Alle inzendingen over rivier, boten

We staan bij de rivier. De ene boot na de andere komt voorbij. Deze heet 'Inconstant'. We kijken hem na. 'Inconstant', wat is dat voor naam? Even googlen.…

Ik draai me terug naar de rivier, waar een kleine optocht aan komt varen. De grootste boot heet Visioen, in zijn kielzog een veel kleiner schip: Calimero. En warempel, Calimero haalt Visioen in. Ik voel een lichte triomf. Er komt een tegenligger. Even lijkt het alsof Calimero eraan blijft plakken. Kennen de schippers elkaar?…

Ik sta daar omdat het fijn is om er te staan, bij de rivier, kijkend naar het water. Komt er nog een boot aan? Ik wandel verder op het pad naar links, een paar meter boven de rivier, langs de huizen met een uitzicht om jaloers op te zijn. Nog maar enkele weken geleden stond dit pad onder water.…

De boot Beryl had wind mee, maar voer traag als een slak. Aan de overkant sneed Schotsman snel en messcherp door het water, ondanks de volle tegenwind. Met een ruk waaide mijn capuchon af. Het water in de Lek bij Nieuwegein stond hoog; kolkende, grijze golven. De uiterwaarden waren overstroomd en verbreedden de rivier met wel een halve kilometer.…

In Leerdam lag de boot op ons te wachten die ons zou voeren over de stroom van de rivier de Linge met haar woelige water, omzoomd door villa's en buitenplaatsen.…

Toen er dan ook laatst bij het met name bij de Noordelijke lezer bekende Paterswoldsemeer een Volksboot werd aangeboden, was ik er als de waterhoentjes bij om mij deze boot aan te schaffen. Ik spoedde mij dan ook in mijn Volkswagen, een oude kever, naar het reeds genoemde meer, waar deze Volksboot te bezichtigen lag.…

Ik dacht het eeuwige leven te hebben, helaas gaat mijn streefgewicht richting Magere Hein, een zak met botten.…

Dat die mensen botje voor botje, splinter voor splintertje weten te be- kwasten en zo een compleet botten-lijf oftewel een skelet in elkaar weten te zetten, dat vervolgens ergens wordt tentoongesteld, ik kan er met mijn pet niet bij.…

Op een bankje bij het water keek ik naar een boot die langzaam dichterbij kwam. Ik had gedacht iemand te spreken, maar mijn oproep ging direct naar voicemail. Dit doe ik vaker: als ik ga bellen, maak ik een rondje. Soms door het park, maar meestal langs de rivier. Ooit sprak een man op een fiets me aan.…

Onze boot zou zich in beweging zetten, de kade loslaten en de stroom afvaren en de gesprekken zouden zich voortzetten. Ondanks alles waren het uitstapje naar Leerdam en de tocht over de rivier de Linge mooi geweest....…

Onderweg flitsten de landschappen aan mijn ogen voorbij; de welige zomerweiden, op afstand de spitse ten hemel oprijzende kerktorens in Nijmegen en Arnhem, de beroemde brug in Nijmegen die de rivier de Waal trots overspant. En een enkele "voortvarende" boot op het woelige water......…

De boot genaamd 'Beryl' heeft wind mee maar vaart traag als een slak. Vanaf de andere kant echter snijdt 'Schotsman' snel en messcherp door het water ondanks de volle tegenwind. Met een ruk waait mijn capuchon af. Het water in de rivier staat hoog, ik zie kolkende grijze golven.…

Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: een klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. ‘Domenica’ stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag. De Kade heet het laantje op de hoek van de dijk, met uitzicht op de rivier, de brug, het middeleeuwse stadje aan de overkant.…

“Óma”, roept ze mijn vrouw enthousiast tegemoet, “Lotte boot”. “Ja, wij gaan naar de boot”, antwoordt oma bevestigend. Op de tafel in de woonkamer liggen een gevuld geel rugzakje en een gloednieuw zwemvestje.…

Alles gaat tot op het bot, blijkbaar heeft ze te weinig "vet" op haar lichaam. Het heeft zo z'n voor- en z'n nadelen. Het leven is nooit saai, het begrip sleur is haar niet vertrouwd. Daar tegenover staat dat ze nogal eens in ademnood komt, en er dus maar voor gekozen heeft om ruimte te creëren.…

