Alle inzendingen over doodgaan

De dood is niets misschien, het doodgaan alles.…

Een vrij mens denkt aan niets minder dan aan de dood.…

De meeste mensen zouden liever doodgaan dan denken; dat doen ze trouwens ook.…

Doodgaan is zo pijnlijk Ik weet het Doodgaan is ellendig Ik vertel het Doodgaan is te erg Ik zeg het Om ermee te leven…

Doodgaan, mijn beste dokter, dat is het laatste wat ik zal doen!…

De bomen dorren in het laat seizoen, En wachten roerloos de nabije winter... Wat is dat alles stil, doodstil... ik vind er Mijn eigen leven in, dat heen gaat spoên. Ach, 'k had zo graag heel, héél veel willen doen, Wat Verzen en wat Liefde, -- want wie mint er Te sterven zonder dees? Maar wie ook wint er Ter wereld iets door klagen of door…

Ik hoop dat op een keer, ik slapenga en nooit meer wakker wordt, sterf in alle stilte, zonder pijn, rustig doodga en verdwijn...…

Laat Suriname niet doodgaan!…

Zalig onzalig Het is iets van een terechtwijzing Iets rampzaligs op een dodenakker Met instemming in weten rusten Doodgaan in de bloei van leven Het is niet het sterven besterven Niet ‘t doodgaan en anders leven Dat is gemakkelijk nu ik ‘t weet Het is gewoon ‘t niet weten hoe ‘t Niet weten hoe ogen vol leven In de avond zachter te sluiten…

Dankzij onze verbeelding kunnen we voorbij de dood denken en zijn we meer dan tragische dieren die weten dat ze doodgaan. Onze verbeelding kan ons over het rationele besef dat we doodgaan heen tillen door ons te laten geloven in het onmogelijke.…

Scherpe messtekende pijn Vlijmen het bloedende hart Nooit zou onze liefde doodgaan Samen was het volmaakt Niemand kon ons uit elkaar halen.. Deze liefde gaf ons lentebloemen Warme harten klopten in passie Samen mochten we liefhebben Nooit zou onze liefde doodgaan Dat fluisterden we onszelf in..…

Doodgaan is: ophouden met sterven van angst.…

In tijden van corona is zelfs het doodgaan doods.…

Sommige mensen zouden doodgaan van verdriet wanneer men hun ongeluk afnam.…

Het leven is de enige ziekte waar wij allen aan doodgaan. Alle andere ziekten zijn maar handlangers.…

ik struikel over mijn eigen voorzichtigheid bang als ik ben om te sterven sterf ik van angst om te leven doodgaan? dat is wel het laatste wat mij overkomen zal…

Als ik doodga hoop ik dat je er bij bent dat ik je aankijk dat je mij aankijkt dat ik je hand nog voelen kan Dan zal ik rustig doodgaan Dan hoeft niemand verdrietig te zijn Dan ben ik gelukkig.…

Voor Ans Doodgaan is de kunst om levende beelden met evenveel gelatenheid te dulden als toen zij nog hun rol in ‘t leven speelden, ons soms verveelden, en nochtans vervulden.…

Mijn zijn is bij uw doodgaan ten onder gegaan. Bij uw opstaan kwam ik te voorschijn in de zonneschijn. De nacht zal bij 't opdagen van uw vuurwagen tot 'n waas vervagen : dan zal uw pracht stralen van kracht.…

Uit het groen uit het blauw bouw ik het huis in het zwart voor mijn nacht zo is elke stad bevolkt bebouwd waar de huizen eens bewoond dichtgaan waar de mensen eens geleefd doodgaan.…

ik ben je niet vergeten zo snel gaat dat niet ik ben je niet vergeten het is nog zo kort geleden ik ben je niet vergeten mijn hart zou het niet toestaan ik ben je niet vergeten vergeten doe ik je nooit meer want jou vergeten zou het stilstaan van mijn hart zijn want jou vergeten zou als doodgaan zijn…

in raadselen verpakt samengehouden door stof omringt door aarde verborgen voor hen die zoeken zal het nooit meer doodgaan maar licht ademen voedsel zijn voor lot en dromen en zwaard voor slang en onkruid want zij zijn offer voor deze onsterfelijkheid…

Het enige wat mij als vogel rest Is doodgaan aan klassieke vogelpest.…

Nu hij het islamitische walhalla Na twee of drie keer doodgaan heeft bereikt En door een kleine kier naar binnen kijkt Roept Arafat: u kent mij wel! Ramallah! Maar de portier, die toen naar buiten kwam Zegt: Allah heeft genoeg van dat geram…

Zwarte Jules had uiteraard een origineel Deelder-antwoord paraat: ‘doodgaan is een rotgevoel, denk ik’. In 1991 verscheen ‘Over de eenzaamheid van stervenden in onze tijd’ van Norbert Elias. Ik heb lang getwijfeld of het wel klopte, maar het is een oprechte, evenwichtige en vooral treffende titel.…

Zul je beloven dat je ouder wordt, ouder dan ik, omdat ik zonder jou het leven toch als tijdverlies beschouw? Een staande plant waarvan de bloem verdort? Ik blijf wel leven, dat is geen probleem: nieuwgierigheid drijft mij al jaren voort. Maar zonder jou word ik niet meer gehoord en raak ik van mijn eigen ik vervreemd. Het lijkt wat egoistisch…

en dan krult zwart op natte handen de zin tot onzin vel na vel ik stierf al langzaam aan de letters het witste ezelsoor hoort in de meest gekrompen woorden nog het dreinend balken over de last die leven heet verzonnen liefdes en alles wat tot doodgaan lijdt…

in het avonddwalen wanneer de nacht zich hees jankt door het knarsen van de tijd breekt mijn oog meer dan ooit door langzaam geweld van woekervrees onder het steenstof van mijn laatste schaduw schilfert het zwijgen in elk stilstaand ogenblik want meer dan toen heb ik het doodgaan begrepen nu de dag me ontglijdt in ieder gebroken…

Laat me sterven in gebeden van de wind Laat me doodgaan wanneer de zon de eeuwigheid overwint Laat mijn tranen in de wortels van de bomen verzinken Mijn verdriet zal in de stilte van een rivier weerklinken Maar laat mijn leven verdampen in eeuwige fonteinen van het licht Ik zal bestaan in elke druppel van de regen…

Zo wil ik het ook wel: doodgaan met frêle, zere parels op de rug.…