Alle inzendingen over Irma Boom

Vanaf 2000 werkte je met de grafisch ontwerpster Irma Boom (1960, Lochem) samen, die boeken, huisstijlen, jaarverslagen, kalenders en postzegels ontwerpt. Irma studeerde aan de AKI in Enschede, waar haar leermeester de beeldend kunstenaar/typograaf Abe Kuipers (1918 - 2016) was.…

Irma Sluis' gebarenintelligentie en pure wilskracht hebben mij tot het schrijven van deze beschouwing geïnspireerd.…

mijn broertje is dood hij was al heel groot altijyd samen spelen en heel veel dingen delen veel liefs irma…

Uit het open raam horen we Irma piano spelen. Zij oefent steeds dezelfde trekken. We worden stil. Het valt me op hoe ze lange melodische lijnen weet te houden boven dit technisch inoefenen. Irma, ons meisje. Plots barst je in tranen uit. Ik wil je troosten. Je kijkt aldoor in de richting van het raam. Ik weet dat het je om Irma gaat.…

Toen ik in de trein voorbij reed en je zag, tussen oorverdovend stil geluid, de wind verlaten wit tussen de takken, zó breekbaar. Je stam een zachte, zoete zuurstok, maar niemand proefde je; behalve ik – ik heb jouw alleenzijn verbrand in de haard en samen zitten kijken naar gezelligheid.…

Een zonnestraal, het begin van een glimp licht. Een heldere gloed, straalt over het land, over de zee. Een afbuigend licht, weerkaatst op het water. Terug naar de hemel, waar de zonnestraal begon.…

"Heel mooi ja, dat zeg je heel mooi, en dat is ook zo", wijst Irma, "maar toch geef je niet echt antwoord. Mag je gelukkig zijn van jezelf"? "Ik weet het niet Irma", antwoord ik korzelig, "als ik al niet weet hoe ik dat moet definiëren"?…

Nooit geweten dat die in de boom konden zitten, kijk ik zie regelmatig richting de herfst van die zwammen onderaan een boom zitten maar echt: ik heb nooit geweten dat ze zich dus blijkbaar ook in een boom konden nestelen, of zou dat allemaal gezwam zijn!?…

Een paar weken terug zeg ik tegen eega, kijk- er zit daar een lint om die boom, volgens mij moet ie worden gekapt, waarop hij zegt, nee joh, vast niet…en ik laat het zo…stiekem wetend dat er een dag komt dat..juist ja.…

zieke boom!…

Even oud staat naast haar, nog stram en fier, zich traag krakend buigend bij harde wind de boom, die ik bewonderde als kind, een meer dan twintig meter hoge populier. Ze stonden er al vóór ons huis werd gebouwd; zijn met mij gegroeid, staan er nog, als eerbetoon, al ruim honderd jaar.…

(voor Irma Stern (1894 - 1966)) Je bent geboren als Irma Achtersteven in 1894 in Schweizer-Reneke. Jouw ouders waren Duits-Joods. Jouw vader Samuel Stern werd tijdens de Zuid-Afrikaanse Oorlog vanwege zijn sympathie voor de Nederlandse kolonisten in een concentratiekamp opgesloten.…

Waar eens de kastanje heeft gestaan, gaapt nu een heel groot gat. De beste jaren heb je ons gegeven, maar het leven heb je nu gehad. Niemand wist hoe oud je was, en wat je hebt doorstaan. Al die jaren gaf je schaduw, door ouderdom ben jij nu doodgegaan. Je levenskringen in je stam, ik heb ze niet geteld. Je takken hebben ze je het eerst ontnomen…

De bomen zagen het maar zwegen mensen zwegen niemand protesteerde, op een enkeling na, maar die werden ook snel tot zwijgen gebracht. Hier liggen duizenden voetstappen van doodsbange mensen. Luister goed, misschien hoor je het nog? Dit, nooit meer. Hoor je de stemmen in de bomen? Zwijgend gedenken wij.…

Precies twintig jaar geleden, Heeft hij zijn eerste boom geplant. Kort hierna is hij overleden, Ik voelde me sterk met hem verwant. De boom werd sierlijk en groot, Het had mooie ranke takken. Helaas was mijn opa al dood, Hij wilde er brandhout van hakken. Ik mis hem heel erg, Als ik kijk naar die berg, Houtjes van opa's boom.…

