Alle inzendingen over natuur heide wandeling

Het is alsof de Natuur nu afscheid wil nemen van alle schoonheid, alle bloei en alle leven met een laatste opleving, een laatste uitbarsting. Maar wie wil werkelijk haar uitbundige pracht vernietigen?…

We vierden het voorjaar met een wandeling op onze oude Heide die zich uitstrekte voor onze ogen als maakte zij zich op om een nieuw jaar en een nieuwe zomer aan haar zo rijke en eeuwenoude geschiedenis toe te voegen.....…

De schilderachtige herinneringen aan de heide en aan de gastvrije herberg kunnen we koesteren en opslaan in ons geheugen.…

Werd het een "adieu" of een "au revoir" aan onze geliefde natuur, aan de steeds wisselende perspectieven en landschappen die zich voor onze ogen ontvouwd hadden, aan de vogels, aan de bomen, aan de heide met haar grijze en bruine paarden en runderen, de heide waarop nu, figuurlijk gesproken, en in overeenstemming met het aloude en bekende chanson…

de heide, waar mensen komen zwemmen, wandelen, dromen, staat vandaag niet in brand, maar in verband met moord een lichaam werd gevonden overdekt met wonden maar het behoefde slechts een lok haar te identificeren na een jaar verdwijning in de kanalen van een lakse maatschappij de dader werd ook gevonden zoals in de volksmond was voorspeld…

onaangeraakt ik sluit dan de ogen en wordt alles op de juiste wijze gewogen ja, ontegenzeglijk, natuurlijk en volmaakt…

jij daar ik hier en altijd kiert de wereld we gooien deuren los maar wandelen in bos en heide is er voor geen van beide een eigen stek een plek om te verblijven elkaar wat liefde aan te reiken is er niet dan kiert de wereld in venijn verlaten doet van binnen zo vreselijk veel pijn…

Wandelen op de heide achter mijn ouderlijk huis was vroeger een regelmatige bezigheid. Met mijn vader en de hond wandelen langs de spoorlijn van Hilversum Sportpark naar Utrecht. Het wandelpad was van het spoor gescheiden door volkstuintjes, omzoomd door eigen geknutselde hekjes en illegaal geplaatste houten hutjes.…

en zoveel meer dat de troost van de natuur haar bood, zozeer liefgehad en bewonderd en slechts de woorden "prachtig, prachtig!…

In zijn nadagen sprak hij, ijlend in zijn koortsdromen, nog altijd haar naam uit, de liefste die aan zijn ziekbed hem herinnerde aan die gezamenlijke wandeling, eens, als vader en dochter, over de paden die zich slingerden over de heide. ZIJ was bij hem toen zijn oogleden voorgoed vielen over zijn porseleinblauwe ogen......…

Even later wandelde ik over de heide. Nul kans op een kersenbloesem boom. Misschien wel op een krentenboom met zijn witte bloemetjes die zo lekker ruiken. Het was droog, er stond nauwelijks wind. Degene met wie ik er liep had een verrekijker.…

Ik ben zo ongelooflijk graag heiden. Morgen wandel ik weer in het park, mits er nog bomen staan.....…

ze wandelen het gras is groener dan de schoenen van de wandelaars het pad knerpt steentjes omzoomd met asfalt kanten borders hun éénjarigen verlopend tot de rand van bomen, opgeschoten kinderen die rennen voor een leven vol met spel wandelaars en kinderen verknerpen grassend asfalt rennend leven langs een bomenrij het spel van…

Blauwe lucht met witte wolken Doorboord door zonnestralen Loop ik in de wind Gedachten door elkaar te halen Het zand vindt haar weg De wind voert ze mee naar zee Golven klinken dreigend Ik loop gewoon maar mee Voetafdrukken van weleer Door het water uitgewist Zie ik voor me in gedachten Verzanden in dikke mist De wijdsheid van de…

, dat ik aan je ziekbed, dat zich gedurende elf maanden had voortgesleept, aan je benevelde geest het beeld opriep van onze gezamenlijke wandeling, zo lang geleden, in die onvergetelijke zomer, over de paden die zich slingeren over de Strabrechtse Heide.…

