Alle inzendingen over Ontroerende stem van

Langzaam komt de muziek ‘aangeslenterd’ steeds luider, steeds duidelijker Ik kan er niet meer omheen Dan zet de doorleefde, melancholieke stem van Bono in Weemoedig klinken de gitaren De muziek ‘wandelt’ langzaam door en ondersteunt zijn stem bijna achteloos… Daar klinkt de daverende en ontroerende stem van Luciano Pavarotti.…

(voor Donald Hugh (Don) Henley (22 juli 1947)) Je bent geboren in Gilmer bij Linden, als enige kind van je vader C.J. Henley, een auto-onderdelen-handelaar en een leraar, en je moeder Hughlene Mc Whorter. Als kind genoot je van het Texas wetland en na een vrij onbezorgde jeugd zat je korte tijd op de Stephen F. Austin State University en rond je…

Je artiestennaam was Madalina Manole en je had een volle, krachtige, rauwe, melancholische, ontroerende stem. Je was de eerste zangeres, die authentieke, Roemeense folkmuziek in een nieuw, modern jasje stak. Dat deed je samen met een folk-orkest, met de dirigent Dorel Manea.…

Een heerlijk dromerig album, die je lieftallige, zachte, hoge, ontroerende stem eer aandoet. Het werd platina in Amerika en je werkte mee aan 'Never Get Old', een nummer van de pas opkomende Sinead O'Connor. Op je dertigste kwam je internationale doorbraak met 'Watermark', met de megahit 'Orinoco Flow'.…

je weet met je lippen mijn contouren te beroeren met zachte stem probeer jij mij naar het paradijs te vervoeren jouw woorden in mijn oren kunnen niet anders dan mij ontroeren graag wil ik mij door jou laten vloeren kom……

Huil mij een rivier van hartstocht Schenk mij een boot om de overtocht te maken Blaas je hemelse adem in mijn zeilen Laat mij in je oceaan van je hart verwijlen Leidt mij naar het sterrenlicht in je ogen Ontroer mij door de aanraking van je zachte huid Leef mij met de warme klanken van je stem Wees jezelf zodat ik jouw schoonheid ben…

Twee sinaasappels van één tak met blaren. Ik zie schreiend het wonder aan: Neen: niet vergeefs zijn zóveel kwade jaren Over mij heen gegaan.…

Het streelt steeds weer die tere snaren… Is ontroering te verklaren?…

Er zijn geen bloemen liefste nu in de eerste maand maar jij bent voor mij zo teer als waaierbloemen in het ijs die zonder geuren smelten. --------------------------------------------------- uit: Siem Bakker: Het literaire tijdschrift 'Het woord 1945-1949', De Bezige Bij, Amsterdam 1987…

Zit daar nog steeds mee met dat 'vergrijpen om' met 'aan' handtastelijk aanvallen zich wederrechtelijk trachten toe te eigenen Walgelijk ontroerend hoe jij de nostalgie weet te wekken af te doen als niemandalletje dat niemand anders kan op je hoofd gaat staan je laat verwonderen hoe zwaartekracht je jurk overvalt mijn stem die spreekt…

Het groeit en bloeit en bemoeit zich niet met geld het schijnt en verdwijnt het belijnt mijn gevoel Onstuimig als een eerste liefde stroomt het voorjaar over de aarde streelt de bomen in knop zo lieflijk dat ze open moeten zonder enig verweer tegen deze stralende kracht het streelt mijn hart onroert en omhult mij zo zacht…

ik herken jou in mijn blikken, ik versta jou in mjn praten, ik luister naar jou in mijn denken ik hou van jou in mijn hart, in mijn lichaam heb je gewoond, zo vol levenskracht jouw ziel schuilt in mijn ontroering, jouw verdriet zwerft in mijn ogen, jouw geluk weerklinkt in mijn horen, jouw stem groeit in mijn zingen een lied…

zeg ik terwijl jij nog natrilt want er komt vocht uit mijn ogen o dat geeft niet hoor, zeg jij maar jouw ogen zoeken je schoenen…

In de avond werd er aangebeld en een stem weerklonk via de intercom: "Post NL!" Het jaarlijkse Kerstpakketje uit Engeland werd mij ter hand gesteld. Het bevatte zoals ieder jaar de lieflijke en ontroerende spulletjes ontsproten aan een dertigjarige vriendschap.…

met de verbazingwekkend liefdevolle Ingrid Betancourt intrigerend en ontroerend. Ik genoot van haar stem en de zendtijd die zij kreeg, de tranen stonden in mijn ogen, wat een moedige en belangrijke vrouw. Ik was al woedend dat ze haar hadden ontvoerd. Zo'n intelligente en liefdevolle vrouw!…

