Alle inzendingen over Prospekt Park (Memor

'Prospekt Park (Memorial Day)': Herinnering valt een beloofde dag. Alles is er, zacht grazen de machines en neuriën de auto's ingezeept onder de handen der geknipte mannen.…

wonderlijk herrijzen uit troebel water een kasteel door veel gedonder vurig oplicht de Drie Musketiers ter degen voor geld lijken gezwicht de donkere eeuwen door een gangenstelsel holt een oud ambachtelijk dorp gesmeed lijkt in het verleden strijdgewoel binnen een Arena door dieren gladiatorachtig wordt beslecht daar, in dat park…

Rond die tijd leerde ik iets wat ik nooit had moeten vergeten maar toch heel vaak doe. Hoe minder je hebt, hoe minder je krijgt tot zelfs het weinige wat je hebt van je wordt afgenomen. Het staat in de Bijbel. Terwijl goud goud aantrekt. Het is heel gemakkelijk te denken dat je niks hebt maar er is altijd nog meer dat je kunt verliezen: je gezondheid…

Een plekje dat ik zo bewonder dat is toch wel het mooie park, waar ik een man zie staren z'n armen rustend op zijn hark. De bankjes langs de paden waar mensen zitten hand in hand, verliefde blikken naar elkaar werpen met naast de bank een picknickmand.…

lijken lang vervlogen dagen dat ik hier op een bankje zat en de jongen van mijn dromen me vroeg hoe lief ik 'm wel had En ik dan, zacht giechelend met schaamrood op mijn wangen niet durfde te bekennen dat ik brandde van verlangen En terwijl ergens een merel een prachtconcert ten beste gaf schoven wij dichter naar elkaar dichter in het park…

Ziet u nu in een park een man met een blij hondje, dan denkt u vast: "is dat die dichter van 't rondje?"…

HEKEL IN HET PARK Hekel zit met uitgestrekte beentjes op een verveloze houten bank in het park. Het is een warme herfst namiddag. Om hem heen overheersen de zilver en grijs tinten. Een bankje verder op, zo'n 10 meter verder, zit een taaie Slanke Vrouw.…

Morgen wandel ik weer in het park, mits er nog bomen staan.....…

En dan was het ook nog herfst in het park, de bomen hadden nog even hun mooiste kleren aan. We stonden aan weerszijden van het pad, zij tussen gekromde bruine bladeren, ik bijna in de struiken. Een oude man, de kaken strak op elkaar geklemd, schuifelde voorzichtig tussen ons door, alsof we twee poortwachters waren.…

Door het park gewandeld en hier blijven staan waarom, nou ja, we weten van elkaar waarom, allebei denken we: jij jij bent het hier blijven staan om die ander aan te kijken, te kussen. ------------------------------------------------------- Uit: Over het verlangen naar een sigaret, 2001.…

In het park waar de nacht het water steelt Vergeet het licht haar stralende humeur In de diepe holtes van het donker Verliest de liefde haar verlegen kleur Daar sterven schimmen in het duister En de schaduwen omhelzen elkaar Er brandt een vuur zonder rook Vlammend heet maar onzichtbaar Als het vuur de nacht vervolgt En de passie angst verstijft…

Je bent het licht op de gevel van een vlierbessenstruik, in het park, op een kerkloze septembermorgen. Ik wil je bezitten als een enigma, maar kan geen metrum vinden waarop we dezelfde schijnbewegingen kunnen maken.…

Ineens stond je naast mij, met aan de hand je fiets, Haren in de war, het interesseerde je niets Kom, zei je we gaan wandelen aan de overkant Je was opgewonden en pakte mijn hand Je ogen straalden, je verraste mij Er was passie, we liepen zij aan zij Innig en hard, onze lichamen Het park was van ons We waren samen We streelden…

ik ben vanavond naar buiten gegaan, de bloemen waren alle wit, de maan had haar ontroerd. Ik heb een boom omhelsd, zijn bast was hard, maar ik voelde duidelijk het kloppen van een hart, ik denk dat het alleen het mijne was. Ik stond in het ontzichtbare, natte, en zware gras, en ik voelde me in het paradijs gedreven.…

