Alle inzendingen over crematorium

Ik herinner me de rouwkransen, door velen geschonken, rond je kist in het Crematorium. Vanuit je hoge, onbestemde, onwezenlijke sfeer kijk je nu op ons neer, mijn onvergetelijke, liefste moeder...…

Opnieuw ben ik naar de gebouwen en naar de weiden gegaan, waar ik eens de liefsten heb moeten afgeven, heb moeten overgeven aan vuur en aan aarde. De zalen zijn mij nu bekend. Ze zijn opgesierd met parafernalia die bezwaarlijk kunnen dienen om het leed te verzachten. Er zijn velen komen opdagen voor de lezing over rouwverwerking. Ik neem plaats…

“Wat ligt ‘ie er mooi bij, he?” “Ja, he? Zo rustig.” Donderdagochtend 11.45 uur uitvaartcentrum De bosrand: daar ligt ‘ie dan, Rien. Even schiet het door me heen: Wat verwachten jullie dan? Dat hij er onrustig bij ligt?? Bovendien, niemand ziet hoe hij daar ligt, je ziet gewoon in de verte de grenen kist staan. “We hebben de deksel maar vast dicht…

Opnieuw ben ik naar de gebouwen en naar de weiden gegaan, waar ik eens de liefsten heb moeten afgeven, heb moeten overgeven aan vuur en aan aarde..... De zalen zijn mij nu bekend; ze zijn opgesierd met parafernalia die bezwaarlijk kunnen dienen om het leed te verzachten.... Er zijn velen komen opdagen voor de lezing over rouwverwerking en ik neem…

De dame met het vuurrode gezicht zou me naar het Crematorium brengen waar de uitvaartplechtigheden zouden worden voortgezet. Na het "In paradiso deducant..." dat mijn tranen deed rollen als zelden voorheen, keek ik uit naar genoemde mevrouw en kon inderdaad moeilijk aan haar voorbijzien.…

Kennelijk had de overleden mevrouw een aula vol mensen op de been weten te brengen, mij allen onbekend, die nu als een schijnbaar krachtige achterban solidair zat te zijn met het leed van haar familie en met dat van de zus in het verre Nieuw-Zeeland, die, als een noodlottig en ongelukkig, finaal brevet van onvermogen, slechts op schriftelijke wijze…

De dame met het vuurrode gezicht zou me naar het Crematorium brengen waar de uitvaartplechtigheden zouden worden voortgezet. Na het "In Paradisum Deducant" dat mijn tranen deed rollen als zelden voorheen, keek ik uit naar genoemde mevrouw en kon inderdaad moeilijk aan haar voorbijzien.…

Vijf jaar vóór dit tijdstip had de Weense muziek weerklonken in de aula van het Crematorium waar we afscheid hadden genomen van zijn vriend, de fotograaf, mijn trouwe en oprechte kameraad en collega gedurende jaren. Toen had Ad naar de pillen gegrepen maar vandaag de dag was Louis zijn nieuwe vriend. "Nee, we wonen niet samen" verklaarde hij.…

De auto reed het terrein af met het kerkhof of het crematorium als bestemming.... In Paradisum deducant te angeli....…

De schoorsteen van het ziekenhuis, in 't late licht begon toen dood'lijk donkergrijs en wit te roken, alsof het crematorium vlak onder ons was ingericht.…

executiepleinen en dempen het gestamp van dampende deportatietreinen beestachtig tierend gebrul overstemt de sissende stoom hier emaneert tot schande de ontaarde NAZI-droom op de luifel boven het onthaal prijkt pijnlijk “Arbeit macht frei” in de hoogte erboven fakkelt een schouw in lichterlaai de weeïg-zure brandlucht rond die crematorium-toorts…

De terugtocht werd tenslotte aanvaard en op het metalen chassis van ons busje was zelfs de toch niet zo vrolijke tekst "Crematorium Tilburg" vermeld alsof maar al te spoedig haar inzittenden daar zouden belanden…

In het Crematorium wordt de ultieme verschrikking weggemasseerd met geciviliseerde, beschaafde procedés...…

de in barok stijl opgetutte laan belette mij niet om de modieuze strakke lijnen te volgen waarmee het crematorium was neergezet volgens de plannen van de stadsoudste die nog net voordat hij pensioneerde zijn eigen oven wist te sieren met het laatste restje architectuur van Berlage vreemd genoeg kwam ik hier voor heel iets anders, ik kwam voor…

Want er zijn momenteel plenty mensen die maar wat graag "in cassatie" zouden gaan, tegen de hun opgelegde uitslag van de artsen in het ziekenhuis: het is kommer en kwel, bijkans elke week rijdt de zwarte auto wel door de straat om te eindigen bij de begraafplaats/ het crematorium.…

