Alle inzendingen over Mysterieuze schoonhe

(voor Angelina Jolie Voight (4 juni 1975)) Je bent geboren in Los Angeles en je vader is Jon Voight (1938, Yonkers) en hij is filmacteur. Hij was eerder getrouwd met Lauri Peters en in 1971 hertrouwde hij met Marcheline Bertrand (1950 - 2007), jouw moeder. Je oudere broer heet James Haven (1973) en hij is regisseur/acteur. Een jaar na jouw geboorte…

vind me schenk me rust, geen eenzaamheid breek de spiegel vergeet de functie van de tijd leg je ogen in het duister zie! de gloed die schijnt ga voorbij het gefluister red het leven dat verkwijnt…

Zeer graag had ik eens het interieur van het zeer indrukwekkende en voor de argeloze en onwetende voorbijganger zozeer mysterieuze gebouw dat zozeer tot de verbeelding spreekt van binnen bezichtigd.…

(voor John William Waterhouse (1849 - 1917)) Je bent geboren in het door stuifzand mistige Rome gevuld met eeuwenoude kunstschatten, terwijl je vader William en je moeder Isabella daar als kunstschilders werkten. Je herinnerde je niet veel van die beginjaren, maar daarin werden wel de kiemen van je latere obsessies gelegd, vooral doordat je opgroeide…

De mooiste ervaring die een mens kan meemaken is het mysterieuze; het is de fundamentele emotie die ware kunst en ware wetenschap creëert.…

De intentie van deze mysterieuze leeuwin, zal van doorslaggevend belang zijn als zij haar ongekende krachten tot expressie weet te brengen! Het ligt in haar streven dit niet alleen aan zichzelf te wìllen schenken.…

Ze woonde aan de Gouverneurslaan, de "vriendin" die mij altijd onbekend is gebleven. Ik had wel eens een vluchtige blik proberen te werpen door de zware, dichtgeweven vitrage voor haar ramen en dit had een indruk bij me nagelaten van sfeerloosheid en van een eenzaamheid die zij met niemand deelde. (Voor zover ik kon waarnemen, stonden er in de achterkamer…

Kok heeft zijn hart aan Maxima verloren: Hij noemt haar een aantrekkelijke vrouw. Gelukkig maar. Stel dat hij zeggen zou: "Die lelijkerd kan mij echt niet bekoren." Want slechts voor zeer aantrekkelijke types Vergeten wij wat graag onze principes.…

Er zweeft iets afwachtends in de rust der natuur deze ochtend alsof de ziel van dit gras mijn heuvels en bomen het heideveld in schaapjeswolken nog even niet meespeelt met het spel van licht en bestaan. Toch zie ik aan de horizon op een zandweg witte paarden naderen ze zijn te vroeg om echt te zijn meer schoonheid kan de dag nu niet…

Als donk're watertorren liggen de duwbakken stil te dreigen in geslagen zilver voor het eiland bij de witte brug. Uit de waas van hoogbouw vloeit een schitt'rende kronkel; sleepbootje schuift eindeloos traag door het perspectief. Ze wacht, de stille oude rivier, tot appartemenbouw ook hier de oevers naar God heeft gebracht.…

Met grote stappen ging het langs weilanden. De bloemen knikten in de wind. Koning Victor zag dit als een bemoediging voor hem: "Nu bent u wel even van de wijs. Maar spoedig zult u goede raad ontvangen!" De koning liep heuvels op en af, over een heideveld, en een groot bos in. Tussen de bomen stonden allemaal grote doornstruiken. "Het wordt al…

zestien toen ik je ontmoette jij ging de wereld begroeten de benauwdheid verbogen door stralende ogen ambitie en twijfels de toekomst nog ver, liefde die weifelt maar jij wordt een ster je gedachten zijn zwervend verkennend en vrij toch ben je verbonden, met spinsels aan mij met wie kan je praten, wie luistert naar jou wie…

Toscane Hart van trotse schoonheid Cipressen langs de horizon De warme wind Zoekt zijn weg door de dalen Toscane Wijngaarden luieren in de zon Olijven rijpen langzaam Sereen is het landschap De zon kleurt de velden Toscane Land van heerlijkheden Genietend van rust In schaduwen van stilte Bergen sieren de aarde Toscane Tijd staat stil…

Hoe eigen zijn de bomen al, van dracht en groeibaarheid: de hulst en bloot zijn takken nooit, hoe fel de buien bersen*; de beukenboom zijn handen naar de hemel openspreidt; en, slaande, schijnt de berkenroe de wilde wind te dersen*! Op wacht, en achter ‘t water, staan, gekroond met immer vers gewaai, de…

waar zon en wind in pure stilte ontwaken vroege vogels hun lofzang fluiten over water en land ontluikt de aarde nog in eigen schoonheid…

