Alle inzendingen over Jorrit

En ruimen Nicky en Jorrit ook niet een hopeloos overbodig geworden sujet uit de weg? Van Laar. Ook al weer zo'n sjabloon.…

‘Ene Jorrit’. Mijn gedachten gingen razendsnel. Dat is de vriend van Sjoukje. Er moet iets heel ergs aan de hand zijn anders belde hij niet. Ik sprong uit het bed en rende naar de telefoon. ‘Met Kyra‘. ‘ Ja, je spreekt met Jorrit. Sjoukje heeft een ongeluk gehad ‘. ‘Wat? Hoe is het gebeurd? fluisterde ik in paniek’.…

'Maar Jorrit dan?' Jorrit, dat mislukte neefje, die wat klusjes voor hem deed, uit goedertierenheid hem gegund door zijn oom. Waarom mocht Jorrit ook haar sponde delen? 'Ik weet het niet' Ze aarzelt. 'We hadden allebei een zwak voor hem denk ik. We zagen hem meer als kind, terwijl hij maar een jaar jonger is dan ik.…

Ik ben verhuisd. Allemaal feliciteren ze me ermee. Zelfs de oudste zoon van Charlotte, immer kritisch en veeleisend, is positief. ‘Je kan er heel wat van maken’ zegt hij goedkeurend. Dat foeilelijke tapijt, waarvan ik dacht dat het grijs was maar dat nu bij betere bestudering eerder olijfgroen lijkt, moet eruit natuurlijk. Dat keukenblokje uit het jaar…

Hij heeft haar geslagen. De klootzak. De blauwe plek is al wat verkleurd naar geelbruin, maar nog duidelijk zichtbaar. Zelf haalt ze haar schouders erover op. Wil er niet over praten. Wil gewoon bij me zitten, bij me liggen, bij me zijn. 'Ik ging uit mijn plaat omdat we het weer eens over dat wijf hadden', zegt ze, schuldbewust bijna, alsof dat voldoende…

'Ja Jorrit, het leven is lijden. Eerst kerels die willen neuken maar geen vrouw vinden en daarna wijven die geneukt willen worden, als is het maar om de poen, en die geen kerels hebben' Djovan lacht cynisch. Voor hem is dat hele neuken gepasseerd station. De medicijnen hebben hem impotent gemaakt.…

'Een revolver, mijn god, hoe kwam Jorrit nu aan een revolver?…

Jorrit. De arme stumper, de Heer hebbe zijn ziel. dat is dan de tweede man die ze ze de dood heeft ingejaagd beseft hij. Of de Bosniër dan.…

“Ga naar huis, Jorrit, ga naar huis” Hoe vaak denk ik dat niet? Ze heeft je nodig, ze kan niet zonder je. Naar huis. “Ben je in je hok?’ sms’t ze. En als ik niet snel genoeg terug sms komt het verwijtend: ‘Laat maar, je zit zeker weer bij haar?’…

Tussen de songs door vertelden Marijn en Jorrit belangrijke en grappige anekdoten. Zo had Jorrit zijn pianomuziek voor 'Other Side Of The Sea' pas na een hele nacht doorwerken en rond zeven uur 's ochtends klaar. Marijn schreef dit nummer n.a.v. zijn ziekteperiode.…

De zon schijnt. Dat helpt. Waarom het helpt, zelfs nu ik weet dat ik huidkanker heb gehad? Weet ik veel. Het helpt. Net zo goed als het helpt dat poes een kopje komt halen, een, twee, een poosje lijkt hij niet weg te slaan, eist hij alle aandacht op. Om dan weer zomaar te verdwijnen. “Net een vrouw” zeg ik. “Getver, al die haren” zegt Woemi. Ze…

De Grote Stad. Dit moet het zijn. Hier moet het dan gebeuren. Vanaf nu zal alles anders gaan. Eindelijk vrij. Eindelijk niet langer dat ‘je moet erom denken dat’, dat ‘is je achterlicht alweer stuk?’ Dat verstikkende: ‘ben je nu al klaar met je huiswerk? Vrij, vrij, vrij. Natuurlijk, Charlotte had het beste met haar voor. Ook over Cornelis geen…

Hij heeft een maand bijna niks van haar gehoord. Eerst, toen ze er pas was, bijna elke dag. De Grote Stad. Het viel haar zo tegen. Niks dan bos en inrichting. Haar klasgenoten. Ook al van die provinciaaltjes. Beter zo, dacht Hans. Geen concurrentie. En misschien zou ze wel snel weer terugkomen. Dat schreef ze tenminste, de eerste week al. Maar toen…

Charlotte zwijgt. ‘Hans?’ heeft ze gevraagd, maar haar dochter heeft haar geen antwoord gegeven. Een vraag teveel, een domme vraag eigenlijk. Ze heeft allang begrepen dat Hans het niet is, dat Hans het niet zijn kan. Te keurig, te netjes, te welopgevoed, teveel de ideale schoonzoon. Te weinig de Grote Liefde, te weinig de man die haar dochter in het…

En dan, voor even, heb ik er genoeg van. Van alles, van de stad, de mensen, de opdringerige verkopers, de armoede, de mannen van Mak, de exorbitante rijkdom, Beyoglu, van de musea, de moskeeën en al die andere honderden bezienswaardigheden die de stad rijk is, van de bijna tweeduizend jaar lange geschiedenis, van mijn vriend Stef, de wereldreiziger.…

Cornelis zelf heeft me uitgenodigd. Zijn oudste zoon is vijftig geworden. Ik beloof erbij te zijn. Drie dagen lang, in een groot huis ergens in het oosten. Ze zullen er allemaal zijn. Zelfs mijn nieuwe Woemi, die toch niks met de familie heeft, moet mee. Ze mekkert en ze moppert. ‘Waarom dan?’ klaagt ze. Ze heeft een aanbod van een vriendin achter…

