Alle inzendingen over Annette

LET OP: chocolade kan je kleren doen krimpen.…

Jouw artiestennaam was Annette Carell en jouw eerste acteerrol was in het toneelstuk 'The Rugged Path' uit 1945 van Robert Emmet Sherwood, wat jij bij het Washington Natonal Theatre speelde, met Spencer Tracy in de hoofdrol.…

. -------------------------------------------------- Octavio Paz vertaling Annet Burgers…

Maandagochtend, 5 mei 1980 ik reis terug uit Duitsland, waar ik verliefd werd op Annette, wat me in de trein tot deze beschouwing bracht: Was het een droom?…

Met mijn toekomstige mede-studente Annette, het tengere, nog kinderlijke meisje uit een bankiersfamilie uit Breda, dat nog kniekousen droeg, zou ik in de boekhandel het dikke Amerikaanse statistiekboek gaan aanschaffen.…

(voor Annette von Droste-Hülshoff (1797 - 1848)) Je bent geboren als Anna Elisabeth Franziska Adolphine Wilhelmine Louise Maria von Droste zu Hülshoff op 10 januari 1797 in Münster, op Schloss Hülshoff tussen Münster en Havixbeck. Jouw familie behoort tot de oudste, rooms-katholieke aristocratie van Westfalen.…

Toen ik jou in de metro kreeg, wist ik al dat jij bij mij bleef. Zo’n lieve kleine kat, was iets dat ook Lotje nodig had. Een kameraadje om mee te spelen en een mandje om samen te delen. Jij bent zo’n lieve kleine schat dat had ik eigenlijk niet verwacht. Je speelt en ravot met je ‘grote zus’ en daarna liggen jullie heel knus…

Lotje Ik wou dat je nog was blijven leven, kon ik jou ook nu nog mijn liefde geven. ‘t Was jammer, een “kroelerd” was je niet, dat deed me soms best wel verdriet. Ik wilde dat je kwam kroelen en spinnen op schoot, maar jij was daar niet van gediend, je sloeg met je poot. In de wachtkamer gingen mijn gedachten terug, De afgelopen…

Onderweg in de tram naar een zakelijke afspraak hoor ik ineens een stem uit het verleden. Ik weet de vriendelijke stem, die mij met een licht buitenlands accent vraagt hoe het gaat, niet gelijk te plaatsen. Iedereen die ik in deze stad tegen zou kunnen komen, zit op een tijdstip en dag als deze ergens op kantoor. Terwijl ik opkijk van het papierwerk…

In de tram onderweg naar huis, zie ik een ouder echtpaar verschrikt opkijken wanneer een jongen helemaal gekleed in het zwart met bijpassend geverfde haren en make-up tegenover hun plaatsneemt. De hondenlijn, waar hun al net zo grijzende hondje aan vastzit, wordt snel met een korte ruk aangehaald om plaats te maken voor dit indrukwekkende gevaarte.…

Iedereen kent ze wel, de straatverkopers die in elke stad de meest strategische plekken weten te vinden, waar ze naar hartenlust op het winkelend publiek kunnen jagen. Van abonnementen op kranten, tv-gidsen, energieleveranciers en telefoonproviders tot donateurschap voor goede doelen, het aanbod is zeer uiteenlopend. Met plaatsvervangende schaamte…

Een paar jaar geleden werd ik door de Hogeschool Utrecht gevraagd een gastcollege te houden voor de werkveldoriëntatie van eerstejaars Personeel & Arbeid studenten. Een college met verplichte aanwezigheid welteverstaan. Bij de woorden verplicht en eerstejaars gierde de adrenaline al door mijn lijf. Terugdenkend aan mijn eigen eerstejaars verplichte…

Ik vind 't altijd fascinerend te zien hoe motorrijders eer doen aan de onbeschreven begroetingsplicht. Voor mij zou het niets zijn aangezien ik meer met de verplichting om te groeten bezig zou zijn dan volop m'n gedachten te laten gaan en te genieten van de rit. Ik schaar me, vind ik zelf, onder de gelukkige vrije denkers die er energie van krijgen…

Vandaag heb ik me letterlijk ondergedompeld in een bad vol toekomst. Als moeder van een bijna tweejarige is op een regenachtige dag naar het zwembad misschien niet de meest creatieve vorm van vermaak, maar wel een van de meest effectieve. Uiteraard besef ik, al zoekend naar een veels te krap en benauwd kleedhokje, vrij snel dat ik niet de enige "creatieveling…

Terwijl ik me sta op te maken in de badkamer, hoor ik m'n man en zoon met elkaar babbelen. Het gesprek, voor zover je het een gesprek kan noemen met een bijna 2-jarige gesprekspartner, is niet woordelijk te verstaan. Zachte geluidjes van het leven bereiken op gedempte toon de badkamer. Een even bemoedigende als beangstigende gedachte dringt zich, starend…

