring droeg die de liefde bekroonde die mij de wereld heeft geschonken; de bonte, veelkleurige wereld, die zij nu voorgoed verliet) verbieden me welhaast te vermelden hoe mama vaak veranderde van…
Juist op die dag.......
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
505 Juist op die dag had je het hem voorgoed willen zeggen: hoe de feestelijk-oranje ballon van je verliefdheid geknapt was zodat er slechts een slap vod over was dat lusteloos ter aarde lag; hoe het porselein van je genegenheid onherstelbaar gebroken was.
Juist op die dag bracht hij het minuscule karafje mee en het flesje parfum, als het ware weggekaapt…
Mannen in de aanbieding?
verhaal
3.5 met 2 stemmen
577 Opeens omringden de mannen mij, vrij-gezellige vrouw, als bij toverslag, als waren zij door een lotsbeschikking gezonden.....
De eerste verscheen aan mijn venster toen hij de flat aan de buitenkant kwam schilderen en hij koekeloerde nieuwsgierig door de glazen wand van het raam, in de hoop op.....wat?
Zijn Aziatische silhouet vormde schaduwen op de…
Een mislukte sollicitatie en wat volgde.......
verhaal
4.0 met 2 stemmen
510 Welke onzinnige intuïtie me ertoe aanzette koers te zetten naar Oisterwijk om
daar onduidelijke werkzaamheden bij wijze van vrijwilligerswerk te gaan uitvoeren, zal ik nooit weten, maar het heeft kennelijk zo moeten zijn.....
Van de "Blokhut" die in het telefoongesprek genoemd was, had ik me een andere voorstelling gemaakt; ik had gerekend op een…
In het septemberbos........
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
772 Een gouden licht dringt door takken en gebladerte heen en spreidt zich liefkozend uit over de mossige bodem waar de kleurige parsolletjes van de paddenstoelen hoogstens een kever onderdak kunnen bieden.....
Je bent in het septemberbos....
De atmosfeer draagt nog een warmte als van juli of augustus.
Lange wegen voeren door het bos en bieden af en…
Vertwijfeling in een zorgwoning.....
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
1.215 De vertwijfeling en de wanhoop houden geen halt, en al allerminst voor de deur van de "Zorgwoning"....
Hier woont Ans met haar twee katten Winnie en Bleske. Haar grijze, rafelige haar dat geen schoonheidsprijs verdient hangt triest neer rond haar door lijnen en wallen getekende gezicht dat al jaren het zuurstofslangetje draagt ten teken van haar…
Treurnis in het Heidepark/"Als een Alien"
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
557 Toegegeven: het Heidepark omringt als een groene, beschermende gordel de gebouwen van de inrichting voor zwakbegaafden.
Toegegeven: de zomer overgoot, overstroomde, overwelfde de wereld; het kon niet ontkend worden dat de natuur feeëriek was, dat de landelijke villa met haar glanzende deurstijlen en witte muren tot de verbeelding sprak, dat de paden…
Leegte, stilte, stilstand.....
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
495 Nog een keer ben ik naar het flatje geweest; leegte en stilte; het hart en de ziel waren eruit gesneden als uit een nog levende vogel.
De klokken tikten nog. De stoel stond er nog.
Het hoedje hing nog aan de kapstok; het kolderieke, kokette hoedje dat ze welhaast bij wijze van "practical joke" placht te dragen; het hoedje van waaronder ze met alerte…
Halte Sweelincklaan (Dagboeknotitie uit een voorbij jaar)
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.682 We schrijven september 2006.
De rozen staan nog hoog op de doornige, houten stelen en spreiden nog hun tere tinten ten toon.
Een man wacht nog op mij bij de Halte Sweelincklaan.
De zon maakt zijn warrige, zilvergrijze haar tot een krans en een aureool die zijn gezicht omlijsten dat getekend wordt door de lijnen van het lachen en van het verdriet,…