Alle inzendingen over routine

Zo'n bomtapijtje uit een vliegmachine Noem je gewoon een kwestie van routine."…

Men zegt en men blijft zeggen: "Het is business as usual" of "alles gaat zijn gangetje". Men neemt dus kennelijk het wonder van de werkelijkheid niet waar, de steeds wisselende sferen, ook in de natuur, het geschenk van iedere nieuwe dag en is men er blij mee?…

Ik leerde de routine van open en dicht. Tot het moment van verdwenen begrip. Met mij nog op de bank, deed je de deur dicht, maar je was er niet.…

Routine. weer Poëzie. weer God. werkwoorden, werkuren, werkelozen, werklustigen... Adem. In ademen. Uit ademen. Proces. Levensproces - Poëzieproces.…

Agenten vragen dadelijk uit routine naar leeftijd, naam van ouders en geslacht. De leidster van de crèche zegt: "'t Is een zij, hoewel, op dit moment behoorlijk high!" (een kinderverblijf in Amsterdam is gesloten omdat bij een van de baby's een bolletje heroïne is aangetroffen)…

Een onrustige vrouw uit Abcoude, die buurlieden nimmer vertrouwde, verhuisde steeds wéér. Over haar sprak een heer: 't Is een vrouw, die geen huis weet te houden.' Een onrustige moeder uit Drente begeerde steeds andere venten. Zo hield deze vrouw van gewoontegetrouw. Daarom trouwde ze iedere lente. In d'r huis had ze zo ieder jaar weer…

Al sinds de ochtenddauw in touw verbonden met een lijn verbeiden aanwezig voor gezette tijden routine lijkt in ogenschouw De vreugde daar te staan, te staren op langsvarend bries bravoure aan zijde lokt het zijn retour naar waar de wezens innig waren Elke vezel voelt gerust iedere tel verwacht de hang herkenning in zichzelf te slaken…

maar ergens windt zich weer op de herhaling van de wijzers die opnieuw hun ronde draaien en opnieuw hun slag slaan langzaam hun routine afgaan niet het kleinste detail wordt overgeslagen, niet het verse wat uit de grond zal komen langzaamaan ontstaat het uit oud gesneden stukken jong met bestemming oprechte waarheidsliefde hoor je…

zag je sporen in de grond een kale horizon geen vijand die het nodig vond om jou te raken je ging het maken in dat vreemde land van kogels en granaten was eigenlijk gewoon voelde als routine nog niets aan de hand tot je maat ontplofte jij zijn darmen zag jullie schoten terug als blinden omdat in deze oorlog nu weer alles…

’t is een gewone dag Een maandag Voor de één een beetje geluk En voor een ander minder Begin van ‘t leven voor een pas geboren kind Afscheid van een goede vrind Tevredenheid voor wie er nog in gelooft Gramschap die de geest verdooft Liefde en licht Haat afleesbaar op een donker gezicht Een nieuwe start of de herhaalde dagelijkse routine…

Als we dan liefhebben, liefhebben tussen veel papier, holle mannen en metaal, laten we dan liefhebben, zoals mij goeddunkt: Liefhebben met de rust van de onrust, niet die van de routine, elkaars ogen verliezen en weer ontdekken, voorbij de huizen gaan, het land in, de streling van onbekende struiken ondergaan, de wind proeven op een steeds…

wat is een woord van waarde waard als alles valt haren ten berge rijzen vraag ik oprecht en ik vrees hoeveel kransen met rozen gaan vannacht stofvrij door vele handen tellen gedragen kralen minuten met en zonder hoop op routine met herkenning vrezen en hopen op wat dat wat niet te hopen valt niet vrezen, overzien is in pijn…

Het halfjaarlijks onderzoeken van ‘gezonde’ monden is niet alleen ondoelmatig, maar verhoogt de kans op onnodige en/of ongewenste interventies.…

Berg op bleek slechts routine voor het schillenpaard te zijn, omdat z’n dagelijks brood verdienen verworden was tot medicijn. Dat kan de droef van het dier verklaren, om van berg af nog maar te zwijgen. Mijn lief, ik dacht aan al die jaren die we samen nog gaan krijgen.…

Terugkerend van de Westermarkt via de mij vertrouwde route - die een vaste routine werd na lange jaren en die een vaste plaats heeft verworven in mijn brein en erin gegraveerd is als een inscriptie in een voorhistorische munt - trof ik op een zitplaats naast die van mij een tas aan van lichtbruin glanzend leer met raadselachtige inhoud.…

Ik ga even oefenen op het smalle pad dat zich in mijn straat tussen de plantsoenen door slingert en tegen alle verwachting in heb ik mijn routine niet verloren en ben ik behendig in het bochtenwerk.…

