Alle inzendingen over teil

Geen schuimkop en bruis, bad uit mijn jeugd teilen van zink en roest: wasbeurt thuis Afgedroogd bij een buis Kachelpoets en ruitjes van mica…

De armoedzaaier en voormalige dierenjournalist Joop van Teil is eindelijk, na een periode van malaise, weer aan de slag als vrijwilliger in de stad aan de rivier de Sturia. Hij plukt de vruchten van het massatoerisme.…

Er was eens een zuiperd in Beilen die dronk z'n biertjes uit teilen was net 'n vergiet en dronk hij 's niet liep-ie zat door de straten te dweilen.…

En we hebben een teil klaar staan want water weggooien lijkt lastig maar we hebben een regenpijp en dus wordt die met regelmaat doorgespoeld. Logisch verhaal toch? De mannen zijn hard aan het werk op dag 2 als ineens een sloot water omlaag komt.…

In die teil werden ook erg vuile kledingstukken alvast voorgekookt en werden er ook inmaakgroenten bewerkt. Duidelijk zo’n duizend en een dingen teil. Maar daar moet je tegenwoordig mee aankomen, eenmaal per week in bad? Eenmaal per week in de douche?…

meer dan een beeld is mij bij van wit en zwart in kleur gedacht als het groen van ons in het grasrollend oliedrum vrienden voor mijn leven met jou de heuvel neer leven bevatte wat het kon - blik liet niet verder zien - van schoon en kwader goed zoals het wassend water wit in teil ons altijd deed buiten op de stoep - nog…

Ik pompte het koude water uit de grond in een teil en ja hoor, ze was er weer. Ik maakte aanstalten in het koude water te gaan zitten.…

Zette mijn glazen af en bottelde jam weckte de bonen uit de teil en plukte laatste veren reeg 'n kransje bloemen. Nee, werd wakker er reden zware auto’s getoeter klonk een fiets viel voor wielen maar nog steeds stonden daar de rozen en de coniferen was alles anders dan binnen.…

recht tegenover de ingang van Artis één hoog boven zat mijn struise lief uit de Friese Wouden Chinese bloemetjesjurk blote voeten in de natte teil het stommelde op trappen daar werd aan de deur geklopt zij lachte breed uit weet je dát is de Here Reve van twee hoog boven laat hem alleen binnen als hij in ware zinnen Onze Lieve Heer…

Joop van Teil kwam eindelijk over de brug met een geldbedrag voor vijf tekeningen die hij van Bjarne had gekocht. Een vriendin van Berend kocht een vierkant textuur schilderij van Bjarne. Eindelijk kon Bjarne weer een fiets kopen. Een met versnellingen en trommelremmen.…

het zepige water in de zinken teil begin jaren vijftig woningbouw wordt huizenhoog opgestuwd als bevroren kijk ik naar het zeil waarop het water grote kringen vormt traag verandert in zwembad met rimpelingen zand loopsteigers hete muur voelbare herinneringen het strand van Schier doemt op verlatenheid met plukjes mensen een tractor trekt…

Een ansichtkaart van Joop van Teil die op safari was in Afrika. Een foto van een rennende giraffe. De dierenjournalist van Teil was er voor zijn werk. Het was een spannende foto. Het was lang geleden dat hij een fysieke ansichtkaart had ontvangen. Hij keek naar de postzegels uit Afrika.…

Ik wil lekker knoeien met het zout, ik wil niet aardig zijn, maar stout en van de leuning roetsen en schipbreuk spelen in de teil en ik wil spugen op het zeil! En heel hard stampen in een plas en dan m'n tong uitsteken en morsen op m'n nieuwe jas en ik wil overmorgen pas weer met twee woorden spreken!…

De was deed ze in een teil en liet het goed drogen op het gras. Het rook altijd lekker fris. Elke zaterdag werd ik door haar gewassen van top tot teen in dezelfde teil. Om zeven uur moest ik naar bed. Televisie bestond nog niet en radio hadden we niet, dus was het altijd heerlijk rustig. Soms kwamen buren een praatje maken en koffie drinken.…

De baby, de kleine kinderen ,de huisdieren en andere dieren waren schoon en hoefden geen zeep in de teil. Maar bij mij kwam heel veel zeep, chloor en rode zalven in de teil .Ik werd daarna op een groot bloemenhart vastgezet met haar veiligheidsspelden beschenen door de grote bedlamp Jezus Christus.…

De brandende zon hangt als een koperen plaat boven de droge Afrikaanse savanne. Jula, de ervaren matriarch, heft haar zware hoofd. De aarde is dor en gebarsten. Haar kudde slentert lijf aan lijf achter haar aan, hun flanken schuren zachtjes tegen elkaar in de verzengende hitte. Onder hun zware poten danst het gewicht van de aarde, maar de tijd dringt…

