Alle inzendingen over Droefenis

zij voelde zich in droefenis verzanden.…

ze werd geboren met trieste ogen die de wereld om haar heen nauwlettend gadeslaan ze wil zo graag begrijpen maar kan vaak niet verstaan dat mensen door hun eigen soort zoveel wordt aangedaan dan voelt ze zich vol droefenis ze zegt dat ze relativeert maar vergeten doet ze nooit ze schooit om lieve woorden durft open armen vragen omdat ze…

zo kwetsbaar als van porselein Durf niet aan kinderen te beginnen Maar ik weet dat ik sterker ben En mocht ik ooit wel tot kinderen besluiten Weet dat ik hen met mijn liefde verwen Dat ik mijn emoties wel zal kunnen uiten Lieve mama hoe heeft het zo kunnen lopen Wanneer ging het mis Het is toch eigenlijk bezopen Een leven gevuld met droefenis…

'That whirls around the April moon whirling in an arc of sadness, I'm lost without you' Sting Ik kan dan wel stoer net doen alsof ik Mirjam net zo definitief afwijs, als zij mij, maar dat is allemaal zelfbehoud en geposeerde bravoure. Mijn hart is in wezen nog kleiner geworden, dan het al was. Gek genoeg komen we elkaar nog steeds nergens tegen…

Ik rijm en dicht het aller allerbest in droefenis. Ik hoop dus van ganser harte dat dit mijn aller aller laatste versje is.…

gebroken jouw kleuren die op sterven liggen in dromen van teerheid o, dat gewetenloze licht in droomzoet treuren onrust in bevende droefenis banden verbroken in hartstocht van onwil in mengeling van smart en zegen zag ik jouw toekomst schuimbekkend voorbijkomen…

Ik huilde met mijn tranen een sluier van droefenis. Ik bedekte daarmee mijn dromen, zo dun als vlas. Ik huilde om iets wat bestond in mijn verbeeltenis. Ik huilde, om wat nooit zou komen en wat nooit was.…

Zij die voor mij kwamen en dichters waren, Zij hebben hun droefenis, in de Herfst, uitgesproken En éénheid gevoeld tussen hun gebroken Leven, met het vaarwel aan de drommen hunner dromen, En het sterven der zonneblaren aan de dorre bomen.…

Liefste ik ben de droefenis gaan beminnen, Omdat geen andere méér uw ogen had. Het was een duister, roekeloos beminnen; Ik heb niet meer van haar dan u gehad. Want droefenis was als gij waart in mijn leven Om uwe ogen heb ik haar bemind. Was zij van u niet liefde's enigst kind? Zij was als gij, zij is niet lang gebleven.…

kapsel jouw onzichtbaar zijn in ranke sluiersteen als het verlies naar eigenheid die niemand raken kan verberg in lachende angst jouw schaamtegelaat vol droefenis cocoon er hoop vergevingsvol buigzaam naar fatsoenlijkheid…

verdriet en pijn laten sporen eigen bezem wist niet uit ik help je vegen niet kordaat wel met trage regelmaat alle droefenis en spijt vanonder het tapijt van jouw onvoltooid verleden tijd…

Het begin eindigde met wat nu is moedeloos aanvaarde droefenis.…

Zijn hele leven vertelt de man is droefenis en ellende en de wereld een Babylonische bende. De zestiende.…

weemoedig zacht fluistert zij vragen zoekt het waarom in het lied van de wind danst zij de regen haar droefenis toe in verlopen tranen breekt haar lach waar zij leven aanvaardt in vergane dagen smeekt zij de wind haar laatste lied…

God heeft een huis gebouwd en dak en zoldering bespannen strak met kommer, druk en droefenis, weedom er de bevloering is en alle wanden zijn bekleed met zorgen en met harteleed en in betreuren ingehuld; Hij heeft de goeden er in weggeloken en toegesproken: de sleutel van uw deur is het geduld.…

Jij bent mijn licht in de duisternis Mijn troost in mijn droefenis Jij bent mijn rots in woelige tijden Mijn balsem in mijn lijden Jij bent de warmte in de kou Mijn steunpilaar waarop ik bouw Jij bent de bergtop in mijn dal Jij bent mijn alles in al…

beheers de sprong toekomstgericht in de ondenkbaarheid dat tijden vervagen beparel tranen met ochtenddauw in de wetenschap dat gisteren verdween herinner het verdriet die droefenis te dragen doorheen een leven dat er geen was beloof mij morgen dat tijden vervagen het licht van de zon mijn toekomst weerkaatst…

