Alle inzendingen over Charlotte Dufaux

Emile was sinds 1886 getrouwd met Charlotte Dufaux. Hij was 26 jaar ouder dan jou en je kreeg een liefdesrelatie met hem, die tot aan zijn overlijden voortduurde, al reisde hij wel naar Amerika, Venetië en Londen. In 1902 schilderde Emile een schitterend portret van jou, terwijl je buiten op een stoel zit en een mooie zonnehoed draagt.…

In de zomer van 1893 volgde je met diverse veelal vrouwelijke studenten een cursus openluchtschilderen bij Emile Claus, die sinds 1886 met Charlotte Dufaux gehuwd was. Andere studenten waren o.a. Robeyns, Germonprez en Monks. Je werd de minnares van Emile Claus.…

Emile woonde met zijn vrouw Charlotte Dufaux in Astene en hij had een levenslange liefdesrelatie met zijn leerlinge Jenny Montigny, die 26 jaar jonger was. In 1911 werd in Brussel Galerie Lyceum gesticht, door Kitty Gilsoul-Hoppe, Anna Boch, Emma en Alice Ronner, Berthe Art, Louise De Hem, Marie De Bièvre en jij.…

Barones Madelon rekt zich eens flink uit, terwijl zij naar het schilderij 'Charlotte Dufaux, in haar trouwjurk' van Emile Claus staat te kijken. Etienne heeft op dat moment alleen nog oog voor haar pompeuze borsten, die door haar houding strak getrokken worden. Haar stijve tepels lijken dwars door de dunne stof heen te steken.…

Vroeger ondenkbaar, Charlotte moest en zou overal bij zijn en zich met van alles tot vervelens toe bemoeien.…

Charlotte Louise Antoinette von Lengefeld (1766 - 1826) kwam uit een aristocratische familie. Ze was slim, maar instabiel. Ze was bevriend met de hofdame Charlotte von Stein, die een goede vriendin van Goethe en jou was. Charlotte had een grote invloed op Goethe's werk en leven.…

Opvallend hoe we samen vormen alsof het zo gemaakt is alsof het zo zou horen Opvallend hoe jouw lichaam aansluit op het mijne Hoe we steeds opnieuw elkaar weer kunnen vinden Hoe jij mijn verlangens kent en ze bevredigt simpel door mij te geven wat ik wil met je eigen lichaam en je eigen geest Opvallend hoe onbegrijpelijk dit…

Alleen maar ruzie alleen maar woede En de schuldige ben ik Alleen maar schreeuwen alleen maar tranen En de schuldige ben ik Al mijn gevoel al mijn verdriet Ik kan daar niet mee leven het enige wat ik kan doen Is mijn leven ervoor geven.…

Vechten om een doel. Vechten om een wil. Elke dag vechten. Elke dag zo stil. Alsof het niet lukt, lukt wat ik doe. Ik voel me zo verschrikkelijk moe. Vluchten voor de mensen. Vluchten voor mezelf. Dat wil ik nooit wensen. Hoe is het om echt te leven? Jezelf te zijn en te zien? Langzaam breekt het af. Zo pijnlijk, bovendien. Zal ik ooit…

Op het grasveld lopen Charlotte en Thijs te rennen. Door de glazen schuifpui sla ik het tafereeltje met grootvaderlijke liefde gade. Vacantie. Op een rustig warm eiland. Ruim negen uren reizen van huis vandaan. “Hoi opa”, roept Charlotte als ze mij in het appartement ziet zitten.…

Mijn complimenten, Charlotte Schumann!', zegt Fausto, terwijl hij Charlotte's handen vast pakt en naar zijn mond geleidt. Charlotte laat het toe, maar zij walgt enorm van zijn vluchtige gekus op haar handen.…

Haar tranen prikten toen hij zei: 'Maar lieve Charlotte, de diepe genegenheid en liefde in onze, voor eeuwig verbonden, levens, is het allerhoogste dat een mens ten deel kan vallen'. Datzelfde jaar stierf Charlotte onverwacht.…

Charlotte roept ons. Er is koffie. En ze vertelt. Een van de laatste nachten dat hij verward, maar nog bij kennis is. Hij roept haar: ‘Charlotte vanuit Limburg, Charlotte, dochter van Anna, dat ben jij toch?’ ‘Ja’ zegt Charlotte.…

Charlotte deed haar ogen langzaam open en keek in bruine ogen, die haar op de eerste dag tijdens de ontmoeting met Julia kriebels in haar buik veroorzaakte. Charlotte vertelde tegen Julia: “ik lag ontspannen in een vallei op het gras en keek naar de blauwe lucht. Naast mij zag ik een beekje stromen”.…

