Calimero en Visioen

In Vreeswijk wandel ik over de Lekdijk en blijf staan bij de Oude Sluis, hoog boven de rivier. Een magnifiek uitzicht over de Lek.
Vlak onder me, metersdiep, het water. Ik denk aan Spinvis: “Ik ben niet bang dat ik val, maar bang dat ik spring.”

Recht voor me ligt Vianen, precies tegenover het Merwedekanaal. In de verte de Hagesteinsebrug, rechts de Lekbrug. Misschien wel de mooiste plek om te zijn in Nieuwegein, want als je je omdraait zie je het dorpshart van Vreeswijk: de Vaartsche Rijn met haar historische panden langs de kades, verbonden door de dubbele ophaalbrug en, iets verderop, het Kippebruggetje. Tussen de gevels glimt nog net het gouden haantje van de Hervormde Kerk. Op de rechterkade staat het sluiswachtershuisje van Herenkapsalon Sjaak.

Ik draai me terug naar de rivier, waar een kleine optocht aan komt varen. De grootste boot heet Visioen, in zijn kielzog een veel kleiner schip: Calimero. En warempel, Calimero haalt Visioen in. Ik voel een lichte triomf.

Er komt een tegenligger. Even lijkt het alsof Calimero eraan blijft plakken. Kennen de schippers elkaar? Er zit nog geen centimeter tussen. Langzaam maar zeker passeren de boten elkaar. Het wordt krap, want Visioen komt ernaast te liggen, en daar komt het pontje al, dat de rivier overdwars kruist.

Ik kijk toe hoe de vier schepen langs elkaar manoeuvreren in de breedte van de Lek en houd mijn adem in.
Nee, het is geen saaie wandeling. Dat kun je van me aannemen.

rivier, boten

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7