We lopen door Rome. Woemi vertelt. Eigenlijk heeft ze het er nooit over. Haar abortus. Het is geweest, over en klaar. Een jeugdzonde, een faux pas. Het was een vriendelijke dokter, dat weet ze nog. Een beetje gehaast misschien, zakelijk ook wel, maar geen verwijtende blikken, geen preek of boze opmerking. Een onoplettend, een beetje dom, naïef dorpsmeisje…

Het is klaar. Na de zomer zal Woemi naar een andere afdeling gaan. Ze heeft een voldoende gekregen. Waarom weet ze zelf ook niet. De helft van de tijd is ze in de grote afdelingskeuken te vinden. Bij haar grote liefde, het paddenjong. De andere helft van de tijd zit ze in de huiskamer, roept Mammarouchi uit bed, zorgt ervoor dat Paul niet idioot…

Oom Jorrit kan nog wel wat. Naar beneden volg ik een andere route. Weer een gemeen stijl stuk. Even roetsj ik weg. Even is het bijna gebeurd met de koopman. Even maar. Maar de Heer is genadig. Net als met die jongens die de oorlog overleefd hebben. Ook al vochten ze aan de verkeerde kant.…

'Niet piekeren' zegt het meisje tegen me. Meestal is er niks aan de hand. Ik heb gewoon een chagrijnig smoel van mezelf, zeker als ik alleen ben. En op de foto, dan is het het ergst. Ik heb er wel een beetje m'n handelsmerk van gemaakt, en die zeldzame foto waar ik lachend opsta verdwijnt al snel in het meest onbereikbare webalbum. Meestal, zeker…

Eigenlijk is ze net als Simon nergens meer thuis nu Jorrit haar verlaten heeft. Always on the run. De band zet nog een keer aan. Morgen is het over. Worden ze met hun nog halfzatte koppen om tien uur in de kerk verwacht. Een oecumenische dienst, Simon zal er zijn, de buurman zal er zijn, ergens achteraan, maar toch.…

Er is een hondje aangereden. Een groepje mensen, meest kinderen, dromt samen, twee dierenambulances verlenen bijstand. Het lijkt wel op een heuse reanimatie. Ik weet het niet, ik heb niet zoveel verstand van hondjes, maar volgens mij is het hondje dood. Morsdood. 'De Chinees heeft het gedaan' weten de kinderen. Over het hoe en wat geen enkel overeenkomend…

Gisteren was ik op een begrafenis. De vader van een vriendin. 62, niet oud. Allemaal dachten we dat hij zich dood zou zuipen. Het werden complicaties bij chemo. Het was niet druk, je kon de koppen tellen. Dat deed ik dan ook: eenentwintig man. Een paar vrienden van mijn vriendin, een man uit de detox, welgeteld een schoonzuster van haar halfbroers,…

Op gezette tijden zwaait de deur open, Mirjam: 'Jorrit, biertje?' Als hij protesteert mag het ook thee worden. Want met Maaike drinken valt niet mee. Het bier is er vaak genoeg 10%, een Chimay triple of een La Chouffe in een fles van driekwart liter. Die moet effe op. Maaike is de echte pot.…

Vanmorgen heb ik Woemi maar eens geholpen met het huishouden. Leuk is anders. Vindt ook Woemi, en dat is te merken. De stofzuiger maakt overuren. Toen ik haar leerde kennen was ze er trots op nog nooit in haar leven een stofzuigerzak gewisseld te hebben. Dat deed hij, net als het koken, de was en de boodschappen. Gelukkig verwachtte ze hetzelfde niet…

De zon gaat onder. Al vroeg, in deze tijd van het jaar. De man van de Keukenprins staat voor de deur van zijn winkel en kijkt. Smits heet hij. Adriaan Smits, Arie voor vrienden en bekenden. Normaalgesproken heeft hij geen tijd om naar de zon te kijken. Maar nu, in deze tijden van crisis. Ach, elk nadeel heeft zijn voordeel. Had hij ook maar zo kunnen…

Nou we staan er gekleurd op. Voor 900 euro extra kan je voordringen bij ons. Fraai is dat. De directeur zegt dat we alleen efficiënt gebruik maken van de restcapaciteit, dat niemand er de dupe van hoeft te worden. Maar ja, het blijft raar. Waarom zou je ook die capaciteit alleen gunnen aan mensen die het geluk hebben te werken bij een bedrijf dat bereid…

Woemi is nerveus. Ze heeft haar mobiel vergeten. Nu kan de jongen haar niet bellen. Niet dat hij het doet, kan ook niet, we zijn op een begrafenis. Maar dat hij het niet kan. Juist nu hij het moeilijk heeft. De jongen heeft zijn eerste bult in het leven opgelopen. Het is de laatste tijd verdacht stil in huis, het is Woemi niet ontgaan. Op zijn…

Charlotte leest voor. Niet uit de bijbel, dat is voor Cornelis, aan tafel, zo wil de traditie. Charlotte leest later, als ze de tafel is afgeruimd, als er koffie is voor de meesten, en voor de enkele gelukkige die niet hoeft te rijden nog een laatste glas. Het is als altijd een wat kinderlijk verhaal. Een keer heb ik geprobeerd haar met een bundel…

Het is voorbij. Charlotte inspecteert nog een keer de kamer die haar dochter heeft achtergegelaten. Erg schoon is het niet. De koelkast, nu al muf ruikend en de gordijnen in een onmogelijke kleur groen laat ze achter. Die gordijnen, Woemi heeft ze nog geërfd van de vorige bewoner. En die misschien wel weer van zijn of haar voorganger, wie zal het zeggen…