Alle inzendingen over Lena Dunham

Lena is terecht gifnijdig op die hoogst valse, uit de onderdrukkingsduim gezogen aantijgingen. Lena Dunham is geboren op 13 mei 1986 in New York City. Haar protestantse vader Carroll Dunham is een kunstschilder en haar joodse moeder Laurie Simmons is kunstenares. In 2006 maakte ze de film 'The Music of Regret', met Meryl Streep.…

"Dag Lena", zeggen we. "Tot ziens." Lena hoort ons niet meer, ze is alweer helemaal in de kunst.…

Met nadruk op “ik”, om Lena goed te laten voelen dat zij, Amelie, een getrouwde vrouw was. Begeerd, kortom. Lena niet. Nooit geweest. ‘Jij? Jij hebt nu eenmaal geen mannenvlees zoals Amelie,’ placht ma te zeggen.…

Bleke Lena gaat weg. Met die gedachte was het allemaal begonnen in het hoofd van Boer Oostenbrug. Die gedachte kon hij niet verdragen. Bleke Lena was immers zijn lievelingskoe.…

(voor Lena Christ (1881 - 1920)) Jij bent geboren op 30 oktober 1881 in Glonn, Beieren. Jouw moeder was Magdalena Pichler (1860 - 1928), die toen een kokkin op Schloss Zinneberg was. Jouw vader was Karl Christ uit Mönchsroth, een zakenreiziger en leerling van een smid. Hij was toen in dienst van de Münchense cavaleriekapitein Ewald Hornig.…

Lena trekt de deur open en glipt de gang in. Hij blijft liggen.…

Lena maakt deel uit van een generatie die het zich in die mate verbiedt om lief te hebben dat ze zelfs het woord niet kennen. De liefde is zo morsdood dat ze liever zeggen 'ik ben raar' dan dat ze een 'ik hou van jou' aandurven, dat is te riskant, te gedevalueerd.…

Gelukkig, ze kwam langs en ze dronken thee en aaiden de koe bleke Lena. Lena was trouw en lief dacht de boer. Ze dronken nog koffie met beerenburg en toen was het weer leeg en stil in de boerderij. Boer zoekt vrouw, dacht de boer, maar ik even niet.…

Lena kreeg het idee voor dit lied bij de tandarts, waar ze in slaap viel en ze droomde een andere vrouw te kussen. In 2002 verscheen het Engelstalige debuutalbum '200 km/h in the Wrong Lane', wat ruim vijf miljoen keer is verkocht. Met o.a. 'Not Gonna Get Us', 'How Soon Is Now?…

Ik hoop dat jij nu voor altijd samen zult blijven met jouw geliefde Lena en die kleine Gina. God, hoe ik deze wereld vervloek. In alle liefde Lunaville.…

Je trouwde op je vierendertigste met Lena en jullie woonden in Leiden, Kort Galgewater, een gruwelijke naam, maar daar begon je wel met je tijdschrift 'De Stijl', waar Lena, zoals gezegd, hard aan meewerkte. Vijf jaar later verhuisden jullie naar de Klimopstraat 18 in Den Haag en een jaar later ben je bij Lena weggegaan.…

Voor het schoonzwemmen reisde ze naar d' Amazone, de Lena of Saar of een zijrivier, want ze had danig het land aan het vuilzwemmen. Smerig! Vandaar. Aan de oever verklaarde ze later: 'Ik krijg van de mannen een kater. Ze staan me niet aan. Ja, ik kan ze wel sláán! Daarom zwem ik in vrouwelijk water.'…

Het was nu een vakantiehuisje geworden maar bleke Lena stond als enige koe nog in het weitje naast het schuurtje met de trekker. Boer Thomas kreeg een elektrische schok door zijn hersenpan en ineens functioneerde hij weer een stuk beter. Sindsdien mag hij bleke Lena melken en hij weet ook weer hoe ze heet.…

Eenzaam strekt de nacht zich uit de lakens wit het bed ijskoud geen warme hand geen kloppend hart geen blik geen woord geen liefdevol gebaar het bed blijft koud en eenzaam lang de nacht De sluimer van de zoete slaap komt heel zacht naderbij dan ziet zij hem die zij verloor hij komt alleen voor haar zijn warmte schenkt het kleumend…

Zodra ik in Tanger uit het vliegtuig stap waan ik mij in een andere wereld. Het is niet alleen het benauwende, drukkende weer, nee, de hele atmosfeer beneemt mij de adem. Chaotisch, druk, zenuwachtig, geheimzinnig. Een gesluierde vrouw kijkt mij nieuwsgierig aan, maar als onze blikken elkaar kruisen wendt zij, betrapt, het hoofd af. Het is één…

Verscholen onder sneeuw en ijs daar zingt een boom zijn eigen wijs nog niet zo heel hoog van de toren wie luistert zal het echter horen De sneeuw smelt weg, het ijs verdwijnt 't gezang wordt luider naar het schijnt de prille lente laat zich zien tè ingehouden nog, misschien? Dan barst het los, een hemelskoor klinkt nu in alle tonen door…

