Alle inzendingen over oude buurt

de maanden daagden en de jaren weken het huisje aan de haven is niet meer geheim adres van menig Haagse heer de muren kunnen nu niet langer spreken de schimmen zijn gevlucht naar verre streken al wezen kwade vingers keer op keer en lispelden de tongen van weleer het spitten is een loze daad gebleken het is weer rustig in de oude buurt en…

buurt en passeer ik de "Brug Prinsenhoeven" en mijn herinneringen vieren dan hoogtij.…

In een oude buurt van Tilburg strekt zich de straat uit waarin mijn geboortehuis staat. Het zal er vermoedelijk lang na mijn dood nog staan. Sinds jaren wonen er anderen dan onze familie en er hebben al veel anderen gewoond.…

Ik heb afscheid genomen van het station met het gewelfde dak dat trots de naam van mijn geboortestad draagt en afscheid van de oude buurt waarin ik zo lang gewoond heb, van de groene, zware toegangsdeur van mijn flat, van de rustieke balkons met uit steen geweven vlechtwerk....…

De oude buurt is niet meer herkenbaar, de kleine oude huisjes met een tuintje voor en achter zijn er niet meer, maar vervangen door nieuwbouw van rijtjeswoningen en geen tuintje meer aan de straatkant. Dat vond ik vroeger zo gezellig, want dan zat je bij mooi weer buiten lekker te kletsen met de buren.…

Weer een huis verkocht in onze oude buurt in krankzinnige woningmarkt. Voor een starter? Nee, toch niet, maar wel door bofkontjes welke al eerder een huis konden verkopen. Lang geleden, in de serie opa vertel nog eens, kocht je een woning. Een huis om in te wonen.…

Als ze rijk zijn en een in de tram door hun oude buurt rijden en zeggen, "hé, ken ik jou niet?".…

Een poosje geleden liep ik te wandelen door de buurt waar ik gewoond heb. Ik keek mijn ogen uit. Alle oude rijtjeshuizen waren verdwenen en vervangen door hoge flats en op de meeste veranda's hing een schotel. Het benauwde me. Vroeger hadden we de slager, de kruidenier, de melkboer en de groenteboer.…

Ik woon in een buurt. Van een stad weliswaar, maar alleen voor Nederlandse begrippen. Nergens op de wereld noemen ze een plaats met meer dan honderdduizend inwoners een stad. Het is een interessant feit om een andere keer op in te gaan. Nu heb ik iets anders te delen. Wanneer is een buurt eigenlijk een buurt? Dat vroeg ik me gisteren af.…

De "monnik" zoals ik een prevelende stem noem laat me ook de vreemde onbegrijpelijke geschriften lezen waarvan ik de inhoud niet echt begrijp; godsdienstige verhandelingen over oude rituelen. Een andere stem laat mij door oude buurten dwalen alsof ik op zoek ben naar herinneringen uit een oud verleden.…

de straat bloedt huilend haar stenen hart ligt open en bloot als de eerste dag haar prilste fundament gelegd beklaagt ze het gebrek aan respect voor een weg die zij elke dag weer aflegt de rotzooi aan haar randen verdrijft de droge geuren steriele zachtheid ten dienste van wel zeker iedereen maar niet de sluikse storter haar witte stukjes…

Weg uit die gruwelijke buurt. Die buurt die een deuk in mijn geweten sloeg.…

Mijn spontaniteit ben ik kwijtgeraakt sinds ik in deze buurt woon, waar elk woord naar eigen believen wordt uitgelegd. Anders zou ik het meteen vragen.  Een aantal buren ontloopt mij. Dat is meer dan goed want het zijn roddelaars. Ik mag ze niet en ontwijk ze zelf zoveel ik kan.…

Eigen schuld plus ouderdom: ik ben de helft van mijn pseudoniemen vergeten.…

Mijn buurvrouw heeft een passie voor Braziliaanse dans en telkens ik de kans zie ga ik er even langs. Dan leg ik beide handen zacht op haar derrière en droom van verre landen bij haar op het parterre. Mijn buurman houdt van scrabble met mijn vrouw Katleen. Die houdt wel van een babbel. Want zij zit vaak alleen.…

