Alle inzendingen over komt men tot rust

luister naar de regen en zie de bloemen stralen de zon is even weg en je huid komt nu tot rust luister! luister naar je zelf naar je lichaam en je lief. Tijd voor besef is nu gekomen en luister luister naar de regen.…

de gevoelens trillen een toneelstuk begint al eerste deel een gedachte komt schudt een rust van een mens tweede deel de woorden zijn geboren deformatie van de waarheid het gevoel was alleen maar echt als de tong zijn gang gaat de waarheid geeft een schaduw laten we die tong van ons zwijgen en bewegen alleen maar onze lippen…

Komt menigeen tot rust. Ze komen hier in grote getalen. Hier vertoeven is een lust. Vacantie hier in drenthe. Geheimvol en met een eigen taal. Hier is bos en gesteente. En Drenthe heeft ze allemaal!…

De procedure is u vast wel bekend, nu komt het op rusten aan. Ik kan u echter laten weten het dichten dat zal nog wel gaan.…

Het geborrel groeit naar een hoogtepunt en komt abrupt tot rust na de klik van het apparaat. ‘Ik dacht eerst dat het een vis was,’ zeg ik tegen mijn hond. Die ligt inmiddels. Kop op haar poten. Ze kijkt naar me op. ‘Wat een klotewereld,’ zeg ik. Ze zucht diep en sluit haar ogen.…

Op deze manier komt er nooit rust in ons denken en voelen, laat staan vrede. Wanneer het dan eindelijk een keer stil is, even rust, dan kijkt iedereen verbaasd op. Hè, wat is het ineens stil? Lopen in de natuur, aan de waterkant zitten en gewoon luisteren naar de geluiden van de natuur. Wie doet dat nog?…

Deze rust staat bijna haaks op de ondergane indrukken, die wij, dag en nacht, in onze vorige woonplaats in het gebied van de Botlek, vijftien jaar lang hadden opgedaan. Het was normaal, dat ook ’s nachts het scheepvaartverkeer op de Oude Maas doorging, waar het zware geluid van dieselmotoren nauwelijks nog als irritant werd ervaren.…

Mijn zenuwstelsel komt langzaam tot rust. Soms ben ik zalig moe na een uitstekende nachtrust. Dat is een goed teken. Zoals veel herstelde lotgenoten zie ik het narcisme overal. Niet alleen in individuen, ook in de gemeente, de woningbouw en zelfs in de zorg.…

Maar thans komt hij weer rusten, Bij haar, na al de last, Gelijk de moede zwaluw Komt rusten op de mast. Hij had een traan in de ogen, Maar hoop en heil in 't hert, Toen weer het ijzren anker Aan 't land geworpen werd. Daar stond het vriendlijk huisje In rode schemertint, En blikte naar de baren, Als wachtte 't op het kind.…

Stiekem komt hij om het hoekje gluren maar hij krijgt nog niet echt grip toch zal het niet lang meer duren dan weet je, daar heb je hem, verhip! Dan zal hij stormen laten razen en takken rukken van de bomen nee, de tijd is niet ver weg dan zal de herfst zeker komen.…

Ouder wordende personen onder ons hebben nog wel eens de neiging hun frustratie over hun tanende conditie en verslechterende gezondheid van zich af te schrijven. Ook ik heb in het verleden, zij het met een geforceerde berusting, er meerdere keren en kort gewag van gemaakt. Toen ik, nog niet zolang geleden, merkte, dat deze manier van stoom afblazen…

Mijn hart komt weer tot rust en het klopt tevreden voorwaarts, zonder dat kwelgeesten bedding vinden.…

geselen kale bomen met naakte takken weerstaan ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze zij ruisen slechts en breken de wind transformeren al die schijnbaar ontembare koude boosheid in geluid en kondigen zo op onverklaarbare wijze het voorjaar aan bomen weten nog even en dan komt…

geselen kale bomen met naakte takken weerstaan ontdaan als zij zijn van hun zware bladerlast als wachters al die winterse boosheid op gepaste wijze zij ruisen slechts en breken de wind transformeren al die schijnbaar ontembare koude boosheid in geluid en kondigen zo op onverklaarbare wijze het voorjaar aan bomen weten nog even en dan komt…

Als jij komt spreid ik gesteven lakens wit klop dons in zachte kussens sprenkel olie in lavendel ik laat rust ontspannen worden bind zijde aan polsen stram de verwondering negerend van blikken angst gelijk een gekooide torenvalk vleugellam gebonden zwelt opstand in een stijf gelid zich heugend in openbaring waar zweet het vocht vermengd…

Een boeketje van veldbloemen vervolledigt deze stille rust, wanneer je zachtjes door je droom wordt wakker gekust.…

