Alle inzendingen over terugzien

Het schrijven van een autobiografie, wat gewoonlijk wordt gezien als terugzien, kan netzo goed overzien zijn of doorzien, omdat het verstrijken van de tijd een röntgenvermogen aan het oog verleent.…

Als ik nog even moet blijven hier zul je met me praten dat voel ik En als ook mijn tijd gekomen is zul je me leiden dat weet ik Maar als we elkaar terugzien beloof me dan dat je nooit meer bij me weg gaat…

Zo’n stap zet je gewetensvol Je kiest voor liefde geven Ervaring heb je dan nog niet Maar samen weet je zeker Dat je een toekomst ziet Dat je een keuze hebt gemaakt Voor nieuw beginnend leven En als de ouders terugzien op de opgegroeide kinderen die zelf hun keuzes maken bedenken ze, hoop ik, laat ze hun gang maar gaan bemoei je er…

die steun geven verdomd waar zijn ze toch herinneringen bijeenvoegen in een gouden boek inbinden over het eeuwige leven ja, je vader is hier nog je kan hem niet meer horen en zien al evenmin maar hij kijkt vast tevreden naar wie jij geworden bent uit hem ben jij geboren je was dochter en vriendin en om die goede reden is een terugzien…

ze zwaait me uit tot ik om de hoek verdwijn oh ze zou zo graag net als ik nog een keer jong willen zijn haar vrienden terugzien een mooie tijd herleven ze had nog zoveel willen doen en nog veel meer willen geven de tijd ging zo vlug maar haar hart is stil blijven staan haar liefde bevroren geen kracht om verder te gaan ze heeft…

Wanneer zal ik je weer terugzien? Dat is dus niet bekend. Uiteraard is jouw geluk het belangrijkste maar of het went? Ik zou je het liefste hier houden, maar ik weet het: dat is niet goed. Daarom laat ik je ook gaan met een lach en een traan en hoop ik dat je niet ziet hoeveel pijn het me doet.…

Je woorden snijden in mijn ziel Stekend als een scherp mes Je wilt je wit wassen Nooit meer willen terugzien Je eigen weg inslaan.. Ga dan, vlieg dan maar weg In stille lafheid verdwijnen Ga dan, jij die ooit in liefde geloofde? Laat je zweven op de vele leugens De waarheid altijd versluierde..…

Daar waar aan de einder mijn landweg versmelt met de mengeling van blauw wit en veelkleurig zwart en in meedogenloze variaties het verhaal wordt verteld over het schijnbaar gewin van het zo geschonden hart Daar kiemen onzichtbaar voor het verbogen licht de trillenden handen van verloren gezichten bij iedere moeizame tred verheldert…

In ons hart zullen we het bewaren terugzien naar die mooie tijd de jaren zijn voorbij gevlogen maar de herinnering raken we nooit kwijt.…

het ijs wordt maar niet dikker ik zak er telkens weer doorheen als ik denk: nu gaat het sta ik plotseling alleen nergens vind ik houvast begrip is werelds verloren schat ik moet opnieuw leren leven niet terugzien op wat ik had het ijs wordt niet meer dikker elke dag ga ik er doorheen onbegrip zal ik trotseren de wereld lijkt van steen…

Misschien, als ik de rust heb gevonden Wil ik je weer terugzien. Nu wil ik dat je gaat laat me verder met rust. Wie weet bel ik je nog wel als het gedaan is met mijn strijdlust.…

Ik zal mijn Lanersbach nooit terugzien, maar het zal daar ten eeuwigen dage liggen, ingesloten door de Oostenrijkse Alpen....…

Onze wegen scheidden echter en nooit zouden we elkaar terugzien...…

Een straatweg die evenwijdig loopt aan het kanaal, omzoomd door hoge rietpluimen die wapperen, waaien en wuiven in een licht briesje, voert daarheen en zo mocht ik op een winterse dag het huis terugzien; eens het brandpunt van mijn hoogste sentimenten maar tevens van mijn diepste vertwijfeling en van de worsteling rond het vergaande gemis van Hem, degene…

Op zijn 78ste kan hij terugzien op een carrière in de duivensport van 68 jaar. De wonderlijke dieren vliegen uit en dankzij hun door niemand begrepen feilloze instinct halen zij het zelfs tot Orléans en keren terug naar de Clarastraat.…

het terugzien van jeugdbeelden brengt de verwarrende realiteit in conflict met statisch verleden tijd waarin we ons niet verveelden de vliegerhaspel gaat over de kop losgescheurd uit de grond gevolgd over stoppelland en door bietenveld tot omheining voetbalterrein: stop!…