Boven de brieven stond eerst 'Lena', dat veranderde in 'Lieve Lena' en later werd het 'Mijn allerliefste schat'. En onderaan heel veel kruisjes. Op vrijdagavond haalde ik hem van de trein, op zaterdagavond waren we bij elkaar en op zondagavond bracht ik hem weer naar de trein. Ik leefde in een zalige roes.…

Zongekleurd en uitgewaaid lig ik naast je in het zand Ik lik de pekel van je lippen en kus de hemel in je ogen Volg met mijn vinger het lijntje naast je mond Snuif de zee op uit je haar en bewaar haar in mijn bloed dat deint gelijk de golven Ik vang de tijd als met zachte tred het schemeruur nadert Dan vluchten we samen tot daar…

Bloem en schoonheid samen één tijdloos in een oneindig leven Atomen en neutronen explosieve woorden in een eindige wereld Jij en ik samen één tijdloos in een oneindige liefde…

Sla je armen om me heen en hou me vast hou me vast als de tijd het laatste kwartier aangeeft de zon ondergaat en de nacht begint Sla je armen om me heen en hou me vast hou me vast als de tijd zijn laatste adem uitblaast en me meeneemt naar de eeuwigheid Hou me vast…

Als ik het, na lang aarzelen, toch waag om door de oude poort te gaan blijf ik, getroffen, ademloos staan ik word overvallen door een stilte zo intens dat ik me bijna terug tussen de mensen wens doch, net op tijd versta ik 't geruis van het blad dat ritselend neervalt op mijn pad ik hoor, in deze Hof van Eden stemmen uit een lang verleden…

Houd de deur open evenals je hart als ik aanbel ik verlang niets alleen dat je er bent als ik voor je sta dat je mijn hand neemt me voorgaat en me leidt met liefde die ik nooit zal bezitten maar laat me in de waan dat ik voor jou de enige ben zoals jij dat voor mij altijd zult zijn…

Stel je voor: Lena die iets presteert! Dat wonder wil ik meemaken!" Zijn stem gaat over in schreeuwen. Spuugdruppels spuiten in mijn richting. Dan wordt de stem sarcastisch, zacht en snijdend. Hij lacht treiterend. Hij mag me niet, nee ik denk zelfs dat hij me haat. Net zoals ik hem haat. Zulke gevoelens komen meestal van twee kanten.…

Telefoontje van een vriendin: "Ik denk dat David een ander heeft. Ik zag hem zondag in de stad." Na 30 jaar huwelijk waren David en ik apart gaan wonen. Het was mijn keus. Van hem hoefde het niet. Hij vond het best zo, ook al stelde ons huwelijk niet veel meer voor. Ruzie, scheldpartijen, vernederingen: alles heb ik meegemaakt, totdat het genoeg was…

Mijn onbeminde ik is dor als stervend gras de laatste bloem bloeide duizend jaren terug o! als toch een keer het gras weer kon groeien... 'k verlang ook naar bloemen al kan ik best zonder eisen doe ik allang niet meer ik wacht tot de bron van jouw liefde voor mij zal wellen als vroeger en drenken het gras opdat het weer groent dan bloeien…

Gisteren las ik het mooiste gedicht 't stond geschreven in liefde, een taal vol geheimen die ik, na lang lezen, denk te beheersen. Toch twijfel ik soms, als 'k de zinnen ontleed blijf ik zitten met de vraag wat voor voorwerp liefde nou is is het lijdend of meewerkend? Ik weet het niet...…

Terroristen die kinderen vermoorden, ik word kotsmisselijk bij die woorden. Hebben ze dan geen hart en geen gevoel? Welk droombeeld jagen ze na, wat is hun doel? Horen ze niet dat roepen van een moeder om haar kind? Een kind dat die moeder twee dagen later dood in de gymzaal vindt? Ja ik weet het: deze verschrikkingen gebeuren in elke…

Als een vogel, gevangen in wrede onderdrukking, snak ik naar de zon, de wind en de wolken, mijn vleugels zijn verlamd van niet-begrijpen, mijn geest gebiedt te vluchten: sla je vleugels uit en snik je doodskreet langs de vredig-blauwe lucht, opdat de zon haar voedt tot storm en de wind haar uitstort over de slapend in niet-willen-weten…

De weg waarop ik liep had heel veel huizen, ook krotten en kastelen, 'k bezocht ze allemaal. soms te gehaast, 'k had weinig tijd, de weg was nog zo lang, totdat 'k ineens, heel onverwacht, een rimpel tegenkwam, ik struikelde en viel voorover in het zand. Veel voeten gingen langs mij heen, niet één hield bij mij stil, ik was, beneden…

Rouw dragen de bomen en grauw is de lucht 't gezang van de vogels verstomd door verdriet het zwijgen van alles wat leven moet zijn is als het graf dat mijn ziel heeft geborgen moe dwalend door 't doolhof blijf ik zoeken naar 't licht dat doofde op het moment waarop jij mij verliet...…