Waarom lijkt het toch dat wanneer je kind eenmaal 1 jaar is geworden, er vrij gespeculeerd mag worden wanneer nummer 2 op komst is. De vraag of er een nummer 2 gewenst is, wordt vaak niet eens meer gesteld. Drankgebruik en eetgewoontes worden angstvallig in de gaten gehouden en elk net verkeerd vallend jurkje wordt als mislukte poging het beginnende…

Al werkend op mijn laptop op een overvol terras, op een van de laatste warme zomerdagen, neem ik de tijd het publiek om me heen te observeren. Het is een komen en gaan van mensen. Zakelijke afspraken, kinderen die in uiteenlopende talen bevolen wordt zich te gedragen - waarop in het merendeel van de gevallen universeel verstaanbaar gehuil volgt - alles…

Geschreven door: Annette Hier & Gustaf Kreuz…

Lopend naar de metro kom ik langs een verpleeghuis. Ik moet er al tig keer langsgelopen zijn, maar deze keer nam ik de tijd om omhoog te kijken en hetgeen wat ik zag ook echt in me op te nemen. Ik zag in de - voor de vroege ochtend - iets te fel verlichte kamer, in de verte een familieportret hangen. De afstand was te groot om details te kunnen zien…

Misschien zijn het de hormonen die me met een groeiend wondertje in m'n buik vatbaarder maken voor emoties, maar het jaaroverzicht van 2016 hakt er bij mij -terwijl ik met een kopje thee op de bank met uitzicht op de nog trots pronkende kerstboom- hard in. Het shot van het jongetje dat onder het stof en bloed verdwaasd en alleen een ambulance in wordt…

Sommige geluiden krijg je nooit meer uit je systeem. Zo ben ik wanneer ik een eettafelstoel over een houten vloer hoor schuiven, weer even "thuis". Niet in m'n huidige thuis, maar het thuis waarin ik de wereld in al haar vormen nog moest leren kennen vanuit de veilige basis die ik thuis noemde. Ik had nooit gedacht dat ik zo'n klein, betekenisloos…

Je jongere zus Annette werd ook gearresteerd. Bij de Gestapo ontkende je met keiharde woorden, dat je Annette kende, waardoor je haar leven gered hebt, want de commandant liet haar gaan. De Gestapo hoopte dat je kameraden je probeerden te bevrijden, maar deze val werkte niet.…

Dof en ellendig op de bank met Annette Gerritsen. Wat een val en weer opgestaan. Op mijn kop geroffeld met Ireen Wüst. Zo olie- oliedom langzaam te starten. Niet verliefd met Christine Nesbitt op Simon Kuiper. Er zijn grenzen. Is Annette nog vrij? Kwaad op Mart en Bart die 4e 5e en 6e plaatsen op de 500m niet als topprestaties erkennen.…

Eeuwige vriendschap... ...is trouw aan elkaar blijven ...is als een vlot dat blijft drijven ...is elkaar kunnen vermaken ...is elkaar met woorden kunnen raken ...is midden in de nacht stiekem woordjes fluisteren ...maar ook naar elkaar kunnen luisteren Eeuwige vriendschap... ...van jou en mij Eeuwige vriendschap... ...dat hebben wij!…

Glinsterend vocht parelt sierlijk tussen gesponnen dromen, tot een ragfijn zijden kleed Deinend op de warmte van haar adem, streelt het de zoete huivering…

Zinderend is mijn lichaam Verlam mij, laat je gaan Wilde storm beukend raas je sleurt alles mee laat niets onberoerd En toch voel ik zachtjes jouw haar tussen mijn lippen Blond, in het licht glanzend goud Lippen donkerrood, vol dwalen langs mijn voorhoofd totdat ik zweef Mijn benen teder geslagen rond jouw middel liefkozen je lichaam…

Al fluisterend verbaas je mij in een intens zachte streling evenals het warme losse zand, aarzelend een weg zoekend langs mijn lichaam Ik staar naar dit moment van hypnotiserend licht ruisen Geen enkele drang om grip, op de vertraagd dansende liefkozing onderbreekt mijn verwondering…

Vroeger werd wel eens gesteld dat een patiënt was opgegeven door de medische stand. Nu zien ernstig zieke patiënten zichzelf steeds vaker geplaatst voor de opgave zichzelf op te geven.…

Annette, die bijna vijfenzeventig is en zelfstandig in de "Reeshof" woont met haar vriend, verklaart me openlijk en onomwonden "ik vind jou leuk" (het zal je maar gezegd worden) en ze trakteert me op een kop cappuccino.…

Annette, die bijna vijfenzeventig is en zelfstandig in "De Reeshof" woont met haar vriend, verklaart me openlijk en onomwonden "Ik vind jou leuk" (het zal je maar gezegd worden) en ze trakteert me op een kop cappuccino. De avond staat in het teken van smikkelen en smullen en van een heel bijzonder experiment.…