Alle inzendingen over koning winter

Koning winter laat nog één keer Zijn koude adem spelen Blazend de ijsvlokjes transparant Over de beginnende lente aarde In wit gekleed lacht hij tevreden Wetend dat zijn tijd er bijna op zit Lente zal de koning doen smelten Opgelost vervlogen in het niets Koning winter laat nog één keer De kracht van zijn adem zien Snijdend over de koude…

“Hartelijk welkom, oude vriend, Koning Winter!”, zei hij nogmaals. “U mag zo lang bij mij blijven wonen als u wenst!” Koning Winter besloot om dat laatste dan maar te doen tot de mensen hem weer eens nodig zouden hebben. Voorlopig had hij de wereld nog een keer bedekt met zijn Mantel der Liefde en zo was het goed!…

Koning winter was nergens te bespeuren en zo dachten zij even haasje over te spelen. De winter kon best een keertje overslaan, vonden zij. De kriebels hadden hem echt niet nodig. Toen moest ik ingrijpen! Dit konden ze niet straffeloos maken! Koning winter had zijn plaats en stond natuurlijk op zijn strepen.…

Ondanks de vrieskou verschijnt er een glimlach op mijn gezicht: "Koning Winter" blijkt toch voor de lente gezwicht!…

Ik ben Koning Winter De grote illusionist Ik regeer met ijskoude hand Over mijn imposante imperium Ik tover een imminente ijszee Over het land Van mijn hand illustraties Van ijsbloemen Mijn koude is impenitrabel Immers, vorst is mijn onderdaan Ik ben een imperialist Voortaan is de wereld koud en wit Helaas, ik heb mij vergist Ik ben…

Doch herfst en winter lijken somber, soms voelt het als een vage pijn. Maar als je het mooie van de herfst ziet; van alle kleuren der bladeren geniet heeft ook dit seizoen zijn charme. En vergeet de maagdelijk witte sneeuw niet waar 'Koning Winter' je mee overgiet; de ogenschijnlijke kou krijgt dan ineens dat warme……

U woont toch dicht bij koning winter? Hij heeft genoeg, vast voor een eeuw. Als u het vraagt, dan geeft hij denk ik, u wel een zak of twintig mee. Of zal zoveel te zwaar zijn kerstman? En krijgt u dat niet op uw slee?…

Koning Winter heeft zijn charme mits gehuld in een donzig kleed blijf ik stil de Lente omarmen tijdens donkere dagen die ik liever vergeet.…

uit het kan je niet bekoren je hebt de liefde opnieuw ontdekt daarom is de sneeuw net sterrenstof wat vanavond alleen jou bedekt Dankbaar kijk je omhoog naar wat er over jou wordt uitgestrooid koning Winter is jou goed gezind hij heeft je hart ontdooid ’t is jouw lente die het eens te meer van de koude wint…

Winterse festijn…

Morrel aan bij de eerste, waarin weinig dagen geleden nog Koning Winter heerste kristallen stollend over al mijn leden en ijspegels smeltend aan de rand van mijn dak. Nu scharrelt er een logge ijsbeer: Heen en weer. Heen en weer. Een andere kamer klaagt het getok van kippen.…

En of je die nou wel of niet aan zet in je slaapkamer, bloemen heb ik er nooit meer op gezien, ik denk, dat Koning Winter niet op kan tegen zoveel warmte die we uitstralen?…

Het koor stopt met de herfst, de Halheer stampt met zijn staf en fluistert: Koning Winter. En proef, hoe Koning Winter ijskoud de Hal inloopt. De hele Hal ziet wit. Hij rilt. Schilfers gele huid. Hij maakt zich klein. De wind is mild, gaat voor hem liggen in de gedaante van een trouwe hond.…

de zomer zindert boven onze rails kapotte airco's lijken iets reëels verhit protest wordt uiterst koel gesmoord hoe stoomt de nederlandse sneltrein voort en weer rangeert het weer wat actueels een najaarsstorm blaast blaadjes op de rails de routeplanner raakt compleet verstoord toch scheurt de nederlandse sneltrein voort als koning winter…

