Alle inzendingen over handje

ik was nog groen en jij geweest kom maar zei je waar blijf je wees niet bang het werd veel heel erg veel je hielp geen handje ik heb me vergist zei je en ik lachte verlegen en fluisterde You deserved more…

Morgen is het 1 februari, die datum in 1953 vergeet ik nooit. Op die dag woedde een zeer zware storm uit het noordwesten. Het was ook springtij, want de zon, maan en aarde stonden in één lijn, waardoor de aantrekkingskracht op het water heel sterk was. Op de radio kwam het bericht door, dat de dijken in Zeeland doorgebroken waren en het woeste hoge…

We gaan boodschappen doen en nou beken ik meteen: ik heb er een bloedhekel aan, vind het een drama, eerst een muntje, dat ik dus altijd kwijt ben, om in dat verhipte karretje te stoppen, om er dan achter te komen dat niet alle vier de wielen dezelfde kant op draaien. Parkeer het dwarse karretje weer bij zijn soortgenoten en neem er eentje uit de volgende…

jouw handje in mijn handen je oogjes bijna dicht Ik voel mijn liefde branden en streel je lief gezicht jouw reis begon zo-even ik ben al ver op weg “ik zal altijd om je geven” is wat ik hardop zeg mijn leven voor het jouwe is wat ik hier nu bied maar niemand zal het nemen en dat begrijp ik niet jouw handje in mijn handen je oogjes bijna…

In mijn drang om haar te helpen Stak ik graag een handje toe Maar bij die allerlaatste daad Was het nog een heel gedoe…

id=0,7959 en help een handje!…

vieren en wees mij op het moedervlekje in haar handje bijna niet te zien ‘omdat mamma dood is, mag ik buurmanvlekje zeggen hè?’…

Haar handje raakt voorzichtig de vacht van 't poesje aan Ze kijkt met trotse blik naar opa Alsof ze zeggen wil: "Ik heb het ook gedaan !"…

En het water hielp de melancholie een handje. Weemoedig van de zomer liep ik door. Met een kus Van twee vrouwen In mijn hart.…

eigen geest gevangen Ze zijn altijd aan het zoeken En ik hoor iemand roepen Waar is mijn fietsje gebleven Dat ik van mijn moeder heb gekregen Ik loop maar door en zeg maar niets Want ik weet niets van een fiets Ook kan ik niet zeggen Ik zal hem wel naar je brengen Ik zie een man en vrouw op een bankje Ze zitten dicht tegen elkaar handje…

een klein handje steekt nieuwsgierig de kop op het geitje steekt gelijk over een likje, een schreeuw van plezier en een huppeltje in het hok van de jeugd een spel van over en weer geen win of verlies alleen de lach en niets meer…

lief mannetje van mama Zo vaak onbegrepen zo vaak machteloos en ik.... sta naast je en kijk toe ik pak je handje en jij kijkt me aan misschien dat we het samen leren Want samen is de weg leuker om te gaan…

Handje in handje waren ze verschenen voor Sinterklaas; een duizelingwekkende autoriteit en samen moesten ze twee keer per jaar de weg afleggen naar het witte huis van tandarts Claassen aan het Piusplein vanuit hun wijk, genaamd "Fatima", langs het kolkende water van de Piushaven en de metaalopslagplaats van Van Raak, over de gladde, bolle keien...…

Het legt zijn handje in een grote, warme mensenhand. Dit ene kleine, simpele gebaar met oogjes vol vertrouwen en geloof. Een alledaags moment, eenvoudig en zo eigen, één simpel gebaar en toch zo speciaal … de mooiste dingen in een mensentaal.…

zachtjes glijdend op de ijzers bij het afscheid van de nacht een handje vol nog trage mensen worden naar hun doel gebracht wel erg vroeg maar toch niet zinloos gaat de trein gestadig voort steeds maar verderop de dag in tot de morgen is ontspoord…

Haar handje, met de ronding ingenomen, Die over 't zomerkleed is bloot gekomen, Daalt af, dwaalt af; zij richt zich op en bloost, Gaat dan weer voort een kledingstuk te zomen.…

Zie je waar dat handje zit haha..? Jammer dat het handje niet wat groter is en dat er aan de andere kant geen hand zit hahaha..!” (Ik draag een lichtblauw T-shirt met een vaag motief van foto’s uit kranten.…

