Alle inzendingen over kapstok

Ik heb toch nog mijn kapstok gevonden vandaag. In Kroowaatsieje.…

Toen ze een keer op een zaterdagmiddag op stap gingen om een kapstok te kopen, bleek weer de vrekkigheid van hem. In de winkel vroeg hij de winkelier: ''Hoeveel kost dat ding?'' Het was een mooie kapstok met een bovendek voor hoofdbedekking. ''Deze kost zestig euro'', zei de winkelier. ''En deze?…

Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die zijn leven droeg Nu alleen nog een stille getuige De dood kwam voor hem te vroeg Aan de kapstok hangt zijn jas Met de geur van bier en tabak Ver afgegleden van zijn normen Werd hij gevonden in een vuilnisbak Aan de kapstok hangt zijn jas Een jas die niemand heeft begrepen Het laatste wat hij nog…

nog aan de kapstok hangt snuffel haar geuren op tot haar nijdig tikken op de buizen klinkt…

Het frivole hoedje dat mama in haar laatste jaren had gedragen, had jarenlang op mijn kapstok gerust, vervuild en een prooi voor motten en ongedierte.…

gesloten deuren vinden sleutels in mijn ziel ze openen terwijl de klink haar klanken geeft mijn voet de drempel niet heeft overleefd en ik mijn lach weer aan een vreemde kapstok zag voordat ik binnen was…

van lieverlee verbleekt de tijd je broze blik en lijf doven de laatste woorden die je sprak sluimert je pet aan de kapstok verdwijnt de leegte uit je stoel toch klinkt er genoeg in ieder mens die om je gaf alsof je nog aanwezig bent in alles wat je achterliet…

De geur bij mensen thuis die aan vroeger herinnert Geurige halletjes Die geur herken ik altijd weer Die hangt in hun jas, in alles En allen hebben die mensen het een of ander voorwerp dat daar al eeuwen hangt Een barometer Een souvenir uit Nederlands-Indië Een hoedenstand of kapstok tafeltje om tas en handschoenen op te leggen Paraplubak…

Natgeregend kom ik weer thuis, kijk eens verstrooid naar onze prachtige kapstok uit 1922, die ik van mijn vader overgenomen heb, en deze had hem weer van zijn ouders. Bovenop dat prachtige hout liggen zoals altijd mijn twee zwarte wollen ijsmutsen. Maar wat zie ik? Nu ligt er meer zwart dan ooit op die kapstok. Ik trek er eens aan. Warempel!…

dansend op akelig lange stelten waaien ze naar binnen schuifelend langs de stoelen flessen omgooiend van de gedekte tafel bedrukt kijkend door de ramen hangend de jassen aan de kapstok het hoofd verloren op hol in gedaanten verschijnen jouw woorden in een signaal waarin kijken tot kunst is verheven…

Ik hang mijn blindheid aan de kapstok, probeer een nieuwe jas maar bij het aantrekken krassen mijn vingers ongecontroleerd tussen de naden door.…

Maar aan de kapstok Hangt een verre jas. Het lila licht, Waarmee ik samenval, analyseert De tocht van keldervloer tot nok. Voor binnenhuisarchitectuur gezwicht, Zit ik op het gat in mijn tapijt, gelogeerd In de aap van het eigen huis. Staan er vier wijzers op de klok? ------------------------------------- uit: 'LaDiDa', 2000.…

Dat anker, die kapstok waar tegenslag van onderweg zo gemakkelijk even geparkeerd kan worden. De droom als baken, als hersenspinsel van vrijheid dat altijd de hand reikt naar een betere toekomst. Ik droom van de levenskunst om deze droom te blijven dromen, ondanks alles. Te blijven dromen, ondanks alles!…

Hangt je jas aan de kapstok, iets van niets, maar morgen ontbreekt het misschien. Of schudt de dag uit je haar. Wat ik dan daarin zie, is het begin. Het huis ontstaat, de tafel neemt plaats, wij veroorzaken elkaar.…

De zonnebril hangt weer aan de kapstok, de wolken uit mijn dekbed zijn gewassen. Op de rand van een middag lag nog een restant vlekkend verlangen dat samen met een bundeltje oud zeer - in een hoekje van de kamer gevonden - met het vuil is meegegaan. Nu de ruiten weer doorzien ogen zoals ze horen mag de week weer beginnen.…

Een kapstok, zo ging hij heen. Alleen en alleen en alleen. Allang toen hij was heen - Gegaan, ging plotseling de bel. De buren riepen: Zie je wel, Hij doet het toch, de bel! En nu is hij niet thuis. Of wel? ------------------------------- uit: Maatstaf, december 1979…

