Alle inzendingen over tuinpad

Tranen laat ik om jou die mij achterliet in de eenzaamheid van mijn bestaan Tranen laat ik om jou toen je gisteren zei dat je leven niets meer voorstelde, het einde kwam naderbij Tranen laat ik om jou Sinds ik je gisteren in je tuin vond Rustig en vredig liggend, op het tuinpad zonder tranen…

Maar ik moet mijn vaders tuinpad gaan: begin en eind van mijn bestaan.…

misschien zoals george bernard shaw die bij het snoeien van een perelaar een tak brak en viel vierennegentig jaar na zijn geboorte en als mijn asse dan vermengd met deze van mijn lief is uitgestrooid op het tuinpad en de rozen denkt de toevallige bezoeker hé die witte stof is vast iets tegen slakken…

In mijn droom sta ik op een tuinpad. Een tuinpad met duizend kleine steentjes, allemaal met eigen kleur en vorm. Deze tuinpad kon rechtstreeks uit zo’n huis- en tuinprogramma komen. Aan de zijkanten van het pad staat een haag van riet met daarachter kleine vijvers met grote oranje vissen. Dit is mijn route. Dit is de weg die ik moet gaan.…

De paden op! Welja, dat ene pad dat heel de tuin bestrijkt: het rondje binnendoor. Diagonale bielzen hogen hier en daar wat op. En dat is dat. Wat heb je met me voor dat wij hier gaan? Een achtertuin van zes bij acht, een spoor van slakken, minder dan een blokje om. Jij zegt: ‘Dit is het binnenpad.’ Volstaat het schijnbaar vierkant van een…

Een tuinpad in de ochtend, de zon heeft nog maar nauwelijks een gezicht en is gekleed in nevel, de ragfijne druppels nemen intrek in mijn haren. Het grind dat knerpt onder mijn voeten fluistert zachtjes van de nieuwe dag, zachtjes want de wereld slaapt nog.…

laten we gaan slapen de wind die langs de ramen raast brengt witte vergezichten in vroege uren zal het tuinpad spoorloos zijn en moeten ogen wennen aan een ander licht een smetteloze droom (gedempt) ligt morgen voor het rapen…

Langs het slingerende tuinpad gaan ongelijke passen licht gedempt door de herfst welke al zacht begint te vallen zijn adem maakt zelfs het eerste roodborstje warm zodat geregen pinda's ongebrand smaken als peanuts wazig is zijn blik maar het huis kan hij nog steeds vinden, blindelings, hij loopt gewoon rechtdoor…

en zo kwam het dat boze blikken elkaar bekeken dat vuige woorden over en weer en weer terug kwamen een slaande deur heel veel geluid kon maken maar dat je toch nog zwaaide op het tuinpad en ik niet terug dat later die dag een motoragent sprak over de dood die soms meelift langs de weg als ik je s’nachts op het pad ziet kijk je niet…

Was ik blind van de vlokken dat ik niet zag toen sneeuw onbetreden op 't tuinpad lag je blik van een schooier die iedereen mag?…

Zwart glanzende koetsen paardenhoefgetrappel echoot vergevingsgezind op verbaasde klinkers pagekopjes mannenbaarden vrouwen baren kinderen meisjes wiegen poppen zij hebben geen gezicht die eigen wereld draait om hun stukje leven voortbewegend bij stilstaan in de tijd zij blijven op het tuinpad en klitten bij elkaar een dorppsjeugd…

Soms is men zo oud dat men zijn bezit niet meer bezit verhuizers komen met vervoermiddelen nemen de stoel de tafel de tuinpaden het kinderportret het album met namen de vogel en de kat men koopt nog één keer persoonlijk tabak, deelt vergeefs mede wat men denkt van het kabinet en de eeuwig dreigende oorlog, alleen het gratis glas van het…

Toen hij zijn tuinpad opliep liet hij de hond los. Ik begroette de man en wenste hem een fijne dag. Ik liep vervolgens verder, maar zag ineens, dat de herdershond sluipend en heel langzaam met zijn snuit bijna op de grond verder liep, alsof hij wat rook. Ik bleef staan en zag wat er aan de hand was.…