Laat mij gaan, kanaliseer me niet, als een rivier wil ik vervallen in hoogte naar de oceaan. Terug naar de schoot van mijn bestaan.…

Prozatekst Als dorstige olifanten bij de rivier komen om te drinken, vrezen ze de krokodillen, die misschien verborgen op de loer liggen. Uiteraard zijn olifanten veel groter en sterker dan krokodillen. Maar als Jumbo zijn slurf in het water steekt, en zo'n gevaarlijk reptiel bijt er in...…

Wie graag in troebel water vist moet zijn aas goed in de gaten houden, je vangt zomaar bot.…

Je moet er bij zijn wil je de boot niet missen,..toch? Maar wat is er heerlijker dan de boot te missen en alleen in stilte op een eenzame kade achter te blijven. De golfjes klotsen, je ruikt de zee en echte mollige wolken drijven op een zoele wind voorbij. De boot wordt steeds kleiner en verdwijnt aan de horizon.…

Twee jonge vrouwen gekleed in lange roze jurken roeiden de boot en in het midden zat een grote man met krullend zwart haar. Henk zag het al, het was Kloris, de versierder. Hij zag duidelijk, dat hij de vrouw voor hem af en toe in haar kont kneep, waarna zij een gilletje gaf. Inwendig had Henk de grootste pret.…

Nooit had hij de blauwe meren bij Luzern en Genève gezien, maar hij had zich een voorstelling gemaakt van het paradijselijke en etherische blauw: het staalblauw van de berghellingen, het donkerblauw van de rimpelende wateroppervlakten en het milde blauw van de alles overkoepelende, oneindige Zwitserse hemel. En hij zou dit alles zien, zij het eenmaal…

Geen mens weet hoe die rivier ooit echt is ontstaan en de paddestoel en het blaadje konden nooit bevroeden wat zij ooit begonnen zijn. Nu hebben mensen er bruggen over gebouwd waar verliefde koppeltjes dromend over het wateroppervlak staren.…

En de emotieloze rivier. Maar, ik voel me klote. Nou en of.…

Wat zullen we drinken, zong Bots, zeven dagen lang – er is genoeg voor iedereen. Wie zingt tegenwoordig nog over elkaar? Over iedereen? Over vrienden? Over bewonderen, maar niet zonder ons? Zijn we allemaal adepten van Thatcher geworden die stelde dat er niet zoiets was als samenleving? Of ken ik de moderne teksten niet?…

''Niks mee te maken, we gaan terug en het hele zooitje schorem moet van mijn boot af. Oprotten en snel.'' Toen de boot aangemeerd lag en de genodigden aan wal waren, begon de meute weer te vechten en te schreeuwen.…

Ik wilde Woemi de Waal laten zien, de boten op de rivier die daar zo mooi traag door oneindig laagland meandert. Dat is een gedicht. ‘Dat hoef je mij niet te vertellen’ bijt ze me toe. Woemi is moe, het is ver, weer eens te ver, het is warm en Woemi houdt niet van warmte.Eigenlijk, om heel eerlijk te zijn houdt Woemi ook niet zo van fietsen.…

Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: type klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. 'Domenica' stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag. De Kade heet het laantje op de hoek van de dijk met uitzicht op de rivier, de brug, het middeleeuwse stadje aan de overkant.…

Door de druk van de boot klotst het water hevig tegen de kant. Naast me staat een stel eenden, ik kijk naar hun donzige koppen. Zij kijken naar dezelfde boot, draaien hun snavel langzaam mee. Rimpelige golfjes, de geur van fris water. Een ademteug en de zorgelijke wolk in mijn hoofd lijkt in te zoomen.…

Terwijl ik wandel vallen me de stroken koolzaad op, in de verte langs de rivier. Het veerpontje laveert als altijd tussen de twee oevers. Het huisje op de veerboot is dezelfde kleur geel als het koolzaad. Op een boot die langs vaart staat ‘Marley’.…

Onze boot maakte zich los van de kade en de zware motor zette aan. Zwaar en eindeloos verdriet scheen te klotsen in mijn hart en gemoed als het wilde, woeste water om onze boot en de conversatie van de babbelende, grijsharige medepassagiers ontging mij. Als door verstomming overvallen zat ik erbij.…