De crematoria bevinden zich in overvloed in stad en land en ook in Rosmalen treft men een laag gebouw aan, genaamd Sparrenbos, waar het onlangs op een dag in september een va-et-vient was van vele bezoekers. De heren in kostuum, de dames voor de gelegenheid gekleed in een chique en passend ensemble, De almachtige dood had blijkbaar rondgewaard en…

Ik herinnerde me hoe mama kort voor haar dood met mevrouw haar vriendin had besproken dat ze voorgoed wilde rusten onder een eik op het terrein van het crematorium, eveneens de eeuwige rustplaats van Vader, die haar was voorgegaan in de dood.…

En de vaste rubrieken zijn er nog alsof niet acht jaar gepasseerd zijn sinds wij de lichtbruine doodskist van onze moeder vóór onze ogen zagen staan in de drukbevolkte aula van het crematorium, sinds de vele bloemstukken deze omringden; geschenken en getuigenissen van degenen die haar zozeer liefhadden.…

Als de wanhoop overweldigend zal zijn geworden, zullen de hulpverleners in groten getale de aula van het Crematorium bezetten en daarmee eveneens een ten hemel schreiend brevet van totaal onvermogen afgeven.....…

Niks tot volgende week, hoogstens in het crematorium waar we koffie drinken, maar ZIJ niet meer. Had ik moeten blijven, door moeten vragen, had ik, had ik...... Dag lieverd. Ik zwaai je na...…

Als de wanhoop overweldigend zal zijn geworden, zullen de hulpverleners in groten getale de aula van het Crematorium bezoeken en daarmee tevens een ten hemel schreiend brevet van totaal onvermogen afgeven.…

We hebben haar zilverwitte as uitgestrooid rond een oude eik op het strooiveld Crematorium.…

"Het is goed zo", zeggen we tegen elkaar als we het crematorium verlaten. In ons eigen veilige huis hebben we na alle hectiek eindelijk weer eens tijd voor de dagelijkse dingen. We luisteren het antwoordapparaat af. Enkel oude boodschappen. Net voor ik de knop 'alles wissen' in wil drukken komt zijn breekbare stem.…

Het Crematorium te Tilburg bestaat uit een samenstel van gebouwen, te weten het "Andante Café" waar je eventueel de dood kunt trachten te bezweren door een schrijfcursus, de imposante zaal "Aurora" met haar vele lichtjes waar ik mijn moeder ten grave droeg en niet te vergeten de strooivelden waar mama nu rust onder de oude eik.…

Mijn blik valt op een soort jurk; een kledingstuk als een doodshemd of lijkkleed, uitgevoerd in tot droefheid stemmende tinten, naar mijn mening alleen nog geschikt voor de Laatste Gang die men eens moet maken naar Crematorium of Kerkhof. Men kan bezwaarlijk besluiten tot aankoop van iets dergelijks.....…

In het "Andante Café", een merkwaardige oase in de contreien van het Crematorium te Tilburg, waar het gezellig en sfeervol is, dat opgesierd wordt door allerlei leuke frutsels en fratsels op de tafeltjes en dat zozeer een tegenstelling vormt tot de zalen des doods en de macabere urnenvelden in de omgeving, waren op 14 mei een aantal slachtoffers en…

Het "Andante Café" is geopend op een mooie, heldere zondagmiddag tijdens deze schitterende zomer die me - wonderlijk genoeg - nog geschonken wordt en is gesitueerd naast de accommodatie van het Crematorium in Tilburg, die omgeven is door de urnenweiden en de bosschages en de lila rododendrons en het park waar mijn geliefden voorgoed rusten en waar…

Het stuur naar rechts gooiend, reed ik door de berm, waar ik juist een bord kon ontwijken met de aanduidingen Crematorium en Begraafplaats er op. Toen wist ik dat we goed zaten. De dag ervoor had ik mijn kamer ontruimd in ons vertrouwde oude kantoor.…

Toch voelde het vreemd om in de achterste rij van dit crematorium mijn oprechte tranen de vrije loop te laten. Het voelde ongepast zelfs om in dit beperkte groepje van familie en vrienden een blijk van waardering te geven. Snap je me? Ja wat een stomme vraag? Natuurlijk snap je me, want als we iets zijn dan zijn we zielsverwanten.…

Crematorium-uitbater Harry Mens is een abominabele tv-presentator. Toch draait ‘Business Class’ rond zijn persoon. Met Robert Jensen, Henk Otten, schapenhouder Kemp uit Drenthe en jonge boerin Anja schoof gisteren een spraakmakende bezetting aan Harry’s gastentafel. Dit kon wel eens vuurwerk worden!…