Alle inzendingen over Open het Dorp

Meneer Messerschmitt deed open en ik zei beleefd ‘heeft U nog iets over voor Open het Dorp?’ Die hoofdletters van Open en Dorp kon hij natuurlijk niet zien maar ik zag wel dat ie er nog nooit van had gehoord. Argwanend keek hij mij aan en zei ‘over welk dorp heb je het in vredesnaam?’. ‘Voor de gehandicapten’ zei ik.…

Het zijn geglazuurde herinneringen, opgehangen aan mijn eigen opgroeien, want voor Live Aid was er The Concert for Bangla Desh, was er Open het Dorp, was er menige goedbedoelde muzikale fancyfair. Het is van alle tijden, maar herinnering en bewustwording worden tegenwoordig groots aangehaald.…

Ja, ook de straten zijn veranderd met nieuwe huizen die er zijn gebouwd nee, het dorp is mijn dorp niet meer alleen het kerkhof voelde nog vertrouwd. Ik heb er niks meer te zoeken maar heb er zoveel verloren het dorp is van andere mensen nu de plek waar ik eens ben geboren.…

Wie van ons herinnert zich niet met een zekere nostalgische vertedering de 23 uur durende televisiemarathon “Open het dorp” van Mies Bouman bij de AVRO, die op 26 en 27 november 1962 veel televisiekijkers dag en nacht aan het toestel gekluisterd hield.…

Het is een dorp Niet ver van hier Een boerendorp Aan een rivier Het is niet groot En vrij obscuur Maar 't heeft een naam En een bestuur Er is een school Een harmonie Een bankfiliaal Een kerk of drie Een communist Een zonderling En zelfs een zang- vereniging Nu is 't er stil 't Is wintertijd Er heerst de griep En knorrigheid…

In het dorpje Kloosterzande is niet veel meer voorhanden Het klooster is afgebroken... De marieschool bleek aangestoken... De burgemeester is verleden tijd en mij zijn ze ook al ’n tijdje kwijt…

Deze site lijkt wel een dorp: steeds kom ik iemand tegen die ik ken, ook al draagt hij een mombakkes en spreekt hij met verdraaide stem.…

Ik vroeg de kalende man, met een baard en een staart: “Valt er nog iets te beleven in het dorp?” Waarop de wijze man antwoordde: “Dat hangt geheel van jezelf af.”…

Je kunt een jongen uit een dorp halen, maar je kunt niet het dorp uit de jongen halen.…

een dorp is een cirkel met de hand rond een kerk getrokken; een duif is een zeer eenvoudige luchtledige lijn op een dak; een voorjaar maakt natte vlekken op het papier van de lucht; en kijk, dit is pas werkelijkheid: straks laat ik het regenen op mijn gedicht zodat het uitvloeit tot een akwarel van doordrenkte, onleesbare woorden…

Het was een boerendorp Toen ik hier kwam wonen Klompen en overalls en wangen met rode konen De melkboer en de slager kwamen nog aan de deur En ook de warme bakker Met zijn opgewekt humeur Op straat werd gegroet Want je kende iedereen Dat oude dorp had iets Daar kon je niet omheen Nu zoveel jaren later Is het een flinke stad En moet…

Het dorp gaat alleen voor een koopje. Dit is haar dorp geweest. Hier is ze geboren en getogen. Tot ze zeventien was, en de Grote Stad lokte. Vrij zou ze zijn, vrij als een vogel in de lucht. Nu komt ze af en toe terug, het is toch haar thuis. Zoals nu, nu de feestweek er is, het hoogtepunt van het jaar.…

Het strevend beeld mijner jacht naar gouden, hemelse zin: God is einde, Diana mijn begin. O, de spannende smart van de menselijke boog, de pijl-parabool, grote vlucht van mijn hart. Maar God is hoog. Vaarwel, vaarwel, het bruine bos; het was wel liefde, geen zonde dat ik God schoot de zuivere wonde: boog, boog, gij zijt nu krachteloos en…

Het harde, houten luik is dicht en daar achter is de dag met zijn parel-gouden licht; daarachter de bomen, de bergen, de wereld, de wind, de mensheid: man, vrouw en het fijne kind; daarachter de zon, daarachter de maan, daarachter de zilveren sterren; ook Vlaanderen, nevel-blauw, en God. Het leven is nabij en verre; het hart des levens…

