Hartenkreten over lichaam

Vanuit de wachtkamer van de "Polikliniek Chirurgie" heeft men onbeperkt uitzicht op openschuivende deuren die toegang bieden tot de zaal waarin de patiënten zijn ondergebracht. Het wachten duurde lang en ik wierp mijn blikken op een mevrouw naast mij, gekleed in een zomerjurk met panter-print, ongetwijfeld door de zon gebruinde benen en in de slippers…

Vroeger zegt eega, toen had ik van die spierbundels, van die stoere armen en ik knik jazeker dat klopt! Het was een gespierde kerel echt eentje waar je beter kersen mee kon eten dan ruzie zoeken want de kracht in zijn handen en armen logen er niet om, vroeger dus...inmiddels zijn we een aantal decennia verder en natuurlijk ook ouder. Als hij…

In duistere, onherleidbare regionen van onze lichamen kan zich van alles ophouden: gezwellen, poliepen en andere ongewenste gedrochten die het daglicht niet kunnen verdragen..... Ze hadden me gevraagd me uit te strekken op de brancard en ze hielpen me snel buiten westen. Een droom drong zich aan me op die ik me later niet zou kunnen herinneren...…

Nog altijd ligt het panorama aan mijn venster voor mij open. De zomer is in volle gang. Het welige gras is met vlekken doorweven. De bomen staan in strenge orde, als trouwe wachters....Maar het appel is weer geblazen. Ik wil nog terugwijken; niet gehoorzamen.....Maar de auto zal ongetwijfeld arriveren en mij meenemen naar bestemming St. Elisabeth. Er…

In deze zo mooie zomer, waarin echter de dreiging algemeen is, heeft mij bovendien een bijzondere persoonlijke bedreiging getroffen; in het binnenste van mijn lichaam, in de organen die mij mede tot vrouw stempelen, schijnt een brutale indringer die ik allerminst verwelkom zich genesteld te hebben, een "boodschapper" of "gezant" van de meest gevreesde…

De Conradhof ligt verscholen en ingeklemd tussen de bebouwing, ergens achter het "kosmopolitische" lint dat de Korvelseweg met haar veelheid van al dan niet succesvolle neringdoenden vormt. Ik moet een poort passeren om het huis van mevrouw de Pedicure, mij bekend van voorgaande gelegenheden, te bereiken. Mevrouw verwelkomt me al in de deuropening…

De momenteel allerwegen zozeer gevreesde virussen hebben kennelijk nog altijd niet via de nauwe, fragiele schachten die mijn keel met mijn longen verbinden de laatstgenoemde organen bereikt die door een onbekende zijn opgehangen in de borstholte als het chassis van een auto.... Ik ben opnieuw langs het smalle, bochtige pad gegaan, op weg naar het…

Een pijn manifesteerde zich tussen mijn tanden, rechtsonder in mijn mond, in de onderkaak; een aanhoudende, zeurende pijn. Kennelijk had ik toch niet voldoende tussen de rij tanden "gepookt" met die kleine houten stokjes. In de drogisterij aan de Oude Markt verkocht men twee soorten mondwater, die soelaas zouden moeten bieden. Het geurde er heerlijk…

Aan mijn linkerbeen vertoonde zich een felrood plakkaat, als een sok van eczeem, reikend tot aan de kuit en ik bedacht dat een foto hiervan goed zou passen in de collectie van het nabijgelegen De Pont Museum omdat die toch al uitmunt door uitzinnige absurditeit. In het verschiet lag een afspraak met de huidarts en het zou blijken dat ik met twee…

Ze hadden me gevraagd de machine te naderen; het apparaat; toonbeeld en resultaat van menselijk vernuft en vindingrijkheid en het dierbare en kwetsbare vlees van de lobben die mij mede tot vrouw stempelen uit te spreiden op de stalen platen die het zouden samendrukken op min of meer pijnlijke wijze..... Zou ik tot een van de "getekenden" gaan behoren…