Volle maan boven strand en zee, het wateroppervlak is een spiegel met twee-miljard lichtdiamanten ingezet. Dit prachtige schouwspel trekt me mee als een magneet. Ik ben betoverd door de diamanten; ze creëren hun eigen dans op serene golvenmuziek zingend in cadans met schoonheid… daar zijn geen woorden voor. Zodra de zon weer aan de horizon…

De avond viel er was niets dat haar schoonheid overtrof totdat in het pastel een gors haar glimlach verdorde.…

je stond wat achteraf te spelen met je handen een vleugje wind verwaaide in je haar je ogen lachten ondeugende gedachten ik wachtte terwijl ik naar je vingers keek ze openden wat dromen ontsloten stukjes tijd ik zag herinneringen komen die je nu liever mijdt ik vang je blik mijn handen op je huid we leven in een wereld die anderen…

Gereisd heb ik langs velden en wegen. Nooit kwam ik een parel tegen. Gevonden is nu de diamant. Ik vond hem in eigen land. Ik trad mijn eigen lichaam binnen. Daar kon ik aan schoonheid winnen. Op wegen van verdriet en smart. Vond ik de parel diep in mijn hart. Ik draag die grote schat nu mee. Geluk is er: zo groot als de…

Bloemen zijn mooi; voor die schoonheid zijn echter hun wortels fundamenteel.…

met haar onweerstaanbare kronkelingen op donker schrift mysterieuze fonkelende ogen priemend in verlegen harten een onbedwingbare lust naar prikkelende zinnen bevredigt doch meedogenloos gevangen in het web der verleiding maar ook bevrijdt van geketend leven zonder dromen en uiteindelijk verlost in het rijk van illusie…

Koorts en koele handen een schaal met stukjes appel mysterieuze gezichten op het behang. Veel later, het fletse besef in je blik bij elk vertrek: je was geen partij voor de verte.…

´s-Avonds, wanneer je in de verte staart lijken ze op diepe bronnen waaruit op mysterieuze wijze de nacht over akkers, wouden en steden vloeit, de aarde bedekkend met een zee van duisternis. Zó donker zijn je ogen, mijn licht.…

virtuoos speelt zij om haar as in mysterieuze omwentelingen glijdend in golfslagen voor een publiek om te behagen lichte vleugels opstijgend in sensuele beroering duizelingwekkend glooiend in een spiegelende aanbidding een zijden zwaan in duikvlucht in een ontastbare ontroering artieste pur sang in een patroon van licht en schaduw…

Op de markt liggen de vissoorten met de voor mij mysterieuze en onbekende namen uitgestald. Er is voldoende keuze. Enkele personen staan welhaast aarzelend en weifelend voor het stalletje. De kibbeling, die ik nooit geproefd heb, schijnt een delicatesse te zijn en hiertoe besluit men nog al eens.…

Gestolde druppels nachtbrokaat hechten zich aan de morgenster die vaag ontwaakt uit mijlenver tussen de dauw en dageraad met pastellen floers omvlogen rijst zij vanuit een schemerzee gehuld in prisma negligé door paarlemoeren golf bewogen zelfs de zon lijkt glans verloren zich te schuilen in haar pracht als door een mysterieuze kracht…

Je raakte bevriend met Dante Rossetti en William Hunt, met wie je vele nachten uit drinken ging, op jacht naar de bevrijding van je zintuigen, naar nieuwe, overrompelende indrukken, vooral van de mysterieuze vrouwen, die overal opdoemden als zwoele nachtfeeën en de meesten de moeite van het ontdekken waard.…

Het mysterieuze ontastbare totdat het de tijd acht Strelende oogopslag, een blik van herkenning Ogenblikken waarop men elkander wilt leren kennen Zovele vragen, wentelend in onwetendheid Doch wetende dat de tijd antwoorden zal op vragen Doelgericht, tastbaarheid maakt zich meester Gevangen in het mysterie Gevoel mist nimmer zijn doel…

Als witte windsels uit de nacht -nat van donkere tong gegleden- bevende bomen broos bekleden met vlok geplozen wintervacht en vorst gerijpt grenzen verlegt moe van zijn kil regerend hand waarmee hij heerste in het land dat hem ijswekkend had gehecht wacht het maanlicht schijn gesust tot lentegeuren zwaar beschonken haar mysterieuze glimlach…

Ik sterk mijn armen, een wals, in het zwakke zonlicht, laat mijn gevoelens gaan, met het gezang, het mysterieuze gefluister, over zee, waarnaar ze zullen verdwijnen, in de wilde diepte van de oceaan…