Als ik van plastic zou zijn, dan was Wilma mijn weekmaker. Ik ben ontstemd over de stemmingmakerij van de oude politiek. En dan de poes, ach ik ben altijd en immer voor de poes, behalve als die stiekem een kater is. Tom, eet je hart uit, het wordt helemaal niets tussen ons. Als je hier iets beweert is het best wel frustrerend dat je als stellingnemer…

Wanneer ik een cijfer geef op een werkje, verschijnt in beeld: Bedankt voor Uw stem. Gelukkig ben ik die niet kwijt, ik gaf alleen een cijfer. Want stel je voor dat bij het becijferen ik opeens stom zou worden!…

In de verte, door de grillig gevormde openingen heen, die het struikgewas en het groene gebladerte van de bomen in zomertooi creëren, zie ik een kleurige stoet zich langzaam voortbewegen en ik hoor tromgeroffel en boven alles uit de weemoedige klanken van trompetten en trombones. Het is weer de tijd van de jaarlijkse Avondvierdaagse. De bontgekleurde…

Ik gaf hem de traditionele maar afgesleten naam Lorre; ik sprak zijn naam uit met kinderlijke ontroering, alsof ik voor het eerst zo'n wonderlijk, schitterend schepsel aanschouwde en ik bedacht hoe vader met dezelfde ontroering onze animale medeschepselen in de ogen heeft gekeken en hoe hij mij zozeer het gezelschap van zo'n koninklijke Lorre had…

In de eikenhouten kast had ze het voorwerp bewaard, tussen het snoep, de sieraden en de overige parafernalia. De kop en schotel, in plastic verpakt en met een feestelijke strik eromheen, stond daar te wachten om overhandigd te worden aan de trouwe vrijwilligster die iedere maandagmiddag de eenzaamheid van mevrouw kwam doorbreken en die dan de boodschappen…

De balalaika vloeit haar tonen trillend door de zwoele nacht de donk’re stem van ‘n nomade zingt vol ontroering een ballade over wat ‘t leven met zich bracht De aangelegde ketens knellen en beperken een tijdloos dwalen dat kriebelt in het zigeunerbloed hen drijft naar verre zonnegloed in wens de einder te bepalen Het vuur laait likkend…

De regen maakt een geluid van verre stemmen Of zitten die stemmen in mijn gedachten En vragen ze weer mijn aandacht Om me te doen begrijpen Wat je werkelijk tegen me zei. Want ik ben nimmer in staat geweest Om ook maar één woord van wat je zei te vergeten.…

Ik word verliefd, verlegen van een aangename stem maar het valt vaak tegen als je ontmoet, haar of hem. Uiterlijk is niet belangrijk meer als je elkaar hebt aangehoord het komt hier dus op neer 't is de stem die mij bekoort.…

Ik houd me doof en blind, vergeet het zingen en vrees mijn stem , gedwongen in een kind Ik open mijn vuist, laat woorden ontsnappen, open en dicht, de betekenis ontwricht Mijn mond breekt af wat mijn lippen verzwijgen, zo veel, zo weinig, mijn tong blijft drijven Een zin klimt tot in mijn keel, doof en blind, zoals weleer,…

Geruststellende gedachte, ik stem in alle vrijheid op een zelfbevredigende Europese commissie. Die vorstelijk betaalde meneren en mevrouwen, die moeten toch weten wat goed voor mij is ? In Brussel en Straatsburg, toch ?…

Een stem op internet zegt mij niets.…

Ik ben de peilingen zo beu dat ik tegen de verwachting stem. Ik zweef niet, ik ben onbetrouwbaar. Gniffel.…

Goede Dood wiens zuiver pijpen Door 't verstilde leven boort, Die tot glimlach van begrijpen Alle jong en schoon bekoort, Voor wie kinderen en wijzen Lachend laten boek en spel, Voor wie maar verkleumde grijzen Huivren in hun kille cel, - Mij is elke dag verloren, Die uw lokstem niet verneemt; Want dit land van most en koren Is mij nimmer…

Strak en stram kijken ze voor zich uit; zich van hun missie bewust; trommelaars te mogen zijn in dit tamboerkorps; op deze wijze hun publiek ontroering, vreugde of wellicht ook strijdvaardigheid te mogen schenken.…

Dat hoeft niet, zijn stem gaat op de bus, minus de envelop waar de boel in werd opgestuurd dan natuurlijk en ook de bijsluiter bleef hier. Dus nou mag ik in mijn eentje gaan stemmen, maar: omdat ik grote toestanden vermijd , machtig ik een vriendin en die neemt mijn zaken waar. Toch flauw, het gaat om 1 jaartje, hoe lastig is het nou helemaal?…