Alle inzendingen over Anita Clara Rée

(voor Anita Clara Rée (1885 - 1933)) Je bent geboren op 9 februari 1885 in Hamburg. Je vader Israel Rée was een Joodse koopman en je moeder Clara Hahn was van Zuid-Amerikaanse, Indiaanse afkomst. Je zus heette Emily.…

In 1910, terug in Duitsland, raakte Franz bevriend met Anita Clara Rée, die ook door Siebelist is opgeleid. Franz, Anita en Friedrich deelden samen een atelier. De vriendschap tussen Franz en Anita stopte, omdat Anita zijn liefde voor haar niet beantwoordde. Anita pleegde in 1933 zelfdoding. Ze werd 48 jaar.…

De Joodse schilderes Anita Clara Rée, die op 12 december 1933 in Kampen op het eiland Sylt zelfdoding pleegde, is daar ook begraven. Zij werd 47 jaar. Peter overleed in juli 1940, Bogumil in november 1989, Ruth op 22 oktober 2002 en Monika op 10 oktober 2010.…

(voor Anita Rée (1885 - 1933)) Je bent geboren op 9 februari 1885 in Hamburg. Je vader was de Joodse koopman Israël Rée, die in granen en Oost-Indische goederen handelde. Je moeder was Clara Hahn en je oudere zus was Emilie.…

." De ree bleef staan bij een grote teunisbloem, die langzaam openging, zoals deze altijd pleegt te doen wanneer het donker wordt. De diepe, gele kelk werd steeds wijder; een kleine sterrenstraal drong erin, tot op de welriekende bodem. "Wat begint daar te bewegen?" dacht de ree verbaasd.…

De zon scheen door het raam, Anita was ongesteld, het was zo'n moment van tussen de gordijnen. Anita kneep haar ogen omdat het zo'n helder licht was. Anita zag dat er iemand aankwam. Haar trotse man kwam door het tuinhekje de tuin binnen. Joop had een lange vishengel in zijn hand.…

En troostend begon weer de Zang van omhoog, En blijder herhaalde de ree: 'Laat varen 't Jong Paar! laat varen! Gelijk van gemoed en van jaren, Doorkruist het een veilige zee!' Wat deed nu het Meisje? Het waagde de kans; En luid riep de Schipper 'hoezee!' En de golfjes droegen met vrolijke dans, Hun Bootje van de effene ree.…

alles ree? Wij gaan mee naar de zee! Holla, bootsman! alles ree? Wij gaan mee naar de zee!…

Heel bleek lag Anita in haar bed, bewusteloos en stil. Alleen haar zwakke adem toonde aan dat ze nog leefde. Fred zoende haar handen en haar gezicht. "Anita, word wakker!" riep hij wanhopig. "Ik ben bij je!" Maar Anita werd niet wakker. Het kleine rode draakje waarvan Mariannes brief vertelde, fladderde boven Freds hoofd.…

Glimlachend langs de zilvren ree Mijmert de Tijd voorbij.…

Nu weet ik: nergens vind ik vree, Op aarde niet, en niet op zee, Pas aan die laatste smalle ree Van hout in zand.…

Anita had het beheer over mijn dagelijks leven doeltreffend overgenomen. De Harley ronkte sonoor. We reden naar de rand van de stad. Ze stopte bij een poort, waarboven een bord hing. “Piet Kroes. In lompen en oude metalen.” Anita glimlachte. ‘Opa was vroeger lorrenboer. Toen mijn oma dood was wilde hij niet verhuizen.’…

steek in zee, Dobber zacht naar gindse ree, Rol uw wimpeltje uit de kreuken, Laat geen storm uw scheepje beuken. Dobber zoet en zachtjes voort: Welkom en geluk aan boord!…

of ze wil of niet, Clara moet lachen. Ze klimmen in de boom en gaan op hun plek zitten. Daar laat Merel zien wat ze heeft meegenomen. ‘Lippenstift, mascara, rouge… wow, die was duur!’ ‘Ja, maar een koopje voor mij,’ knipoogt Merel met een sluw lachje. Clara voelt zich niet op haar gemak. ‘En wat heb jij meegenomen, Clara-banara?’ Niks.…

Het heeft eens gezegd: "Als de aanstaande man van Anita met zijn eigen zweet Anita's hele lichaam insmeert, dan zal ik verdwijnen. Anita zal dan ook helemaal genezen. Maar dat moet zeker binnen zeven dagen gebeuren, want anders zal Anita zeker sterven. Maar volgens mij zal dat nooit gebeuren.…

