Alle inzendingen over Rouw en verdriet

Maar natuurlijk vormt mijn suggestie een verlegenheidsoplossing; haar rouw en verdriet schijnen vooreerst onherstelbaar en ongeneeslijk; de wonden willen vooralsnog niet helen; de pijn blijft schrijnen en branden en blokkeert het hart en en innerlijk van mijn ongelukkige vriendin als een ongeneeslijke wond die haar hart en ziel verkrampt en slechts…

Maar natuurlijk vormt mijn suggestie een verlegenheidsoplossing; haar rouw en verdriet schijnen vooreerst onherstelbaar en ongeneeslijk; de wonden willen vooralsnog niet helen; de pijn blijft schrijnen en branden en blokkeert het hart en het innerlijk van mijn ongelukkige vriendin als een ongeneeslijke wond die haar hart en ziel verkrampt en die slechts…

Een nauwelijks hoorbaar gebed zou gepreveld worden; de echtgenote van de overledene, met de diepe tekenen van rouw en verdriet op haar gezicht zou ondersteund worden door haar zoon; de trouwe en manhaftige zoon. Vol respect zouden de aanwezigen langs de kist schuifelen en nog een laatste afscheidsgroet brengen.…

Teleurstelling, rouw en verdriet. Op 2 juli 1965 hebben ze jou uit het ziekenhuis ontslagen, wat een grote vergissing was. Op 4 juli 1965 had je honderd slaappillen in je bezit, omdat je op het recept een nul achter de tien had gezet. Je was met je familie tijdens Independence Day op vakantie in The Hamptons, in East Hampton.…

Het verdriet is echt. Het verdriet is eerlijk en ik geloof ook dat onze koning en koningin, dat onze premier en zijn ministers onder de indruk zijn van het grote verdriet.…

bevroren door de tijd verloren door onzekerheid de nacht maakt dat haar ogen sluiten de vorst vormt bloemen op de ruiten zomers en toch winters koud vrolijk lachend en toch eenzaam een man die in alle stilte rouwt verraden door die ene traan…

Een nieuwsbericht, een kopje Drukinkt op een vel papier En het is nauwelijks opgevallen Tussen alle ellende daar en hier Tussen oorlogen en rampen Ligt stil het slachtoffer van verkeer Een tractor en een motor En iemand ziet zijn zoon nooit meer En iemand mist zijn vader En iemand mist zijn broer Geen plannen meer voor later Zwarte letters…

Je troostte verdriet dat ik niet kon voelen. Je veegde tranen weg die ik niet heb kunnen huilen. Maar je voelde mijn hart slaan. Kaboemkaboemkaboem, steeds harder. Je sprak haar liefde in andere taal uit. Gehoord door het meisje, dat met haar bevriend is. Je vertaalde geheimtaal, die onszelf zo eigen was. Ik verstond haar niet meer.…

Rouw is de erfenis van houden van.…

wennen wende gewend, weten wist geweten, zien zag en vergeten, olie benzine geld, macht onderdrukking geweld, na angst komt verdriet en rouw, is het nu mijn beurt of die van jou?…

Aan allen met deze pijn en verdriet, wens ik veel sterkte en ik hoop dat ze één ding bedenken : ’t Gaat niet om de lengte van tijd, met rouwen om je kind, ’t gaat erom wat jij als moeder belangrijk vindt! Ik wens hen veel wijsheid en kracht en hoop oprecht, dat ’t verlies wat draaglijker worden mag.…

Rouw dragen de bomen en grauw is de lucht 't gezang van de vogels verstomd door verdriet het zwijgen van alles wat leven moet zijn is als het graf dat mijn ziel heeft geborgen moe dwalend door 't doolhof blijf ik zoeken naar 't licht dat doofde op het moment waarop jij mij verliet...…

Het einde, het leven gaat nu denken over kinderen, jou en kleuren blauw Roze, mijn meisje Gezichten grauw doodsgedachte benauwt als arendsklauw en ons trouwen, feest verdriet, te moeten rouwen als het einde gaat denken en jouw liefde beschouw als -Eén der grootste mijn geschenken.-…

Het verschil bijvoorbeeld tussen de rouw die je voelt bij het overlijden van de partner van een kennis; van een vriend of de oerrauwe rouw die je overvalt als je eigen partner van je wegvalt. Tussen het sterven van het kind van de buren en het verongelukken van je eigen kind.…

En ik, ik moet een mening hebben, maar ik voel me alleen maar zo vreselijk verdrietig. Ik voel de woede en agressie op beide fronten, maar bovenal, het pijlloze verdriet en de angst. Van al die mensen daar, die net als ik alleen willen leven met een beetje geluk op z'n tijd.…

