Alle inzendingen over tehuis

Mijn gedachten kan niemand van mij afnemen, maar ja, eens schuifel ook ik door de gangen van het tehuis, dement verloren zoekend naar wie ik was.…

Verrast had ze opgekeken, toen ze ons zag zitten aan de tafel in het restaurant van het tehuis. We bestelden koffie, en uiteindelijk nam ik het woord. In mijn hoofd stormde het. Die ochtend, zonder dat ze het wist, was mijn moeder voor het laatst in haar eigen huis geweest.…

Nu woont ze in een tehuis voor afzichtlijk gestoorde.…

zo ik mijzelf afscherm voor sinistere trawanten en al het divers gespuis open ik mij voor passanten, goed geaard in ziel en lijf, heet hen welkom in mijn onsterfelijk tehuis een plek van stil vertoeven en zeldzaam genoegen waar in het stille ven van de geest vreugdevolle vlinders zoeven in zonnige zomerse rust kom op mijn feest…

Voor het tehuis zaten zeven bejaarden in een rolstoel van het zonnetje te genieten. Boven de tachtig spreken de mensen niet langer van de zon maar liefkozend van het zonnetje, aangezien elke straal de laatste kan zijn.…

Er hangt een treurige geur in de gangen van het tehuis somberheid daalt op mij neer al brengt 't interieur wat kleur. Ik ruik een treurige geur op een reünie geur van vergankelijkheid weemoed en nostalgie. Ik proef de treurige geur bij een ter nagedachtenis ruik en proef herinnering van dát wat niet meer is.…

Bronbeek is een tehuis voor ex-militairen van het Koninklijk Nederlands-Indisch Leger (de Knil-militairen), die in Indonesië tegen de japanners gevochten hadden. Het landgoed ligt in Velp, maar iedereen zegt natuurlijk in Arnhem.…

Daar zit ze mijn moeder schouder aan schouder geluidloos scheef gezakt in de huiskamer van het tehuis haar handen in houvast om haar tas geklemd stilzwijgend schuif ik naast haar streel haar wang een glimlach opent haar gesloten lippen als haar hoofd zich langzaam heft dan ... is het moment voorbij nemen medicijnen haar mee…

Straks zullen we moeder achterlaten straks ligt ze in een zorg-tehuis straks zal ik menig traantje laten Straks geen moeder meer in huis... Straks vervalt haar huis in stilte Straks de gordijnen half dicht Straks zegt zij 'k wil jullie ontlasten Straks denk ik: 'k verzaak mijn plicht...…

Hoog aan de mast van het grote zeeschip wapperde een feloranje wimpel. Hij wapperde erg trots, ook al was er maar en heel zwakke wind. Het schip voer door een warme zee, ergens onder de tropenzon. Kleine golven gleden loom voort. "Ik ga maar zo'n beetje heen en weer," dacht de wimpel. "Maar nu is het voor mij ook het ogenblik van rustig afwachten…

Maar niemand hier met al zijn macht Heeft een tehuis voor goden voortgebracht. Dus voel ik mij zeker niet genegen En laat de aarde nog een tijd bewegen Totdat het al is volbracht En gewogen wordt het wegen Dat blijkt dan boterzacht.…

De volgende dag werd ze afgevoerd naar een tehuis. Ze kwam terecht op de eerste verdieping, waar een goed werkend slot op de deur zat. Haar kamer moest ze delen met een invalide dame in een rolstoel, die kwijlend met haar kin op de borst de hele dag wat verlaten in een hoekje stond. Oma had niet veel op met het tehuis of het verplegend personeel.…

Toen kwam voor haar de tijd dat zij haar huis moest verruilen voor een kamer in een tehuis waar zij eenzaam zat te huilen. Een bed, een kast, en haar schommelstoel en een breiwerkje op haar schoot zo heeft men haar gevonden toen zij voorgoed haar ogen sloot.…

Die koffie stond net nog naast je dubbele tehuis voor ongedierte. Let wel even op de formulering, ja? Ik zei, je dubbele tehuis voor ongedierte. Ik zei dus niet, je schoenen!' Ze kijkt mij met een cynische blik aan. Zo’n blik die ik maar al te goed ken omdat die mijzelf ook altijd verweten wordt en dan komt er altijd wat achteraan.…