Tijdens enkele seances met Charlotte kreeg Charlotte dat ook. Beiden hebben nauwelijks tot geen obstakels tussen dit leven en de eeuwige, geestelijke wereld. Het is zover. Charlotte ontvangt aartsbisschop Eijk, bisschop De Korte en de vier priesters.…

' wil Charlotte weten. 'Nou werken, hij vindt wel wat' zegt Woemi. 'En dan?' 'Samenwonen misschien, we vinden wel wat.' Samenwonen met het paddenjong, het moet niet nog erger worden. Gelukkig weet Charlotte beter hoe dat soort dingen gaat. Uit het oog, uit het hart, zo gaat dat.…

En ook niet voor Charlotte, omdat ze zijn lievelingetje is en hij weet hoeveel ze ervan houdt. 'We kregen een surprise' Charlotte is de zomer alweer vergeten. Net als haar eten. Ze is weer daar , in het grote huis. Eten? Ik kan niet meer. Alleen Woemi gaat onverdroten door.…

Tijdens de verhuizing wordt Charlotte veilig ondergebracht bij haar bijna net zo oude broertje. vanaf de vide zie ik de twee afscheid nemen van het personeel in de hal. Charlotte staat recht, rechter dan ze ooit gedaan heeft, geeft taart en een enveloppe met inhoud. Ze straalt. Dit is haar moment. Broertje zegt wta vriendelijke en beleefde dingen.…

Ze stort zich op Charlotte. Als de vriendin van de ex-vriend van haar dode dochter. Wat heeft ze er te zoeken. Ze maakt van het ouwe mens haar goede doelenproject. Charlotte houdt wel van een beetje aandacht. En dag zonder bezoek noemt ze 'saai', en een zaterdag waarbij iedereen aan komt lopen een 'superdag'.…

Is het vanwege Charlotte dat ik me die gewoonte eigen ben gaan maken? Of is het vanwege een ander prachtig boek, 'Biljarten om half tien' van Heinrich Boll?…

Maar nu is er alleen Charlotte, met haar eeuwige kopje thee en die halve, al droog geworden sinaasappel. ‘Een tien, een tien’ roep ik trots. En Charlotte glimlacht, ze zegt iets liefs, en ze is trots, zeker wel, trots op haar zoon. Maar die knuffel, die aai over je bol. Die warme hand op je rug? Ik wacht erop, ik wacht op Woemi.…

Alles verdwijnt wat haar mens, wat haar Charlotte heeft gemaakt. Wat is er van haar overgebleven? Een hoopje mens, werktuigelijk opetend wat haar wordt aangeboden, de onverwoestbare Charlotte, met haar fotografische geheugen, met haar eindeloze verhalen en haar zorg en aandacht voor iedereen.…

(voor Charlotte Noa (1898 - 1938)) Jij bent geboren als Charlotte Noa op 11 januari 1898 in Berlijn. Jouw artiestennaam was Loo Hardy. Jouw broer was de filmregisseur Manfred Noa, geboren op 22 maart 1893 in Berlijn. Hij was de favoriete regisseur van de stille film actrice Vilma Koncsics (1901 - 1991), die hij twee keer regisseerde.…

', zegt Charlotte getergd.…

In zijn beleving is Charlotte een hoogst irritant obstakel en zijn haat richt zich dan ook met name op haar. Hij kan het maar niet verkroppen, dat Charlotte wel vrij spel bij Maaike heeft.…

", zegt Charlotte tegen Guillaume. "Laten we maar huiswaarts keren!", zegt Guillaume. Terwijl zij elkaar staande houden, waggelen Guillaume en Charlotte naar hun Landhuis Mariasteen terug. Het loopt tegen de ochtend en de eerste vogels beginnen al te zingen.…

'Maar', zei Charlotte, 'die joekel van Otte kan die schattige, kleine, eveneens altijd paraat staande pik van de schoenmaker Engbert Swiers niet evenaren!'. Adelgonda en Thomas lieten Charlotte maar raaskallen, terwijl zij in elkanders verliefde ogen keken.…

Zie daar de wilgen vrolijk wiegend in de wind daar!in de verte!…

Vallende sterren 't zijn maar gloeiende stenen toch doe ik een wens…

Koert is een enorme macho, als er vreemden op bezoek komen voelt hij meteen of ze op hem neerkijken.…