In het onmetelijk grote bos van de poëzie groeide ik de langste tijd van mijn leven onopvallend als een niet bloeiend gewas op. Nog maar enkele jaren geleden werd ik plotseling waargenomen en mag ik mij sindsdien in de schaduw van anderen zonnen. Tergend langzaam vormden zich creatieve knoppen en openden zich later de eerste, onooglijke kleine, bloemen…

De pijn in mijn arm loopt de laatste tijd weer op, maar ik weiger naar mijn huisarts te gaan, kom zeg, het is mij wel duidelijk waar dat van komt, tijd en rust zal de boel wel helen en mijn inzicht in deze nachtmerrieperiode vergroten. Ik droom van een ware vriendin, die over enkele maanden aan mij vraagt: 'Doet het al minder zeer?'…

De dief pakte de vrouw haar beursje af, Deed dat vervolgens in haar bijzijn open En zei haar: "Ga hier maar iets moois van kopen!", Terwijl hij haar een halve euro gaf. Natuurlijk was dit maar een raar cadeau. Toch doet ons kabinet nu evenzo.…

Hij verzekerde hem: ‘Busje komt zo.’ ‘Ja dat denk ik ook’, zei de jongen. ‘Eventjes geduld nog’, wist de man. ‘Goh, wel een beetje flauw niet?’, zei ik toen hij mij passeerde. ‘Ach, ik kon niet laten en trouwens waarom?’ ‘Nou toen dat een hit was, was die jongen nog niet eens geboren, hij zal het liedje echt niet kennen.…

Wie veel per trein reist, weet wat hem bedreigt: Het is een lange zit en straks nog langer En daarom wordt zo’n reiziger steeds banger Dat hij trombose in zijn benen krijgt; Iets wat onze NS goed blijkt te snappen, Want straks mogen wij vaker overstappen.…

Heerlijk onderuit door warmte omringd Geur van lavendel waardoor de ziel zachtjes zingt Ogen gesloten gedachten op nul Handen masseren van tijd geen benul Kaarslicht met muziek zetten samen de sfeer Van zulk soort badpartijen wil ik alleen maar meer…

Flarden van een hoofdstuk Meng ik door het avondmaal De rest is een verzinsel Een samenraapsel dat er uit wil Een spil waarrond ik koortsig draai Driftig wipte ik in het fietszadel De molen naar een hoger toerental drijvend Het kan nooit snel genoeg gaan Een speekselbel aan de bovenlip Thuis Uitgerekt of onderuitgezakt In een roes van rust…

het schemert al als ik slenter door smalle stille straten dat doe ik wel vaker dan hoef ik even niet te praten ben dan in mijzelf ik ben dan genoeg vertoef zo in mijn wereld het is mijn hart dat daar naar vroeg niet dat ik zo diep ga of iets moet beslissen het is gewoon de rust die ik heb moeten missen zo maar alleen zijn…

laat me maar drijven op mijn gedachten met de stroom mee liefst nergens heen laat me daar blijven niet op mij wachten wees een droomfee om wie ik ween laat me maar zwerven geef me de vrijheid waar ik toch ooit zoveel om gaf laat me maar sterven hervind je blijheid ik neem het nooit meer van je af laat me maar drijven…

achter een hek verhuld in mist als een sluier van ontzag ligt de toegang tot mijn wezen zwijgt mijn ziel en dwalen doden rusten herenigde geliefden waar ik alleen verlang te vrezen men zegt dat de pijn wel slijt daar zou ik echt alles voor geven de pijn verdwijnt echter nooit maar in de loop der tijd leer je er wel mee…

De rust..? Wedergekeerd....nog een zucht Tranen worden nu niet meer gedroogd Zacht pak ik weer jouw hand Nu voor echt altijd hand in hand Nu voel ik geen muur meer Alles is afgebroken..voorbij Het is weer gelukt!…

Lichamelijk totaal uitgeput Door louter geestelijk verzet Maar ik ben nu waar ik wezen wil Ik heb het van me afgezet Geen stap meer te verzetten Het is ook niet meer nodig Als je uitrust op de goede plek Zijn verdere stappen overbodig Dus zit ik in het licht van boven En laat me rusten, laat me gaan Lichamelijk een wrak, geestelijk op…

Ik ben geen plant: ik wil geen rust ’k Ben jong – en van mijn tijd, Brenge ieder uur mij leed en lust En telkens nieuwe strijd!…

waar hij zonder zorg kan leven in de luwte van de storm waar hij zonder zelf te geven weer zijn waarde zoekt en vorm waar hij dieper dan zijn wezen in de warmte van het zijn blijvend vrij, met niets te vrezen weer zijn angst verliest en pijn vindt hij rust en veilig water in de armen van een vrouw die zonder vragen, nu of later hem…