Gedurende de rest van het jaar is dat een doodgewone routine. Maar in deze donkere dagen voor kerstmis is dat een kwelling. Amper heb je de afgezaagde sinterklaasdeuntjes overleefd of de kerstengeltjes druipen uit het plafond. Soms heeft het een religieuze klank maar meestal klinkt het gewoon kitscherig Amerikaans.…

Is dat uitbreiden van mijn ervaringswereld, dat altijd gepaard gaat met drank, dan zondermeer een verklaring voor het vergeten van de dagelijkse routine? Neen, dat kan het niet zijn. Het moet zijn dat ik die dagelijkse routine dan niet alleen ten volle ervaar, maar dat ik deze ook anders invul.…

Elke dag die routine waar niemand beter van wordt, dat gebuzzzz om halfzeven, de file naar het werk, de collega’s die je liever nooit was tegengekomen, de verlepte boterhammen, de computer die raar doet, het aftellen van de uren. En dat allemaal voor een appel en een ei, op het einde van een veel te lange maand.…

Het voelt als falen, en dan valt de routine in duigen. Ik had het ook met fitness. Acht jaar lang ging ik trouw twee keer per week. Op een dag stond ik voor het toegangspoortje, keerde om en fietste weer naar huis. Pas sinds kort heb ik het weer opgepakt. Panisch was ik om een keer te skippen.…

Dit is echt, geen maandelijkse routine van de alarmherrie uit plastic neurose-bevorderaars, gestoorde erfenis van de Tweede Wereldoorlog, verkrampte zotternij omwille van de angst voor een Derde Wereldoorlog met afschuwwekkende neutronenbommen.…

Dezelfde routine iedere dag. Dezelfde donkere aarde. En uiteindelijk zal ik sterven. Ik vrees de dag dat ik zal sterven, ondanks dat ik niets te verliezen heb. Net als ieder ander mens vrees ik het onbekende in een wereld waarin alles geregeld is. Het onverwachte en het onvoorspelbare, wat om elke hoek op de loer ligt.…

Inmiddels is het een routine geworden. Ik kom thuis en er liggen spullen scherven op de grond, fotolijstjes aan de andere kant van de kamer. Deuken in de deur, scheuren in de gordijnen, blauwe plekken op gezichten. Zovaak gebeurt het niet, hou ik me voor maar ik weet eigenlijk beter. Het gebeurt juist te vaak.…

Ik volg haar elegante handen: kleine, toegewijde beeldhouwster van onze kleine routine. Ze draagt haar verdriet met zich mee, opgeborgen in de jas waarmee zij Nederland binnenkwam. Een jas die sindsdien ongebruikt aan de kapstok hangt.…

Men blijft op zoek naar een ander soort rust dan de huiselijke routine. Het programma is vlees noch vis. Het is niet de middelbare schoolexcursie die het suggereert te zijn; het biedt nauwelijks toeristische informatie en het lijkt niet op het spreekuur van een maatschappelijke dienst.…

De gedwongen bezoekjes aan de voedselbank waren inmiddels routine geworden. Soms bracht ze Bjarne wat extra’s als dank voor zijn altijd luisterende oren. De luisterende oren van Bjarne hadden ook berichten uit het buitenland opgemerkt. De koopkracht van de mensen stond onder druk.…

Je eet, drinkt, slaapt wanneer je zin hebt of wanneer het kan en niet omdat het past in een routine of een web van afspraken en verplichtingen. Geen dagelijks nieuws, geen mail, geen verbinding zijn – als je eenmaal over de ontwenningsverschijnselen heen bent – een genot. Soms denk ik aan de momenten terug dat tijd geen rol speelde.…

Door de herhalingen van de gewonen dagelijkse dingen, worden we min of meer slachtoffers van de routine. De roes van de Half Dood ligt verborgen in de gewone dagelijkse bezigheden. Zijn we wel écht wakker? Ik vraag het mij wel eens af. Misschien zitten we in een waakdroom als we zogenaamd wakker zijn, en als we slapen, in een slaapdroom.…

Routine, net als sex voor de vorm. Of eten omdat je anders doodgaat. Nee verhuizen is, móet een sacraal moment zijn: een langdurig uitgesteld orgasme. Laat mij deze vergelijking eens verder uitwerken. Is tenslotte voor (bijna) iedereen deel van het leven nietwaar? Goede sex. Verleiding, kleuren, geuren.…

.'' Voor hem leek het niet meer dan een routine uitspraak te zijn. Totaal emotieloos, gevoelloos… Voor Abdul, zijn vrouw Asra en zijn zoon Hamid kwam de uitspraak echter over als een enorme klap zonder weerga. ''Hoe konden ze mijn dochter dit aandoen, o God, hoe?'' klaagde Asra, terwijl tranen over haar ogen stroomden.…