Van mij mag Koning Winter komen hoor, want ik heb geen last van de herfst, maar er zijn mensen die dat wel hebben en weet je, een depressie in de herfst, dat moet je niet willen hoor... Dan maar kouwe pootjes.…

Laat koning winter nog maar even heersen. Het doet ons goed.…

Laat koning winter nog maar even heersen. Het doet ons goed.…

‘Koning Winter was goed voor mij, hoe was hij voor jou?‘ vraagt hij mij. Ik heb het koud gehad, het was stil en ik voelde me verloren. Meneer Merel hipt van tak naar tak voordat hij dicht bij mijn hoofd neerstrijkt. Hij spreidt een vleugel.…

Op zich niets mis mee als het nu een graad op 10 zou zijn, maar helaas koning Winter is een blijvertje dit jaar en daar had blijkbaar niemand op gerekend. De voorraden slinken en blijkbaar leidt schaarste tot plotselinge vindingrijkheid.…

Koning Winter, gooi me een deken, want ik wil een winterslaap en ik heb het zo koud.’…

Tot op de dag van vandaag vind ik het onvoorstelbaar dat op het ene moment een golf golf is, en op het volgende moment – als betoverd door de scepter van Koning Winter – in ijs overgegaan. Ook de memorabele winter van 1967 komt bovendrijven.…

Voorlopig bid ik om een zachte winter. Dan maar zonder Elfstedentocht. Koning Winter mag wegblijven. We hebben een goede koningin, die op Prinsjesdag door anderen geschreven onzin voorleest, zonder zelfs haar voorhoofd te fronsen. Moge zij nog lang onze vorstin blijven.…

Tenzij koning winter… Heer bewaar ons!…

Koning Winter had het bos met een sneeuwlaag bedekt en het meer was een speelse schaatsbaan geworden. Liselore en Fedan bonden beiden de puntschaatsen onder en schaatsten hand in hand over het meer. De winterzon scheen aan een helderblauwe hemel en Liselore voelde zich die dag intens gelukkig.…

Koning winter een vriend wil worden. Op weg met de wagen hebben we op de autosnelweg een aanrijding met een vrouwelijke patrijs ontweken. De wagen achter ons heeft het wellicht niet kunnen vermijden. Mijn dag is dan stuk. Tot het geluid er is. Bij onze thuiskomt, bij avond, hoor ik de kanarie zingen.…

de koning met zijn sneeuw Heerlijk geruisloos laat hij zich gaan Trots siert zijn koude gezicht En laat zich verdwijnen in de zachte sneeuw...…

een viool kerft in de winterstilte de woestenij door vogelvorkjes geprakt een glazen rag van bevroren dromen in de zucht van duizend naalden je kinderhand die met brutale warmte het ijs van mijn herinnering likt een bedwongen traan tot dooien brengt mijn gekloven lippen danken voor je kracht twee kriekjes op je porseleinen gezicht…

Hij maakt ijsschorsen op het water kijkt met rode ogen toe. Met een gefronst voorhoofd, denkt hij aan later. Aan vogels doodmoe, waarvan de zang al lang is uitgedoofd. De bomen staan kaal als ’n skelet, monotoon en… ijzig koud. De hemel hangt laag en bedekt, met sneeuwvlokken het woud. Bevroren bos, kathedraal met gangen, waarover zilverwitte…

Ik ben de zon in de zomer, de sneeuw in de winter en de druppel die de lente doet overlopen. Nou jij!…

vlokken zweven traag voorbij weven een gordijn uit stilte aarde ligt er winters bij slapend in het wit van kilte wind is guur en strakke lucht belooft weer vorst van lange duur sloten gaan bevriezen vogels moeten wakken kiezen om te overleven een sneeuwpop met de bezem in de hand is koning van dit land kooltjes zijn…