Het donkerrode bloed: mijn bloed, mijn verraderlijke bloed was getapt uit de dunne, bijna onzichtbare ader, die net onder de oppervlakte van de huid in mijn fragiele elleboog ligt en het bevatte nog onduidelijke geheimen omtrent mogelijk ziekelijke processen die diep van binnen in mijn lichaam aan de gang waren, sluipend, geheimzinnig en onzichtbaar…

Het karkas, het chassis is opgehangen in de borstholte door een onbekende; het fragiele chassis dat nu begint te haperen, mankementen begint te vertonen. Het is mij niettemin dierbaar; dierbaar als mijn bloed, als mijn adem. Het tijdstip is onbekend; het finale tijdstip van het afscheid van alles wat mij zo oneindig geliefd is zoals de decemberbomen…

Het was in die lang-vergeten zomer, mama!, toen de hitte zich als een deken over de wereld had gelegd, dat ik je opgezwollen klompvoeten heb gebaad in een badje met etherische, weldadige olieën. Je dankbaarheid zal ik me altijd blijven herinneren en hoeveel vaker was dit gebaar, deze geste nodig geweest! Het afscheid kwam onverwacht, plotseling…

Ik besloot te gaan toen de avond en de nacht zich over de stad ontvouwden; ik moest gaan want er moest een eind komen aan de pijn. De vervangende tandarts zei nog dat ik "niet flauw" was. Moest ik daar trots op zijn? Ik schertste en lachte nog met hem terwijl hij het zware mitrailleurvuur van zijn instrumenten op mijn gebit losliet. Toen ik…

Ze was toe aan een nieuw gebit, dat wil zeggen, een bovengebit, onder had ze nog een groot deel van haar eigen tanden en die wilde ze toch wel zo lang mogelijk houden. Dus na een jaar of acht, vroeg ze bij een controle om een nieuw bovengebit. Fluitje van een cent, zei de tandarts en zo werd er gehapt in ranzig spul wat nou eenmaal nodig is om een goeie…

Oh, wat zijn wij vrouwen toch niet, echt niet te benijden, een afspraak voor de pletmachine en als risicogeval, moet je daar wat vaker in dan het gewoonlijke twee -jaarlijkse geplet. Je bent er niet alleen gebuts, bont en blauw van, maar het begint in feite al in de wachtkamer. Er zijn diverse apparaten, ook voor gebroken botten en dergelijke, maar…

Hij moet voor een long-test, meestal eens per jaar zo ook vandaag. Om 1 uur moest hij er zijn en correct als ie is, op tijd is hij dan ook. Hij wordt binnen geroepen en wordt aangesloten op een mondstukje dat naar de computer gaat (leve de nieuwe tijd), moet blazen....blazen.....nog eens blazen...loopt rood aan en de dame vraagt: ziet U sterretjes?…

De nacht lag nog over de wereld toen ik van huis ging, maar de dag zou zich ontvouwen tot een stralende, heldere herfstdag zoals ik nog zelden beleefd had in mijn leven. In het ziekenhuis had ik de wonderbaarlijke architectuur van het röntgenapparaat waartegen ik met mijn naakte lichaam had moeten leunen bewonderd en de curves op het computerscherm…

Al een poos heb ik last van kramp, midden in de nacht vaak. Je wordt er van wakker en zolang de kramp duurt blijf je wakker, want lollig is anders. Pijn, onbeschrijfelijke pijn. Wanneer je kramp in je tenen hebt, of in je kuiten weten we allemaal wel wat eraan te doen. Maar deze kramp is er eentje waar je niet over praten wilt - kunt- of gewoon durft…

Doorlopend heeft hij het over bukken, telkens maar weer, dondert er iets op de grond, bukken maar weer, wil je bloempjes vers van de grond: bukken in plaats van dat je stond. Een knip-buiging naar b.v. de Koning, weer een buk-sessie. Weer valt er iets uit m'n handen; ik ben bijna geneigd het te laten voor wat het is, plant ik mijn voet er maar…