‘Houdt Katja van herfsttekeningen?’ vraagt Nancy. We zitten, vijf famkes en ik, op de grote bank tegen de schutting en doen tekenwedstrijd. Het is zonnig octoberweer. Ik verklaar naar waarheid veel van herfsttekeningen te houden. ‘Mijn tante vroeg aan mij of ik een herfsttekening wou maken, dan kreeg ik vijf gulden.’ meldt Kim. Er bestaan dus nog…

Verscholen tussen de lage landen Ligt mijn dorpje genaamd Andijk Gehuld tussen dijken en stranden Is dit het langste dorp aan de dijk Als de warme zomer gaat ontwaken Laten de bloemenvelden zich prijken Fluweel zacht om even aan te raken Het dorp omringt door groene dijken Andijk laat zich koesteren in de zon Het vee dat graast op het…

Ik kan u niet vergeten, Mijn simpel landekijn, Bij mensen die veel weten, Veel hebben en veel zijn. Ik heb u nooit verloren Uit de ogen van mijn ziel, Mijn dorpke en mijn toren En vaders zingend wiel. Dat zingend wiel van vader, Het bracht, met staag geruis, De rijke avond nader En 't bruine brood in huis. Draait door mijn zang bijtijden…

zomerlucht gedragen door het Brabants land, over zandpaden, tot stof geworden en wilde bloemen aan elke kant waar het kruid van sint jan nog steeds ongewild getuigt van een natuurlijke orde ik ontwaar in de nabije verte stram en fier de toren met de knop al eeuwen wakend over Roois gebied alware God immer aanwezig en tot op heden ons dorp…

Laatst zat ik in de stoel bij de barbier en toen moest ik toch wel even grinniken om die smoel in de spiegel. Mijn dorpsgenoten hebben groot gelijk.…

Eenmaal in Heeze, het dorp van mijn bestemming, aangekomen, passeer ik de schapenweide en ga ik voorbij aan het renaissancistische kasteel en dan verschijnt de oude boerderij binnen mijn blikveld. Ze ligt daar zo droefgeestig en stil onder de lichtgrijze hemel, onder de januariregen als was zij afgebeeld op een negentiende-eeuws schilderij.…

weidsheid in benauwde kommen klompenkots en prikkeldraad koeien moeten molken worden door de boer die hen verstaat dorps achterhaalde wereld altijd kippenneuken over land grijze resten zijn gebleven zonder jeugd met landverstand je woorden zijn grootsteeds maar ruiken mestig naar gewauwel in roodbont dat kiert door scheef gehangen deuren…

ze zocht in uilenballen botjes lentebroed stampte zingend maanverlichte kruiden in een vijzel fijn kookte slangengif met mierikswortel tegen helse pijn joeg in middernachtelijke uren het vuur in de oude smidse torenhoog hamerde geluk in gloeiend ijzer van een hoevenboog zij was de dorpsheks met bezem en rooduitstaand penenhaar…

Iedere keer dat ik de open schoolpoort zie, wens ik zijn domein te betreden om even stil bij de boom alles te herbeleven. Zolang de boom leeft, heb ik redenen om terug het dorp te betreden. Zolang de boom leeft heb ik hoop.. dat eens alles zal herstellen, wederkeren, zal herrijzen .. namen zal opwekken, alle antwoorden zal geven..…

of glim ik juist te veel snel offensief geboden 't grijpt me naar de keel Ik zal matglas overwegen beplakt met grote vogels kijkt geen oog meer door weert alle woorden kogels Openheid trekt veel aan en poppetjes kijken mag alleen wat verder vandaan met welgemeende glimlach...…

Nee, Paulus, geen gedonner. Het openstellen van het Nederlandse Bos voor Roemenen en Bulgaren zal nog meer dieren in de armen van Geert Wilders drijven... Zie ook: http://www.depers.nl/binnenland/249479/Donner-laat-het.html…

Kiest u maar, wellicht ga ik dan weer open.…

Minuscule scheepjes varen door de opening, vaak zie je net het tipje van de mast, maar das dan ook alles! Soms 1 soms 2 maar meer dan 3 van die schatjes komen door de opening!…

Verwijzen naar het gat van de deur doet vermoeden dat die open staat.…

Zelden heb ik open voor een mens zo open als voor jou gestaan...…

mijn gevoelens ontbloot kwetsbaar opengesteld meteen gestorven een vroege dood na wat jij me had verteld toch nog steeds geen spijt het is goed zoals het is ik moest het gewoon even kwijt het moest uit die gevangenis opgekropt, weggestopt deed het te veel pijn nu opengelegd, niet meer verstopt lijkt het minder te zijn…