Diep onder de grond daagt klamme duisternis uit, wordt doorboord door brede lichtstralen, die begaanbare paadjes tonen en verderop nieuwe werkplekjes. Zware pikhouwelen geven moed om driftig te hakken in het harde zwart. Ruwe schoppen schuiven knerpend door verslagen steenkool, werpen de grove brokken en korrels op bonkende wagentjes. Stoffig vuil…

Hij moest wennen aan de opeenvolging en aan het afscheid van vele verschillende verplegers gedurende de jaren in het tehuis en hij kon het niet en zo hechtte hij zich noodgedwongen aan zijn schamele bezit, aan de dierbare plakboeken die hem waarschijnlijk niet zullen verlaten, zoals al die anderen.…

De regels zijn aangescherpt in het tehuis, mensen met een lichte of zwaardere vorm van dementie, mogen niet meer worden opgesloten en tja, die lopen dan dus door het hele pand! Logisch toch?…

Waar in de jachthaven zonder jachten je verzoop of gered werd door één woord uit het Tehuis voor Werkende Meisjes, waar luidkeels gebeden zijn verhoord. Johny & The Blue Jeans trokken blue Jeans aan. Lang voor het Europese Monumentenjaar legde nog één coaster aan, er gingen aardappels aan boord voor overzee.…

......na deze bezigheid gingen we wel eens aan de wandel door de gangen van het tehuis.…

Alle keren als ik kom zie ik dat je me verwacht in het tehuis van ouderdom, waar je persoonlijkheid ontkracht en men je alles heeft ontnomen, zie ik onttakeling alom.…

mijn arme broer behoren verder vele plakboeken die hij zorgvuldig koestert en beurtelings inkijkt op het kleine plaatsje dat afgeschermd wordt door een ligusterhaag (het gezelschap van de andere bewoners kan hij niet zo waarderen) Hij moest wennen aan de opeenvolging en het afscheid van vele verschillende verplegers gedurende de jaren in het tehuis…

Op een foto trekt het een speelgoedlocomotiefje voort op een eenzame landweg, ergens bij het tehuis. De eenzaamheid, de verwaarlozing, het heimwee omgeven hem met een eeuwige aura van treurnis.…

Het hoge oude nest, dat uit verschillende lagen bestaat, geeft een beschermend tehuis aan vier kuikens. De kleine veelvraten doen zich tegoed aan een veelzijdige maaltijd, bestaande uit kikkers, kevers, muizen en wormen, wie weet wat nog meer. Al smullend pikken ze elkaar venijnig. De jongen klappen hun vleugels steeds open en weer dicht.…

Ze had hem verteld dat haar broertje Fjodor in een tehuis voor moeilijk opvoedbare kinderen zat en dat haar moeder in Amsterdam was komen wonen om dichter bij haar kinderen te zijn. Bjarne begreep de inhoud van haar rugzakje goed. Hij had het zelf ook niet makkelijk gehad in het leven.…

Je zat in een tehuis voor ongehuwde moeders Waar je voor je twee meisjes moest zorgen Al was je nog een puber, je kon het aan Maar het stil verdriet hield je verborgen Toen was daar de dag die je nooit zult vergeten Je kwam van je werk en je kinderen waren weg Een gevoel van paniek overspoelde je Want met jou was geen enkel overleg In de…

Op eigen krachten bereiken de bijna uitgeputte goudvisjes dat moeras en vinden daar hun nieuw tehuis. Ontwaken! Jammer dat die belevenis maar een droom was.…

En daar hun tehuis hebben. Wie kan ze tellen en kent hun geschiedenis?…

Veel wijder dan gangen en kamers wordt nu het zorgzaam tehuis. Het werk moet gedaan: de beemden gemaaid de akker bewerkt het graan gezaaid 't alaam hersteld. 't Volk krijgt zijn plaats zijn dringende taak op het hem bekende veld. Wij staan om hem heen met hem trekken we mee.…

Niet meer samen koffie drinken in de Brasserie van het tehuis. De brasserie die zo gezellig is, dat je je in een hotel waant, wat troost geeft. Na het bericht ontvang ik al snel een mail van verzorger Kevin, die vertelt dat ze de tablet hebben klaarstaan om te kunnen beeldbellen.…

Het tehuis waar mijn vader z’n laatste jaren heeft doorgebracht en in welke omgeving mijn familie nog steeds woont. Een dochter van een van m’n broers schijnt er te werken. Men was er in die contreien, althans een deel van mijn familie, nogal luchtig over.…