Nu hangt hij aan de kapstok, binnenkort wordt hij verbannen naar het hok. En eerst is er een avond waarop ik aarzel naar buiten te gaan. Buiten is het koud In gedachten trek ik voor het eerst die oude jas aan. Ik ben alleen op straat. Wie had dat durven hopen.…

Waarom wordt mijn kapstok niet gebruikt en hangen ze de jassen over een stoel. Waarom vind ik zelfs nu nog (als ze bij ons zijn) schoenen in de woonkamer. Het enige antwoord wat ze geven is: "dat komt omdat we dan THUIS zijn".…

Op Karels kapstok lag een zwarte hoed. Gekocht op het Waterlooplein. Die lag er nu een week. Karel kreeg een raar gevoel in zijn maag als hij langs de kapstok kwam en de hoed zag liggen. Niet precies misselijk. Meer alsof hij een levende muis had ingeslikt. Vandaag ging het gebeuren. Karel trok zijn jas aan.…

In de hal van mijn moeder stond een grote, bruine, aardenwerken pot met mutsen erin Schuin onder de kapstok in een kleine inham tegen een muurtje prikkend in je kinderzin van achter de streep, de scheur in de groene tegel mikte ik op de spleet van muur en pot en als de stuiter ertussen bleef weerklonk de overwinningskreet Ik was altijd…

In de spiegel naast de kapstok een vlek op haar wang. Ze wrijft erover. De vlek blijft. Een buurman zet een groene bak aan de straat. Hij kijkt op, knikt kort, kijkt weer weg. Ze loopt door. Haar sleutelbos ligt zwaar in haar zak. Bij de hoek blijft ze abrupt staan. Luistert. Fluistert haar naam. En gaat dan verder.…

Er is een trap, een kapstok in een kast, wat deuren. Als een landweg zo toevallig ligt het, doel en startpunt bij de weg gezocht in plaats van omgekeerd, zo lijkt het. Als je brood haalt en weer terugkomt zul je zien dat we een picknick kunnen houden. Snel, ga nu!…

Het hoedje hing nog aan de kapstok; het kolderieke, kokette hoedje dat ze welhaast bij wijze van "practical joke" placht te dragen; het hoedje van waaronder ze met alerte grijsblauwe ogen trouwhartig de wereld in placht te kijken.…

't Weten van het verliezen het terughalen van een gebaar het bekijken van een foto 't verdriet is weer daar 't Koesteren van een herinnering de glimlach bij een stukje muziek de herkenning bij een verteld verhaal al die gedachten maken me ziek Jouw jas, vergeten op de kapstok 'n paar schoenen nog in de gang een boek van je favoriete…

De jas hing stilletjes en bescheiden aan mijn kapstok, kennelijk bereid, voor zover een jas bereid kan zijn van dienst te zijn in de slechte tijden die mogelijk aan zouden breken en ze zou altijd een herinnering blijven aan de liefste die haar eens geschonken had.…

in de aaneengeregen rij van opsomming zonder apotheose* als de dood zich in ons heeft gemengd en vreugdeloos met ons aan tafel zit waar alleen nog de verveelde conversatie van de vorken klinkt, als ooit jouw bloed niet meer het mijne is of ik het drink en er meer is in de kamer dan jouw aanwezigheid als jij er bent, als ooit behang en kapstok…

'Je blijft toch Papa’s jongen’ had ik over de telefoon gezegd. En ook ‘wanneer zag jij voor het laatst je vader?‘ Grote verwachtingen vaders en zonen boeken vol dode zielen. Jade, jaspis en de jitterbug, je zal je kind maar wezen. Ik speelde vals op schuld en sentiment. Ook dat nog – schaam je Heer Slaapslurf. ‘Ja ja ‘t is al goed’ had hij gemurmeld…

De nog jonge man, die ons zo helder, gedegen en overzichtelijk de finesses van de Latijnse grammatica liet noteren, zou in latere jaren zijn toog aan de kapstok hangen en een huwelijk aangaan.…

In zijn armoedige nadagen, nadat hij, zoals men zegt, "zijn toog aan de kapstok gehangen had" zou de seks zijn alleenzaligmakende "religie" worden. In de kamer van Mariet, in het lage gebouw, discussieerde ik, tot diep in de nacht over onduidelijke onderwerpen en studiestof van de Sociale Academie die zij frequenteerde.…

Ze heeft dat in haar handtasje, waarin ook standaard haar autopapieren en dergelijke zitten, aan de kapstok hangen naast haar jas. Na het testen maakte de opticien enkele notities op en toen hij klaar was overhandigde hij haar die informatie. Ze opende haar tasje en wilde, zich van geen kwaad bewust, het papier in het tasje stoppen.…