Alle inzendingen over SPROOKJESACHT

Heel, heel ver van de aarde en de zon, ergens in het luchtruim, woonden een paar feeën. Ja, hoe leefden ze? Die wonderlijke vrouwen leefden bij een groep sterren. Ze liepen heen en weer op deze hemellichamen, en sliepen er ook op. Vaak zweefden de feeën door het heelal. Dan toverden ze weleens. Uit luchtnevels en zwevende sterren toverden ze heerlijk…

Buiten het dorp, aan de rand van het bos, woonde een houthakker met zijn vrouw. De kleine woning van het echtpaar was wel heel eenvoudig. Het hutje van boomtakken en bladeren vonden ze heus mooi genoeg. 's Nachts waren ze helemaal tevreden met het licht van één lantaarn of met wat maneschijn, die door het bladerdak drong. 'Winters moesten de wanden…

Altijd had hij zijn paleis beschouwd als een paradijs op aarde, een sprookjesachtig hof dat tot de verbeelding sprak. Nu hij al die westerse paleizen gezien had en wist hoe de andere staatshoofden leefden, leek zijn paleis eerder op een middeleeuwse burcht.…

Wonderlijk mooi, sprookjesachtig. Ik vind je uniek, ik vind je aardig. Onnoemlijk lief, bewonderenswaardig. Wat men ook zegt of van je vindt. Laat maar kletsen, ze zijn ziende blind.…

Dan weer omhoog naar de sprookjesachtige bossen. Hier zou ik eeuwig kunnen staan, Gevangen in de tijd. Zonder gisteren en zonder morgen, Zwevend op de rand van de eeuwigheid.…

Vlakbij een groot bos stond een groot kasteel met vier torens. Dat gebouw was pik- en pikzwart, van boven tot beneden. Daarom zag het er erg somber en griezelig uit. In de buurt van dat kasteel stonden helemaal geen huizen. Geen mens durfde daar naar binnen te gaan of ook maar dichtbij te komen. 's Avonds wandelden wel eens een paar mensen door de…

De spoken droegen Steven door een hoge, wijde poort. Die boog van steen was vol scherpe, ijzeren punten. Hij kon niets meer zien. Want achter de poort lag een heel donkere, lange gang. Steven voelde kou en vochtige lucht om zich heen. Hij sloot zijn ogen. Nergens meer naar kijken... Nergens meer aan denken... Wel hoorde hij gefladder om zich heen. Zouden…

Het is sprookjesachtig met al die heerlijke geuren. De mooiste woorden kunnen ons niet vertellen, wat een bloeiende krokus over de lente zegt.…

Want zij praatte met mij over Hermann en over de jeugd, over de mijne en de hare, over die jaren toen wij nog niet geslachtsrijp waren, toen ons jeugdig vermogen tot liefhebben niet alleen de beide geslachten omvatte, maar alles en alles, zinnelijk en geestelijk, en alles was bezield van liefdesgeluk en bezat de mogelijkheid tot sprookjesachtige verandering…

in de schaduw van de wind stoeit onbevangen een kind een zeepbel barst in duizend en één hemel open hoog in de lucht springen veulens in het blauw vrolijk fluiten dwergen op een luchtig pijpje stro sprookjesachtig fladderen broze vlinders naar omhoog betoverd door dit spel breekt een zeepbel in mijn oog.…

Het sneeuwt, eindelijk sneeuw het ziet er sprookjesachtig uit even komt je jeugd terug 't is vredig en dempt elk geluid. Wandelen in de witte wereld muts en wanten tegen kou héél even sneeuwballen gooien dan warmen bij de schouw.…

Het dorp Engelen dat de sprookjesachtige naam draagt, lag kort geleden onder demonisch vuur van haatdragende relschoppers. In mijn stormachtige jeugdjaren vormde het voor mij het toneel van een dramatische vlucht. Vijftig jaar na dato heerst daar nog altijd een idylle.…

In mist verzwegen uren tellen tijdloos voorbij dromendagen sprookjesachtig wij handen in het duister verloren ooit gevlochten in verleden wassen onschuld in vloeiend wenen gevonden tranen in de nacht stromen langs een zachte glimlach teder op weg naar een getekende morgen waar de spiegel elk lijntje laat stralen doorzichtig als…

Zij had palmbomen gesierd die haar hadden gedragen als hun vrucht onder hun breed, wijd en elegant uitwaaierende kroon van bladeren, die je slechts kende uit fotoboeken met wonderlijke afbeeldingen en die een magische, sprookjesachtige indruk op je gemaakt hadden.…

Zijn goedgunstige begeleiders hadden gezorgd voor fraaie posters aan de wand van sprookjesachtige landschappen en met surrealistische motieven.…