De zon straalt in mijn bestaan verkwikt en geeft mij kracht warmte is wat ik voelen zal maar ook de kilte van de nacht. Aan het begin van mijn bestaan vol leven en tomeloze kracht tel ik de dagen en de jaren het leven vliedt aan mij voorbij maar ook de kilte van de nacht. Schaduwen spelen een dansend spel van licht en donker; kleurenpracht…

Februariboom - met witte sokken van sneeuw warmt hij zijn wortels.…

ik had gedacht dat ik ooit ouder worden zou zoals de boom in onze achtertuin gewoon bebladerd blijven alleen een beetje knokig zijn en wat verstijven de groeven op mijn bast als fraaie levenslijnen die mijn rijpe schoonheid slechts subtiel verfijnen het gaat heel anders weet ik nu ik zie verwonderd al mijn lijnen groeven, plooien…

hij haalt zijn lawaai in straalmotor in de neus bom onder de oksel zweet druipt langs mijn kin een opblaaspak belet het bloed dat naar mijn tenen zakt ik genees hier hoog van overmoed schotels op een vliegdekschip volgen hun schichtig doelwit ik ben de stip op een scherm het snelvuurkanon op scherp er valt hier weinig te ontwijken…

Treurende reus jouw rastatakken raken troebel water oude tak poreus windvlaag doet haar kraken eenden kwaken willen takken raken rimpels in het water lopende kring wordt groter cirkelding raakt de oever niet wel het wuivend gele riet knoppen verschijnen park wordt groen zon gaat schijnen.. ochtenddauw verdampt glinsterend…

hij spreekt me toe met ruisende woorden ik luister naar mijn oude vriend en laat me door zijn milde stem bekoren zoals een kind nog heimelijk bomen ziet…

Je reed tegen een boom.…

Ik ben een blad aan een boom.…

Ervoor in de plaats komt voor 30.000 Euro een levensgrote gestileerde verroeste ijzeren weergave van een boom. Baanbrekend ontwerp van een hem bekende Engelse beeldhouwer. Bladerloos in alle seizoenen en makkelijk in onderhoud. Bovendien Cultuur bevorderend en een doorlopende kennismaking met abstracte kunst in deze wijk vol kansbeperkten.…

Hij kon meer over een boom vertellen dan de mensen die de bomen moesten verzorgen, en hij kende de geheimen van de zwarte kraaien en die van de groene parkieten. Met gewone eenvoudige woorden, vaak nors en onduidelijk uitgesproken, had hij me urenlang weten te boeien.…

Het Amsterdamse jaagpad aan het Nieuwe Meer was de oude route van de trekpaarden. Deze werkdieren in dienst van de mens trokken de trekschuiten langs de oevers van de ringvaart en het Nieuwe Meer naar Amsterdam. Later werd het een fietspad in een natuurgebied. Een kronkelend fietspad voor herfstkinderen die geen ouders hadden. Kinderen die iets waardevols…

met mijn voeten in de aarde en mijn armen wijd gespreid voel ik mij een boom van waarde een monument in eeuwigheid met de vogels op mijn handen en hun jongen op mijn kruin groeit er mos tussen mijn tanden ben ik het middelpunt van jouw tuin met mijn vingers kromgetrokken trotseer ik regen, wind en storm blijf ik sterk en onverschrokken…

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - uit: Na de laatste keer (Amsterdam, 1961) van Andreas Burnier, pseudoniem van Catharina Irma Dessaur (1931-2002)…

Over bomen gesproken... en humor. Een "bomenman" een "wegenman" en eentje die de "boel" controleert. De eerste praat over logisch, de bomen. De tweede, vanzelf, over de wegen. De derde doet het over alle twee. De vierde zei, ik doe ook nog mee!…

Je kan me de boom in, en niet zo'n klein beetje ook. Misschien nog ietsje verder, tot bij de vogel die net floot. Je kan me de boom in, kijk de koekoek bij dat nest. Hij wil daar zijn ei kwijt, want dat kan hij het best. Je kan me dus de boom in, je zit me nogal hoog.…