Toen herinnerde ik hem aan onze gezamenlijke wandeling, eens, onder de zon van september, als de kameraden en vrienden die we waren over de Strabrechtse Heide. Het uur van het afscheid kwam en vaders hand verkilde in de hand van mijn moeder. Zijn ogen, als uit blauw porselein vervaardigd, vielen voorgoed dicht.....…

" En in de uren vóór ons definitieve afscheid probeerde ik je te herinneren aan die wandeling die we eens, als kameraden, zo lang geleden, maakten over de Strabrechtse Heide. Je sloot je ogen in kalme, vredige berusting. Je was mijn vader…

Maar stel je eens voor dat we met heel veel op de heide gingen zitten. Of gewoon gaan wandelen in het bos. Onze eigen groente gaan verbouwen? Wie is er dan de klos? Ja, juist dat zijn die rijken en de minister president. Want die moeten zelf gaan werken. Dan krijgen ze allemaal de zenuwen en wij leven erop los! Durf je?…

kikkers zorgeloos hun meiconcert ten beste gevend zie geïrriteerde kieviten buitelen reigers klapwieken naar rust en geborgenheid scholeksters ruziën vaardig vliegend eindeloos het mensdom imiterend bevrijd van hoofdpijn en andere klachten hoor ik het ijdele gruttogeroep bewonder fluitenkruid bermbreed (herinner zelfgemaakte fluitjes) wandel…

op het betonpad doffe klanken op de hoog geheven paraplu voeten elkaar in eindeloos ritme volgend neuzen natter dan nat eenden vliegen op uit de slootwal kieviten buitelen tussen de spatten door kikkers zwijgen in alle talen bozige koeien verlangen naar de stal de hofhond blaft aan de erfrand grommend houdt hij mij op afstand stug wandel…

(Herinneringen aan mijn wandeltochten door Midden-Brabant) September is zoals ik me september graag voorstel en zoals september moet zijn; met mild, gesluierd, gedempt licht en een atmosfeer waarin dromen tastbaar kunnen worden en tot leven kunnen komen De Kampina is met gras overweoekerd, waar eens heide was is nu gras alom.…

Verzachtte ik je lijden nog door te verhalen over onze gezamenlijke wandeling, eens, in die zomer, als vader en dochter, als de kameraden die we waren, over de Strabrechtse Heide?…

Verzachtte ik je lijden nog door te verhalen over onze gezamenlijke wandeling, eens, in die zomer, als kameraden, als vader en dochter, over de Strabrechtse Heide???…

ik wou dat de vakantie die vrijheid in de natuur voor mij begon…

We waren altijd kameraden geweest en om hem te troosten kon ik hem slechts herinneren aan onze gezamenlijke wandeling, eens, in lang vervlogen tijd over het pad dat slingerde tussen de heidevelden op de Strabrechtse Heide onder de zon van augustus....…

het dakloze bos opent zonovergoten vogelpodia…

louter mist en stilte rond wazige bomen het water oeverloos ruisend slechts de geur van grond en dwarrelend blad van lichte weemoed en vergankelijkheid…

Dat is nu net wat de natuur doet, doorgaan met er zijn, desnoods in een andere vorm. Maar daar heeft de milieufreak geen weet van, gevangen in z'n eigen kleine kadertje. Misschien zou ie zelf beschermd moeten worden.…

Wij dwingen het af met strenge kijkers en natuurlijk gezag! De gemiddelde jongere is immers ook eenmaal op leeftijd onbekwaam tot keuzen voor grote inhoudswaarden met reikwijdte. Zoals vandaag op een koude dag in mei! Enfin, je weet ik klaag niet. Daar sta ik boven. Precies om 10.00 uur worden wij afgeschoten.…

Ieder vrij moment van haar leven greep zij aan om de ene voet voor de andere te zetten in nooit eindigende wandeltochten door de Midden-Brabantse natuur.…