De kerel denkt: 'Ze is het helemaal. Wat is ze mooi, die blondgelokte trien.' Z'n eigen haarkleur kan de meid niet zien, al is ze geenszins blind. De vent is kaal. Hij is van plan een praatje aan te knopen. Ze zitten op een bankje naast elkander en eensklaps vrolijk kijkend roept ze: 'Sander!' Het is d'r vriend, die aan is komen lopen. Zodra…

een langgerekte vijver plooit zich minzaam in het park te midden van oeroude bomen trots op hun massieve kracht een houten brugje spant zich ingetogen door het heimwee en wat oude dromen tot rust en milde troost gekomen vindt in de spiegeling wat mededogen wat eenden glijden schadeloos onderdoor geen vogel vliegt nog op daarvoor twee eksters…

Ik zat in het park, zo’n dag waarop de herfst zich aandient alsof hij een abonnement heeft genomen op traagheid. Ik zat op een bankje en deed wat mensen doen die op een bankje zitten: doen alsof ze nadenken, maar in werkelijkheid gewoon kijken naar anderen die het ook niet helemaal meer weten. Twee bankjes verderop zat een man.…

Op een bankje in het park, de zon al laag met honger die het denken verslapt: een blik, opgeschrikt maar traag zich opwaarts richtend van het gras tot boven de bomen, ziet het hart van de stad - zonder huizen, met amper wegen - niet van mensen zijn, maar overvliegend, in tientallen, als honderdtal – wat brieft daar over, 100 procent…

Ik zit daar dan, in mijn oude versleten jas, wetend dat ik de volgende dag zal sterven, op het bankje in het park, helemaal alleen. Dus als iemand dit leest, vergeet me dan maar snel.…

Gul gaf hij wat het park ontbrak; Begoot met zorg het dorstig groen, En tastte in loof- en bloemfatsoen, Naar fel insect of dorre tak. Hij wiedde 't onkruid, bond de loot, Bond zacht een roos in voller licht, Van onder blaadren ruig en dicht, Hief hij de bleke perzik bloot.…

Mijn vrouw is een boom in een park waar we samen vroeger wel kwamen Mijn linkerhand rust op haar bast en voelt haar trillen van de pijn als mijn rechterhand er een hart in krast met twee verkeerde namen…

'Ze is in de vijver' riep mijn zoon opeens vanuit de verte. 'Maak je geen grapje,' riep ik terug, want het was niet haar gewoonte om zonder het voorafgaand ceremonieel van vele aanmoedigingen het water in te springen en voor het ijs had ze nooit belangstelling getoond. En je weet maar nooit wat een twaalfjarige denkt dat leuk is. Maar het was…

Ouders met kinderen kwamen even een kijkje bij de ladderwagens nemen, andere mensen kwamen er met hun honden bij staan en opeens leek het alsof de hele buurt zich in het park aan het verzamelen was. De brandweer was goedgemutst.…

achtenveertighonderd en tachtig passen in het park minstens duizend daarvan loop ik achter drie mutsen zussen, vriendinnen maakt niet uit ze zijn gearmd twee staanders lopen om hen heen, een kijkt er om ik denk: naar mij maar nee, hij zoekt zijn maatje stiekem raak ik hem even aan…

Man zit in park, man leest een boek, man kijkt in lucht, man heeft een hart. Man pakt een pen, man denkt diep na, man schrijft iets op, man heeft een ziel. Man staat weer op, man krabt aan hoofd, man gaat naar huis, man heeft geen vrouw.…

Deze ochtend wandelde ik in het park, in de herfst van mijn leven vond ik de berkenboleet als zwamproleet grafstenend de zomer naar een eind. Laat u dit niet weerhouden van verder lezen, ik draai altijd positief, ik heb een potje op het vuur.…

Het is een mooie dag, ik leg mijn strandlaken in het park neer om ingesmeerd van de zon te kunnen genieten. Een goed boek, iets te drinken en een sigaretje, wat wil je nog meer.…

Zo zag het eruit aan het begin van het park waar ik op de eerste zonnige zondag aan het eind van mijn fietstochtje terecht kwam. Ik leg de nadruk op tóchtje want men moet de zaken bij de start van het seizoen niet overdrijven. Er komen nog meer dagen.…

Wouter merkte in het park, dat het lopen beter ging. Ook het weer werd beter, ze zon kwam tevoorschijn en liet haar warme stralen voelen, nu het weer voorjaar was. In de verte zag hij twee mannen op een bank zitten. Toen hij ze genaderd was waren het bekenden uit de straat en hij groette hen vriendelijk.…

Nog weet zij niet wat haar verraadt: zij beseft niet, dat haar hand sluimrend op haar schoot - zo smal met een bloem tussen de vingren - in extase en in haat onverwacht een dolk zal slingren naar wie zij beminnen zal.…