Tweemaal per jaar moet ik mij op de onderzoektafel uitstrekken. Dan worden mijn borsten beklopt en gekneed als deeg op de tafel van een hardhandige bakker..... Vervolgens bevind ik mij met de regelmaat van de klok in een onvrijwillige, ongewenste, maar innige omstrengeling met het röntgenapparaat in het ziekenhuis. Als het tijdstip van het onderzoek…

De weke, half-bolvormige uitwassen die als halve citroenen op mijn bovenlichaam rusten en mij mede tot vrouw stempelen moeten getemd, gecorrigeerd en ver boven N.A.P. verheven, in een keurslijf geperst en toonbaar gemaakt worden.... Daar weten ze in de lingeriezaak wel raad op. Een verkoopster taxeert de welvingen van het berglandschap onder mijn…

"Doet u dat in Godsnaam niet, mevrouw!" waarschuwde de drogist. Geheel onwetend omtrent het te verwachten drastische effect van de kleurbehandeling had ik argeloos de zwarte haarverf op de toonbank ter afrekening aangeboden. "Het maakt u zó hard" lichtte de man nog toe en stelde ter vervanging een verpakking van een nauwelijks lichtere kleur voor…

Rondom het ziekenhuis spreiden zich de asgrauwe straten met hun huizen uit, vanwaar haar bezoekers afkomstig zijn, en ik ben een van hen. Taxi's rijden af en aan voor de hoofdingang die zij aandoen als bijen de korf. De naam van oogarts Bellaars doet in de verte denken aan de benaming "Belladonna", de naam van de vloeistof die in mijn ogen gedruppeld…

De T'ai-Chi-lerares was ongetwijfeld vervuld van de beste bedoelingen maar ik kon nooit begrijpen wat ik moest doen als ik mijn behasluiting in een flukse horizontale draai vijfenveertig graden moest verplaatsen in de ruimte of als ik mijn linkerpols in mijn verbeelding moest omwikkelen met w.c.-papier waarna mijn oorlelletjes op wonderbaarlijke wijze…

Eventjes naar de huisarts, voor iets onbenulligs, hoewel...ik neem meteen maar even mee, dat ik twee bultjes heb gevonden en tja eenmaal kanker....blijf je op je hoede, niet de hoedjes van prinsjesdag, welnee...maar een andere hoede! Dokter zegt, joh ga meteen ff bellen met het ziekenhuis want met jouw voorgeschiedenis ( 5 operaties en de laatste een…

De "bewegingsruimte" is een halfcirkelvormig lokaal in het Wijkcentrum. Enkele jaren geleden heeft de voormalige kerk een metamorfose ondergaan en is deze verbouwd. De schitterende, langwerpige, verticale ramen van het yogalokaal, die de gestalten van heiligen uitbeelden, zijn bewaard gebleven en vormen een herinnering aan het eens religieuze karakter…

Augustus naderde zijn einde; weer was een zomer voorbij die ik in de herinnering kon toevoegen aan mijn langjarige leven en aan mijn levenservaring. Ik had drie briefjes van vijftig euro bij me gestoken in een vakje van mijn portemonnee en ging op weg naar een klein winkelcentrum dat zich bevindt in een grauwe buurt met krakkemikkige, vervallen bouwsels…

Mijn hoofd vormt een gigantische uitdaging voor haar maar haar conversatie blijft uiterst beperkt tot variaties op een thema als "mooi haar" en "stevig haar". Ik vraag me af hoe lang ze in Nederland is. Het haar moet in laagjes geknipt worden tot het zich als de schubben van een vis neervlijt in glanzende lagen; een eindeloos karwei. Telkens weer…

De ruimte is steriel, beter gezegd: sterieler dan steriel. Aan de muur: droevig-stemmende, macabere foto's van monden met half-vergane gebitten, als in een angstschreeuw wijd opengesperd om reclame te maken voor de ultieme tandpasta die een dergelijk onheil nog schijnt te kunnen keren..... Ik laat mijn lichaam zakken in de langgerekte bruin-lederen…