Vooruit de toekomst in Eindeloos draait het wiel De kaart met verleden wegen Droefenis treft mijn ziel Want de dagen zijn zo donker De straten zijn zo glad Mijn huis is koud en kil Omdat ik jou al heb gehad Ach er zijn wel anderen Waaraan ik me warmen kan Maar met de beste bedoeling Is dat nog geen houden van…

Als men gestorven is, Dan gaan de mensen henen, En mee de droefenis... Dan lachen en dan praten Zij weder, als van ouds... Vér van de drukke straten, Daar ligt alleen iets kouds.…

Droefenis naast zich op de peluw vindt.…

waar een zonneglimp jou raken wil dans jij leven door schaduw heen als samenspel van wisselend gevoel waar droefenis lacht naar euforie tot hun verleiden samensmelt het aanvaarden berust naar toekomst toe fluistert een tango haar stiltelied de zon zal jou raken door schaduwen heen…

in de spelonken van mijn geest in duisternis gehuld tussen de stronken van mijn vrees ligt mijn verloren schuld in de kerkers van mijn verlangen in ware droefenis tussen zwak en sterk gevangen ligt mijn vergiffenis in de plooien van mijn geweten in vreemde vorm verbogen tussen ziel en zaligheid vergeten ligt mijn onvermogen…

duisternis zoekend begraaft hij mijn zonden zonlicht vervloekend verbergt hij mijn wonden spiegels ontwijkend betast hij mijn hoofd beelden bekijkend met hersens verdoofd droefenis schenkend betreurt hij mijn leven maanlicht dat wenkend mij aan dreigt te geven geesten begrijpend is hij het die lacht kelen dichtknijpend … de droom in…

Getergde gedachten getoond in sporen vocht gaan in stille bedevaart gelaten naar omlaag als de zilt gestorven droefenis van mensen die eenzaam wachten op de Tijd die alle wonden heelt en nimmer vragen om vergeving voor het uit leed ontstaan van verloren hoop die een mens vaak moet beleven als ’n eeuwigheid.…

Af en toe beschouw ik nog wel eens je portret en dan denk ik bij tijd en wijle dat die trekken van hemelse verhevenheid op je gezicht die mij zozeer plachten te inspireren en te herinneren aan eeuwige bovenaardse schoonheid in werkelijkheid een uitdrukking vormden van je onpeilbare droefenis die ik nooit meer heb kunnen stelpen om je verloren geliefde…

één is er niet twee wel en drie en honderd maar dat ene is verdwenen ravijnen dorens duisternis geen antwoord op haar roep kuilen huilen droefenis een halo in de troep de weg gaat hoog en ver weg van twee tot honderd maar liefde klautert verder de berg af tot verwonderd voeten vallen over waar was je…

Je bent de zon in mijn leven je bent m'n trouwe kameraad Die als een rots in de branding steeds weer naast me staat Ik kon niet zeggen wat ik voelde Ik heb het ook niet uitgelegd Maar toch wist jij wat ik bedoelde de stilte had het al gezegd Als ik je kuste of je griefde in blijheid of in droefenis De liefde is pas echte liefde als stilte…

dat gij nog eens mij waart nabij en ik u koel en zuiver vond en wel in droefenis verstond het verre tussen u en mij.…

wieken altijd wijst er een naar de lucht en naar de aarde niet bij droefenis en blijdschap vader speelde daar een kleine jongen onder wegsnellende wieken het kind met sombere ouders vergroeid en verstard in hun grond en geloof in de tijd van toen alles was zo rustig nu is het zoeven razen en haasten geworden langs die begraafplaats…

(voor Rachel Roberts (1927 - 1980)) Jij bent geboren op 20 september 1927 in Llanelli, Carmarthenshire. Jij verzette jezelf tegen jouw baptistische opvoeding en jij studeerde aan de University of Wales en de Royal Academy of Dramatic Art op 62 Gower Street in Bloomsbury, Londen. In 1950 begon jij bij een repertoiregezelschap in Swansea te werken.…