Zie haar daar zitten Nabij een rode lantaarn Een gevallen vrouw…

Het is een stille buurt en deze heeft helemaal niets bijzonders; ze heeft nauwelijks een uitstraling, is eerder sfeerloos te noemen, maar in een van haar armzalige huisjes kende ik een zeldzame vriendschap die haar aroma verspreidde over de buurt waardoor een gouden licht werd verleend aan het gewone en nietige; waardoor het opgeheven werd naar een…

De buurt leefde in die tijd op straat en daar speelde ik met de buurtgenootjes. Iedereen kende iedereen in onze kleine wereld, in ons kleine universum en daar beleefde ik mijn stormachtige, onvergetelijke jeugdjaren...…

Een grijze kat met wollige vacht en scherpe gele ogen sluipt behoedzaam en voorzichtig rond te midden van een collectie van lieflijke zomerbloemen in een buurt die merkwaardig aandoet door haar vervallen panden en rommelige architectuur. Ik lok het dier maar eigenzinnig keert het zich van me af en vervolgt het haar weg.....…

Het leven speelde zich af in de grauwe straten met de kinderen uit de buurt. Daar kaatsten we met de kleurige ballen tegen de bakstenen muren, daar wrongen we elastiek om onze enkels voor het merkwaardige maar leuke spel van het "elastieken", daar voltrokken zich onze jonge jaren.....…

We schreven negentienvijfenzestig en als ¨Onzen Rich" in zijn Beatles-kostuum paradeerde, schalde de muziek uit zijn Philips-radio over de achtertuinen in de buurt. Ook vonden de poppenkastvoorstellingen plaats voor alle kinderen uit de buurt. Op een oude foto kun je ze allemaal zien. Niet vergeten mogen worden de Sinterklaasvieringen.…

In de buurt van Minehead is een bos gevonden dat 390 miljoen (!) jaar oud zou zijn volgens wetenschappers. Ik kom behoorlijk in de knel te zitten met wat ik op mijn School met De Bijbel leerde: de scheppingsdatum lag op 6 september 3761 of rond 4046 of plusminus 5000 vóór Christus. Op wie kan ik nog vertrouwen?…

De Dood heeft een wit paleis net achter de horizon in de buurt van de dalende zon. Een nachtegaal zingt er hel begeleiding: een turkse trom en een koperen rinkelbel. Het licht is er warm en rood, in de tuin welt een koele bron. In een hoek staat een oude zeis, op een marmeren bank zit de Dood.…

geruisloos kwamen ze weer te voorschijn, vertrouwde beelden uit mijn kinderjaren het huis en de buurt waar ik woonde, de kerk en de oude jongensschool toch zag ik ze nu anders dan voorheen, was het dorp met een gouden gloed omhuld sluimerden straten en bomen in een stralend, tijdloos licht de ochtendzon betastte…

Heerlijk die muziek van toen, toen geluk nog gewoon was of zo? Toen je alle plaatjes nog meezingen kon net zoals ik dat nu doe omdat: de zender de muziek ten gehore brengt van jaren ‘60, ‘70, ‘80 en begin ‘90, vooral de beginjaren van hits uit zee, radio Veronica, dat soort zenders daar werd muziek gedraaid waar men tegenwoordig als kind zijnde geen…

*'Pathmos', een oude arbeiderswijk in Enschede.…

Ik zat daar bij zijn oude stam Te mijmeren over het verleden Hoe mooi die tijd toch was geweest in die omstandigheden...…

Soms schiet het mij pas naderhand te binnen hoezeer wij ons au fond hebben vermaakt (al is het vaak te spoedig uitgeraakt, maar viel er aan iets diepers te beginnen, mijn wonderlijk aanminnige vriendinnen?)…

Beiden niet erg lekker moeten we toch een “ paar “ boodschappen halen en het liefst zo dichtbij mogelijk, dat gaat natuurlijk prima want appie zit in de buurt en zo, nemen we het meest kleine spul mee, niet meer dan tien artikelen bedenk ik me net! Ik passeer een vrouwtje wat talmt bij een rek en vraag: kan ik er langs?…

Men is nooit te oud om iets af te leren.…