Misschien was er iets in het verlangen dat gevleugeld door zijn heimwee was vergeten diep in de door het vuur bedreigde wildernis van zijn zelfgeschapen groene loofbomenwoud en er waren ook andere duistervogels dan hij die hetzelfde dachten over zijn naderende dood. De laatste uren duurden langer dan voorheen het geval was onhoorbaar…

Het was een van die dagen waarop alles zwaar voelde. Sinds de verhuizing leek de wereld buiten haar vertrouwde cirkel te snel te draaien. Sanne trok de kraag van haar jas omhoog tegen de gure wind en liep met zware stappen het modderige pad op naar de wei. Niemand op school merkte echt hoe eenzaam ze was. Voor de buitenwereld hield ze haar rug recht…

De grote koning buigt zijn zware hoofd, het vuur dat in zijn lichte ogen doofde. De aarde wacht, die hem de rust belooft, terwijl hij zacht zijn laatste adem loofde. Zijn sporen blijven in het goudgele blad, zijn kracht leeft voort in kalveren en hindes. De cirkel sluit op het vertrouwde pad, gedragen door de adem van de winden. Geen strijd…

Er lag een zilveren stilte over de landerijen aan de rivier. In de vroege ochtend, toen de dauw nog als een ijle deken over het gras hing, stond het rund roerloos in de weide. Zijn volkomen verschijning vormde een scherp contrast met de rest van de wereld — die boze, jachtige wereld die dit dier allang leek te zijn vergeten. Er was geen schepsel dat…

Het graf was al maanden stil, maar de raaf bleef vliegen. Zijn gitzwarte veren vingen het weinige licht dat door het grijze wolkendek brak. Onder hem lag het landschap er verlaten bij, gehuld in een ijzige nevel. Voor de buitenwereld was hij slechts een vogel. Maar vanbinnen droeg hij een onbegrepen ik. Hij voelde zich een indringer in zijn eigen leven…

De papegaai Klara had zijn hele leven dezelfde monotone woorden geleerd. Korte zinnen die tot de verbeelding spraken van mens en dier. Nu de kooi leeg was en het felle verenpak voorgoed roerloos bleef, hing er een ongewone stilte in de kamer. Jarenlang had de vogel de ruimte gevuld met zijn dagelijkse ritueel van klanken. Het waren geen ingewikkelde…

Zijn hoeven sloegen als een verre donder tegen de aarde. De manen wapperden in de wind, wild en vrij, alsof ze de storm probeerden te vangen die al dagen in de lucht hing. Hij galoppeerde door woeste dromen van leegte en oneindigheid. De wereld om hem heen leek te vervagen tot strepen van grijs en goud. Hier, op de grens van de wildernis, tartte het…

Hij zag dat de Amsterdammer Joop van Teil de Utrechtse kroeg binnenkwam. Hij zag er nors uit met zijn grote gestalte. Gelukkig zag hij Bjarne niet en liep hij direct door naar Jan Boter die whiskey dronk en een sigaret opstak. Ze gingen een tafeltje verder in de kroeg zitten.…

Uiteindelijk viel de excuusbrief van dierenjournalist Joop van Teil bij Bjarne in goede aarde. Binnenkort was de nieuwste roman van Jan Boter het nieuwe leesvoer voor de altijd nieuwsgierige Bjarne.…

Jan Boter vroeg of ze zin had om een keer te gaan wandelen in een natuurgebied, samen met de dierenkenner Joop van Teil, die voor een weekend bij Jan Boter logeerde.…

Joop van Teil stuurde een bericht over iemand die belangstelling had, maar die kwam op de afspraak niet opdagen. Bjarne deed een werk cadeau aan een bevriende dichter in ruil voor een gedichtenbundel met wat grove taalfouten.…

Joop van Teil kreeg niets voor zijn spullen. Dat kon hem ook niets schelen, hij was zijn herinneringen kwijt. Ook in Utrecht Oost viel de regen met bakken uit de hemel.…

Joop van Teil was een vaste bezoeker van de citaten-schutting. Het was een favoriete ontmoetingsplek voor eenzame mensen die in een moeilijke episode van hun leven zaten. Joop van Teil zette zich schrap. In een overmoedige bui schreef hij een citaat op de schutting: “Normaal is wat je zelf vindt dat normaal is.”…

Het was opvallend hoeveel ansichtkaarten dierenkenner Joop van Teil hem had gestuurd. Ook was Bjarne verbaasd dat hij een korte brief van Alex Huppelrat tegenkwam. Een confronterende tekst over de onhandigheden van Bjarne. Hij kon zich niet meer herinneren of hij de woorden destijds goed had gelezen.…