Alle inzendingen over dor hout

Vandaag las ik via internet enkele reacties van mensen die volgens Marianne tot ‘dor hout’ zijn bestempeld – schokkend. De oprichtster van #dor hout vertelde als chronisch longpatiënt van 38 jaar met een jong kind zoiets als: wie legt mijn kind straks eventueel uit, dat ik aan corona ben overleden door nalatig gedrag van ‘jongeren’.…

‘Dor hout’ moet je snoeien volgens die figuren. Griezelige opmerking, maar goed als ze echt consequent zijn, zullen ze nu dan ook gaan zeggen, dat je jonge scheuten wel in toom moet houden anders komt dit de plant niet ten goede. Of zouden ze dat nu niet durven? Natuurlijk niet, want dan krijgen ze echt heel Nederland over zich heen.…

Want ja, deze zijn eigenlijk ‘dor hout’. Nog even en oud worden is helemaal niet leuk, meldt schrijfster Saskia Noort in een recente column. In de natuur wordt dor hout gekapt. Dus als het verwoestende virus deze oudjes doodt, dan is dat erg. Maar wel de natuur. Alles voor de toekomst.…

De korst kraakt als dor hout onder schoenen en de smaak van een nieuwe dag nestelt zich achter haar tanden.…

De geitenbaas en -bazin wiepen armen vol verdroogd gras en dor hout in hun open haard. Wat laaiden de vlammen gezellig knetterend op, trots en zelfbewust! Egon bevond zich ook in dat dansende vuur. Opeens vloog hij vanzelf naar het raampje van de voorgevel. "Ik ben nu een vierkante gloed," juichte Egon.…

nieuw gevormde ring rond het houten hart, onder de late bast Een najaarsstorm blijkt te gering hij glimlacht, wuift over de wetering en vergeeft het hondje dat hem beplast.…

Naar noord en oost en andere streken, door sneeuw, dor gras en drassig land. Bergen voorbij, langs zee en strand, waar woest de wind waait golven breken, zoek ik met jou een merkteken van de route: de houten hand, of rode verfstreep die het zand, het vocht, de tijd deden verbleken.…

Doornig van wrok staat somber, dor en grauw De distel van mijn ziel, stug-hard als hout, En in mijm'rende zelfmarteling houdt Hij vast de verre herinn'ring, wreed en trouw, Hoe eens zijn jeugd herhaalde 't hemelblauw En 't zeeverschiet, van 't hoge duin geschouwd; En nu, verschroeid en stukgestormd en oud, Kronkelt zijn wanhoop in stek'lige…

Vrieswind, volle maan het oude lijf vertelt van aarde bomen komen om de dwergen hakken zich een weg het nieuwe licht is zonder schaduw herfst dus droge lippen niemand kust die oude mond de grond is weggeslagen in de dagen die behuild zijn zout weerkaatst het licht verdroogde huid en droeve woorden…

laatste tip: The end, The Doors…

Zon, warm mijn hart Zon, vul mijn leven Zon, geef mij licht dat ik dóór kan geven. Wind, streel mijn geest Wind, laat mij zweven Wind, geef mij kracht Die ik dóór kan geven. Zee, spoel mijn ziel Zee, wees mijn steven Zee, geef mij hoop Die ik dóór kan geven.…

Dat je mij nog eens groet voor ik dood zal zijn dan kan ik in mijn laatste hout nog woorden voor je branden laten weten dat er veel zinnen zijn achtergebleven kom nog een keer dan om je hand op mij te leggen beloof het mij geloof jezelf…

De beste stellingen zijn van hout.…

Dat laat Open Doors, een hulporganisatie voor vervolgde christenen, weten.…

Uit dor heideland rijzen jeneverbessen als groene zuilen.…

Doors - The end (maar dan ook echt), groet en een kus.…

Verder ken ik weinig vrouwen die iets met hout hebben. Tenzij Ikea het onder handen neemt. Mannen wel. Een Scandinaviër - hoe kan het ook anders - de Noor Lars Mytting heeft er een boek over geschreven: De man & het hout. Het boek blijkt al populairder dan het laatste Knausgard-deel. En terecht.…

Het houtje drijft op de zee het kleine houtje op de grote zee het voelt zich erg eenzaam Eerst leek dat drijven wel wat zo afwisselend en tegelijk zo wijd maar op den duur wil je toch meer vastigheid en er is ook helemaal geen conversatie Je komt bijna nooit een ander houtje tegen en de zee geeft helemaal niets om je De…

hout kraakt voor de stappen uit zingt wat komen gaat draagt heden laat ontspannen gaan waar vroeger heeft gestaan geoefend in de wind in een weerbarstig buig en strek vaak topzwaar door dicht bladerdek maar nu gevloerd met de seizoenenkleur in planken gevlamd door beits in jaarringklanken slijt jaren op de grond recht opgebouwd…

Ik verklaar bij deze onze regering voor 100% ziek Ze hadden weer eens wat leuks verzonnen En verloren met houthandel vele tonnen Door te sponsoren in een malafide handel in teak Niemand durft aan Balkenende ooit nog te vragen Waar hij nu weer de “plank” heeft misgeslagen -------------------------------------------------- (De ministeries van…

Mevrouw Doré keek naar de pan. ‘Ze moeten toch op.’…

Carice van Houten heeft zichzelf huilend van ellende op de sociale media gezet, want zij trekt het allemaal niet meer, met name dan de wereldwijde klimaatcrisis en de oorlogen in Israël/Gaza en Rusland/Oekraïne. Zij deed ook al mee aan de protesten van Extinction Rebellion op de A12 in Den Haag.…

Heus, je bent onmisbaar, geen betere roerder dan jij. Jij krijgt alles klaar zonder klontjes onvermoeibaar draai jij je rondjes soep of saus het maakt geen verschil altijd doe je wat ik wil. Toch ben ik bang dat ik je binnenkort moet gaan vervangen maar als je dat wilt mag je boven het fornuis blijven hangen.…

Nou dat valt niet mee hoor, als je op een kaal en dor weekje woont hoor.…

Het is een vooroordeel te denken dat een essay dor en droog is. Integendeel, het is het meest persoonlijke genre voor een auteur, een zoektocht, die ontroerend kan zijn of juist heel confronterend.…

(voor Gerrit van Houten (1866 - 1934)) Je bent geboren op 29 augustus 1866 in de stad Groningen. Je stamt uit een bekende, Groningse familie van houthandelaars. Je vader Hindrik van Houten (1833 - 1883) was een amateurtekenaar, houthandelaar en lid van de gemeenteraad en de Provinciale Staten in Groningen.…

Dat de regels in Zuid-Afrika zo zijn, dat een president dóór mag regeren ook als bij een motie van wantrouwen een ruime meerderheid haar wantrouwen ten opzichte van hem uitspreekt, maakt democraten niet gelukkig.…

Zonder dat brandend ongeduld van de lusten van bed en beker zat ik hier, kaal en zonder schuld en zonder onschuld, uitgemergeld door woorden en hun dor krakeel, vergeefs een laatste lied te tergen uit een schorre keel.…

Een dor plataanblad wervelt boven het trottoir als paraglider stijgend op thermiek dansende personificatie van de ziel verbeelding van wat eens vol adem was verleden tijd figuurlijk door de geest omhoog gestuwd…

Het kan toch zo altijd niet duren met de brandende uren mijn stem is schor, mijn ogen dor.…