Het vergroot de vreugde om hun werk te doen, dat bestaat uit: het verleden eren, het heden vorsen , de toekomst sterken van Breda en haar sprookjesachtige omgeving.…

Ten zuiden van Breda ligt het levendige, gezellige dorp Ulvenhout. Vanaf de rand van laatst genoemde plaats gaat een mooie, brede zandweg het bos in. Links en rechts van deze dreef zie je veel sloten en poeltjes. Spoedig komt de wandelaar bij een fietspad. In het vroege voorjaar ziet deze plek van Ulvenhouts Voorbos er met zijn kale bomen en modderige…

Het mussenechtpaar Albert en Wietske woonde in een mooi, groot plantsoen aan de rand van de stad. Luid tsjilpend sprongen ze tussen de struiken, vulden hun maagjes met allerlei zaden. Toch waren ze droef. Wietske kreeg nooit eieren zoals andere vrouwtjesmussen. "Nu, we kunnen toch van ons leven genieten en met alle vogeltjes spelen," probeerde Albert…

Met een bepaalde regelmaat breng ik mijn sprookjesachtige pennenvruchten op de site www.nederlands.nl. Tja, wellicht heb ik een neurotisch brein vol denkbeelden, die schots en scheef staan, kant noch wal raken. Ik heb nu eenmaal behoefte om dit naar buiten te gooien.... Dring ik deze verhalen mijn lieve lezers te veel op?…

Het toonde spelende kinderen in een sprookjesachtige omgeving in de trant van Ot en Sien.…

En vlinders, vogels, bloemen, sprookjesachtig, Repen changeant van zij, exotisch prachtig, Ze schuiven langs me, eind'loze stalenkaart - Plots'ling, op 't plein - lugub're, roodpaarse ogen, Dreigend uit vreemdgesloten regenbogen, Staan als een ontzaglijke pauwestaart.…

Zo sprookjesachtig mooi zoals hij is Zo echt zoals ik hem nu mis Ik heb er spijt van dat ik het niet eerder zag Ik die dacht niks voor hem te voelen Maar nu begrijp ik dat ik hem meer dan mag ik weet niet waarom maar ik durfde het niet misschien was ik bang om me aan iemand te binden ik wist niet wat ik moest kiezen er stond zoveel…

de ochtend blaast wolkjes terwijl ze zich wakker licht in alle vroegte ze strekt zich uit rekt schaduwen en opent vol verwachting een nieuwe morgen die hongerig de dag verslindt onder een grijze stroming hult de aarde zich in een wit gewaad de straat glijdt glanzend voorbij en donker stert de hemel een sprookjesachtig…

Violetje danst haar dansje lichtvoetig voor het woudpubliek tjilpend musiceren krekels Een suite van de nachtmuziek haar voetjes zweven hemels licht langs de paadjes door het bos haar grootste lief is Maneschijn die zachtjes straalt op het koele mos waarop dauw rust als diamanten twinkelend als de morgen gloort uit haar handpalm blaast…

Je jurk van kant en satijn reikte tot de grond, stond wijd uit vanaf je middel en moet mysterieus en sprookjesachtig hebben geritseld toen je voortschreed naar het altaar op je huwelijksdag in 1957 aan de arm van je vader.…

Sprookjesachtige bergen staken boven hoge bomen uit, bedekt met sneeuw, wit en onberoerd. Schitterend als diamanten in het gouden zonlicht. Het strand op het eiland was schoon, het zand warm. Uitgeput lag ik op mijn rug. Ik was moe. Een vogel vloog over met een twijgje in haar bek. Ik beet de navelstreng door. Gedachten verdwenen.…

Werd deze merkwaardige, plotselinge omwenteling in het gedrag van de mensheid geïnspireerd door het aloude, sprookjesachtige verhaal dat juist nu - maar waarom juist nu? - deze gevoelens opriep?…

vertrouwen, deinend op het water de overtocht had aanvaard en een schitterend, schuimend spoor van bruisend, kolkend water aan haar achtersteven achterliet; het appartement dat ons als het ware gastvrij verwelkomde en inderdaad de Big Ben met haar klokkentoren; de Tower waar de raven hun domicilie houden, en de kunstschatten aldaar, de feeërieke en sprookjesachtige…

Heel in het begin, toen ze er pas zaten, was het bloesemuitzicht sprookjesachtig geweest. De strenge winter die in het jaar daarop volgde, hadden ze niet getrotseerd. De lentes en zomers die vanaf die dag volgden, waren doordrenkt met regen en ijzige kilte. De boom stierf langzaamaan sneller en sneller af.…

Als we het pand verlaten, lichten de sprookjesachtige blauwe en zilveren lampjes in de vloer van de monumentale gang op, als dienen zij om het gevoel te suggereren een miljonaire te zijn. Ik ben op weg naar mijn bescheiden flatje, waarvan de huur tenminste betaald wordt.....…