Op het spoor Een zwaaiend handje Heel even maar En toch zo duidelijk Even verbonden Met een moederhand Ineengestrengelde vingers Klein en groot Woest verbroken Getrokken uit de veiligheid Heel even maar En toch zo duidelijk In de trein Een zwijgend mondje Ogen die spreken Een vuist gebald…

blond stoere kisten, stoere woorden, klein warm handje op mijn rug, tien jaar en in verwarring. T.T. ik ben veertien, lijk ik zestien? uiterlijk, vriendinnen, kleren graag de beste van de klas nu onzeker, maar de toekomst: rijk in Beverly Hills!…

Zij werd gehandicapt geboren in het verre land Afghanistan haar armen reiken veel te klein en beide krom vervormde benen bleken geheel verlamd te zijn Haar ogen staren meestal dof naar lege schellen in de ruiten maar als ze vogels zingen hoort trekt zij zich op d’r handjes voort worstelt langzaam aan naar buiten en zoekt een weg door drekkig…

(voor Jean Lorrain (1855 - 1906)) Je bent geboren als Paul Alexandre Martin Duval op 9 augustus 1855 in de vissersplaats Fécamp, in Normandië. Jouw moeder was Pauline Mulat en jouw vader was Amable Duval, een reder. Jij studeerde van 1864 tot 1869 aan het Lycée du Prince impérial in Vanves. In 1163 behoorde het dorp Vannes tot de Abbaye Sainte-Geneviève…

de lucht is dreigend de bladeren stil geen zuchtje wind streelt de verstarde struiken de koolmees is alert kat gesignaleerd de merel op het dak maakt een duikvlucht de bui breekt los donder en bliksem veroveren het luchtruim ik pak mijn ambities in haal het arbeidspatroon uit zeg dag met het handje…

een handje vol mensen wachten op de stadsbus vijf minuten in de regen. zelf fiets ik huiswaarts met een slof noodzakelijk kwaad al lopen de meningen uiteen.…

ha bloemetje in de wei jij maakt mij vrolijk jij maakt me blij jouw snoetje kijkt olijk jouw handje dat aait jouw mondje dat brabbelt een vingertje dat graait een tongetje dat sabbelt een meisje als jij doet de wereld verbleken kom je naar mij? ik raak niet uitgekeken.…

`kijk` zeg je tegen mij je danst de zonnedans vangt een handje lucht en nog een tot je stil blijft staan een vuistje tegen je aan dat je bemoedert zoals ik jou soeja meisje zacht en zoet je kruipt op mijn schoot angstvallig blijft het knuistje dicht tot je met een zucht zit je opent je hand `voor jou, mammie, kindje van licht`…

Leg je handje in mijn hand, Ik breng je naar het bloemenland, Het land, waar het hoge pijpkruid groeit En waar de witte meidoorn bloeit.…

of je een popje soms kunt raken en zo wordt het toch zes uur is de dag weer haast voorbij in ieder geval voor jou en mij 't was van veel te korte duur samen eten met pa en ma jij op tafel in je mandje een speeltje in je kleine handje voor ik weer naar huis toe ga fluister ik in je kleine oor ik ben er maandag echt weer hoor…

schouw voor waar tot nu het nieuwe jaar weer in het teken van de eeuwige stille liefde is maar goed ook teveel uitgesproken liefde overvoert de beurs: paniek er komt amoureuze krach met immens tekort aan liquide liefjes ieder wil aandeel in handje contantje gevaar is de conversie met weinig perversie maar te veel vraag in één vlaag…

Ik voel jouw piepklein handje je streelt dan zacht mijn wang zachter als een briesje wind als ik weer naar jou verlang je bent voorgoed verdwenen een grafje heb ik niet geen plek om zacht te wenen nog steeds doet dat verdriet Jouw liefde blijft aanwezig jouw broer gaf ik je naam zo ben je nooit afwezig en blijft je naam bestaan…

Op een mooie Pinksterdag, Als het even kon Liep ik met mijn dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de zon Gingen madeliefjes plukken Eendjes voeren Eindeloos Kijk nou toch, je jurk wordt nat Je handjes vuil En papa boos Vader was een mooie held Vader was de baas Vader was een duidelijke mengeling van Onze Lieve Heer en…