Men zal zijn geliefden nooit meer terugzien. Maar weet je, herinneringen zijn vaak mooier dan de realiteit. Al denk ik dat dat bij jou niet mogelijk is. Weggaan bij jou is als vrijwillig het leven weggooien. Maar toch ga ik. Kus mij en glimlach die mooie glimlach van je……

Zal ik haar ooit nog terugzien, denk je dan, als ze twee jaar alleen op de wereldzeeën ronddobbert. Denken is al wat je vanaf dan nog kan. Je kan zelfs geen oogje in het zeil houden, als je dat zou willen. Piekeren, ongerust zijn, je van alles afvragen en geen antwoord krijgen. Even Apeldoorn bellen. Zelfs daar antwoorden ze niet.…

Ik wil mezelf weer terugzien, hem kijken zien naar haar. Maar alles wordt steeds slapper, mijn lijf is zacht en rond. Met crèmes bestrijd ik dapper de lijnen rond mijn mond. juist nu snak ik naar aandacht, naar tederheid en trouw, naar strelingen en liefde, Ik ben nu volop vrouw. Maar hij ziet enkel rupsen en heeft geen oog voor mij.…

Maar nu dan zitten die gemeenten en provincies met de brokken en is het maar de vraag of zij nog iets van hun geld terugzien. Er zijn overheden die zo bedragen tot 80 miljoen euro zagen verdampen.…

Wat zeggen ze dan als ze na de geheime bevalling hun vrouw afgeslankt terugzien? ‘Dag schat, precies een succesvol dagje bij de Weight Watchers vandaag?’ ‘Ja, het heeft me bloed, zweet en tranen gekost, maar ik ben blij dat ik eindelijk van die overtollige kilo’s af ben.’ ‘Hahaha, bloed zeg je, er ligt hier precies wat bloed op de vloer.’…

Ik wilde er destijds niet op en ook bij het terugzien vond ik dat ik er vreselijk uitzag. Nu, een half mensenleven later, vervult die foto mij met liefdevolle welwillendheid voor dat onzekere schaapje. Hoe komt dat? Wat is er veranderd dat de beoordeling nu zo anders uitvalt vergeleken met toen?…

Vrouwen schamen zich dood wanneer zij zichzelf op jeugdfoto’s terugzien met leggings, hoogwaterbroeken, beenwarmers en kroespermanenten, lees ik in de krant. Gelukkig ben ik dus niet de enige. Toevallig zag ik foto’s van mezelf die vorig jaar genomen zijn. Nachtmerries, ja! Trauma’s! Niet te verwerken leed.…

Maar op Pasen geloof ik, ook al is het maar even, dat ik mijn broer en mijn moeder ooit zal terugzien.…

Je wilde het graag terugzien op je tweedehands televisie, om je daarna het Lazarus te zuipen met een goedkope fles jenever, gebietst van je seniele buurman.…

Waarschijnlijk zou ik hen nooit meer terugzien: zulke dingen voorvoelde je gewoon. Een zoetschrijnend, nostalgisch gevoel nam bezit van me, wranger dan ik het me van de heenreis herinnerde. Oom stond in de deuropening, tante enkele meters vòòr hem op het tuinpad. Ze zwaaiden hartelijk naar me.…

Lida is uit mijn gezichtsveld verdwenen en Albert heb ik nog een keer terugzien tijdens een schoolreünie zo’n 25 jaar later. ‘Wat ben jij gaan doen’ vroeg ik hem. ‘Ja ik ben meester geworden hè...dat zat er wel in natuurlijk’ zei hij. ‘Ja’ zei ik ‘dat zat er wel in’ en zag ook dat de charme van vroeger zijn glans wat had verloren.…

"Ja, leuk hoor", zei Vincent, maar zo leuk vond hij het eigenlijk niet want hij vond Sophia hartstikke leuk en nu zou hij haar waarschijnlijk noot meer terugzien. "Ja, ik verheug me erop, ik heb hier niets om voor te blijven en Portugezen schijnen erg aardig te zijn".…

Ergens in haar droom besefte ze dat dit niet kon, dat zij Martijn nooit zou terugzien. Ze strompelde eindeloos voort, kreunde van smart en voelde zich steeds eenzamer – Bestaat er leven na een scheiding? Dat vroeg ze zich bij het wakker worden af. Iedere keer weer.…

Vraag blijft toch hangen of ik Jef nog ooit zal terugzien toekomende zomer. Je weet immers nooit van te voren wat het scalpel zoal weet bloot te leggen, niet?…