Uitgestoken worden grage handen: Weigeren kan alleen een hart van steen. ---------------------------------- ree: plaats waar schepen voor anker liggen…

´´Die was nog erger dan haar man, ze liep altijd iedereen uit te schelden, maar omdat mijn moeder Clara al een hele tijd niet had gezien ging de poolshoogte nemen. Op haar aanbellen kreeg ze te horen, dat Clara straf had en meteen gooide ze de deur dicht. Toevallig zag mijn moeder de vader van Clara en vroeg opheldering waar zijn dochter was.…

Mijn moeder was vreselijk tekeer gegaan en had gedreigd naar de politie te gaan, toen zij hoorde, dat Clara was opgesloten onder de grond. Dat hielp niet en Clara bleef in haar kamer onder de begane grond.…

Ze heette het hotel, waar Anita direct op afliep. ‘Gôh. Het bestaat nog. Kijken of ze plaats hebben. Ze spreken er ook Nederlands.’ Te mijnen faveure, bedoelde ze fijngevoelig. Een oudere dame stond in de receptie. ‘Bonjour, madame de Bournage.’ Die keek haar onderzoekend aan, dacht even na en zei toen: ‘Ah. Anita.…

Zo heette het hotel, waar Anita op afliep. ‘Gôh. Het bestaat nog. Kijken of ze plaats hebben. Ze spreken er ook Nederlands.’ Te mijnen faveure, bedoelde ze fijngevoelig. Een oudere dame stond in de receptie. ‘Bonjour, madame de Bournage.’ Die keek haar onderzoekend aan, dacht even na en zei toen: ‘Ah. Anita.…

Ze zag haar nichtje Anita naast een oudere man met een lange baard zitten. Mien tegen haar man: ''Ik ken die vent niet, moet je nou eens kijken ze omhelst hem. Ik vertrouw dat niet.'' Eindelijk kwam Anita, een achttienjarige dochter van de jongste broer van Wouter uit de auto.…

Als weer de zee vol vrede en rust is, zal dan het wrak van mijn boot niet mededrijven naar de ree? Met mijn boot moet ik op zee. Of ik de rijke haven vinden zal weet geen; de sterren niet. Doch steeds zingen de baren: Kom met ons mee, kom met ons mee! Is het de lokstem van de Loreley?…

Hij merkt niet dat achter hem de vader van Clara met de politie belt.…

"Dit is de laatste dag dat Anita nog kan gered worden," mompelde Anita's vriendin Marianne, terwijl ze onder een appelboom in de tuin ging liggen.…

Strak blauw is de lucht Boven het groene weideland 'n Ree steekt gauw over Naar de andere kant Een hond blaft luid Naar de koude wind En het roodborstje zingt Uit volle borst De wintervorst wordt Verdreven door een zonnestraal De bomen zijn niet meer kaal En de dagen worden lang Er komt weer kleur Op mijn wang…

ik zag het eerst je bruine ogen in het bos waarin ik liep het was zeer vroeg in de ochtend dus ik denk dat ik nog sliep opeens stonden we te kijken heel stil naar elkaar ik dacht dat ik je kende lange benen kort bruin haar daarom vroeg ik loop je mee maar jij sprong soepeltjes het bos in want je was tenslot een ree.…

Toen het rechterportier open ging zag ze Anita uitstappen. De bestuurder, een man van misschien net in de veertig, met een klein zwart baardje en een snor, slank en gekleed in een grijs pak, stapte ook uit de auto en liep met een koffertje in zijn hand naar Anita toe.…

(voor Clara Clemens (1874 - 1962)) Jij bent geboren als Clara Langhorne Clemens op 8 juni 1874 in Elmira, New York. Jouw vader was Samuel Langhorne Clemens, oftewel de schrijver Mark Twain, geboren op 30 november 1835 in Florida, Missouri. Jouw moeder was Olivia Iona Louise Langdon, geboren op 27 november 1845 in Elmira.…

Met stentorstem riep Anita: ‘Opa, hier istie.’ Een reus met lange, golvend grijzende lokken kwam naar buiten. Hij keek keurend. Hij wendde zich tot zijn kleindochter. ‘Weet je ’t zeker?’ Anita knikte, enigszins bedeesd. Voor haar ongebruikelijk. Hij kwam naar me toe. Ik dacht er over de mond open te doen om mijn gebit te laten inspecteren.…