Koud en stil Kijken ogen In de wereld Koud en stil Staren ogen In het niets Koud en stil Kijken ogen Vol pijn,verdriet Koud en stil Dwalen ogen Gevuld met vele tranen Koud en stil Rouwen ogen Missend de geliefde Die er niet meer is Vragende ogen Zeggen zacht:"Ik mis je zo..."…

Met het papier van dit gedicht Vang ik heel voorzichtig een traan vanaf mijn kin Precies op dood, het woord vervaagd Een grijze lijn van zoute inkt, zinkt door het papier Nu huil ik weer Want zelfs die lijn van inkt en smart Zelfs die lijn, die stopt…

Een foto, een bloem, een stralende ster maken je steeds bewust van het gemis doen je echter ook beseffen dat het een mooie tijd geweest is Het verdriet; dat zou moeten slijten Het leven gaat immers door Maar juist door dit doorgaan van de feiten Mis je steeds meer haar luisterend oor Na twee jaar nog steeds de drang om te bellen Gewoon…

de lampen enkele dagen koud het licht naar de zolder verhuisd de muren als geschrokken in één klap kaal op de vensterbank groeit je plant onverstoord verder richting zon maar in ons hoofd wend jij je ervan af woekert de schaduw langs je omhoog als een geschiedkundige naam met een steeds vager gezicht spreken wij je weldra uit als een…

… ademloos hoor ik fluisteren wist ik niet van haar gemis naamloos wil ik luisteren tot verdriet te dragen is…

zie verstoord niemandsland en sterf de duizend doden rust werd hier geacht, want menig troost geboden 't respect bruut verkracht in onherstelbaar aanblik deze doden wreed veracht maakt verdriet dubbeldik op hemelse gang van rouw werd herinnering gezoet zerken nu ontzield en grauw overspoeld door zondvloed welk hart kan dit verkrijgen…

In tijden dat de rouw zijn modderschuit versiert speelt zijn ego hooglijk op en om zijn tanden siert een valse glimlach zijn gezicht vol van kwade trouw. Zijn ogen lichten op als zijn neus ruikt een verdriet en als de bel geklonken heeft staat hij op en schiet zijn zwarte schoenen aan en danst een slome dodenwals.…

Maar soms wil ik niet meer troosten en getroost worden, geen verdriet zien en niet verdrietig zijn. Soms hoop ik dat God geen kamers meer over heeft, dat Hij moet zeggen: ‘Vol is vol.’ Die dag komt.…

Maar ik mag je niet meer bekoren, voor altijd ben ik in de rouw. Elke dag opnieuw blijf ik hopen, op een lief gebaar van jou. Gingen je ogen maar af en toe open, zodat je kon zien hoeveel ik van je hou...…

pas later kon je lachen om het rouwen na jaren vol van mateloos verdriet de kraaien krasten ongestoord hun lied de liefde bleek met bitterkruid gebrouwen je nam een gulle slok, verloor subiet (het werk van stinkende en helse gouwe) jij was de pop, zij speelde met de touwen als onvoorspelbaar kruidje-roer-mij-niet je wist je van de touwen…

Voor wie geen Valentijn kan vieren door rouw, verdriet of eenzaamheid, een woord, een roos om je te sieren en dat er iets je vreugd bereidt! Voor wie 't geen mooie dag zal heten door misverstand, door ruzie, pijn, dat jij toch ook heel diep mag weten dat iemand er voor jou wil zijn!…

Nooit zal ik rouwen om mijn moeder! Nooit zal ik rouwen om mijn moeder! Herhaal zonder controle als een verbond met mezelf. Zij gaat nooit meer, nooit meer vóór het welzijn van dit verdrietige kind.…

En de verlichting is voor hen die rouwen. Dus het verdriet is slechts voor korte tijd.…

Ze spreken van onbekende zaken in de voor mij vreemde taal: misschien van liefde en verdriet, van blijdschap, rouw of ziekte of van andere belevenissen..... En zo sprak eens Toergenjew tot mij met zijn verhaal "Asja" over de hartstochtelijke liefde van de hoofdpersoon voor de verteller.…

Morgen zal alles van een ander zijn Met vaders dood sluiten zich hier de deuren Het lege huis staat stil de rouw te treuren Al liet ik wel de troost van een gordijn Er gaan al vreemden rond op het terrein Hoewel ik mijn verdriet nog niet kan beuren Wordt al verwacht dat ik mij los zal scheuren Van mijn geboortegrond, en dat doet pijn Nu…