Het onkruid moet ook van het tuinpad, dat is essentieel en de hoogste doelstelling waarvoor het leven nog in stand gehouden wordt, welhaast de categorische imperatief. In het boekenkastje ontbreken Kierkegaard, Sartre, Heidegger, Nietzsche en Merleau-Ponty.…

In een wenk was de vloek voltooid Je zag rode bosmieren over het parket kruipen In een steile mars over de schoorsteenmantel Naar het gebinte dat knarst tot we sluipen -Onder de gedempte hamerslagen van wind- Naar het tuinpad van snijdend grind Je verroerde geen vin Alhoewel de buurvrouw lijkbleek In een hoek van jouw blikveld De straat…

Ik heb de herfstbladeren van het tuinpad geveegd.…

Als ik het tuinpad oploop, gaat de deur al open. Dit is de keer dat ik niet door naar binnen zal lopen. Als 2 fronten staan we daar, lijnrecht tegenover elkaar. Ik strek mijn arm met de tas, verder onbeweegbaar. Je pakt de spullen over, nu is het voorbij. De zenuwen door mijn lijf, je bedankt mij.…

Al bij de eerste stappen over het tuinpad snoof hij gretig de lucht op die zwanger was van een schitterend voorjaar. De man genoot zichtbaar van alles wat hij voelde, rook, hoorde en zag. ‘Kijk die vogeltjes daar eens gezellig bij elkaar zitten,’ zei hij vrolijk terwijl hij even stilstond en naar een boom wees.…

Ik loop mijn dagelijkse tuinrondje tot aan het eind van het tuinpad. Een zilvergrijze vierwieldrive nadert en stopt vlak voor mij. Een tengere, kleine vrouw springt uit de auto. "Ik heb een vogel overreden", zegt ze met kinderlijk trillende stem. "Ik bracht mijn tante naar de bushalte en toen vloog hij zomaar onder mijn auto.…

Ze keken niet terug, hun blikken vielen halverwege het tuinpad op aangestampt grind. Wat deden ze daar, achter mijn tuinhekje? Wat wilden ze? Zouden ze me begrijpen als ik het vroeg en hoe kwam ik in vredesnaam op die gedachte? Een uur eerder had ik ze voor het eerst gezien, op precies dezelfde plek.…

Of neem ik toch een run het tuinpad af en loop ik via de parkeerplaats onze achtertuin binnen. Elke seconde telt en ik sta besluiteloos de ene mogelijkheid tegen de andere af te wegen. Ik hoor de oma’s kirren. Maartens opgewonden stemmetje klinkt er bovenuit. Dan bast de stem van mijn broer, ‘ga maar kijken, ik ga met je mee’.…

Aangekomen bij haar huis, belt hij aan, de deur gaat open en hij wil meteen zijn been binnenzetten....het bleef bij proberen, want in no- time lag ie op 't tuinpad. Zij sprong als een tijgerin bovenop hem, trok zijn haren uit zijn kop, haalde zijn mooie gezicht open en ze zei toen ze klaar was...…

Ik open mijn voordeur, loop het tuinpad af en zie de boosdoener. Het geluid is intussen oorverdovend, trilt in mijn borst. Een man in overall die namens de gemeente met een apparaat over de stoeptegels glijdt. Iets erboven, als een wichelroedeloper. Hij draagt een helm en oorbeschermers. Bruine prut spuit op het fietspad.…

Ik open mijn voordeur, loop het tuinpad af en zie de boosdoener. Het geluid is inmiddels oorverdovend, trilt in mijn borst. Een man in overall die namens de gemeente met een apparaat over de stoeptegels glijdt. Iets erboven, als een wichelroedeloper. Hij draagt een helm en oor beschermers (geen mondkapje). Bruine prut spuit op het fietspad.…

T HABAYTA U I S Alweer een uur voorbij Opnieuw een uur van gekte Het onkruid is gegroeid op Het tuinpad, in de tuin De wind smachtte naar opening Van het luik Exploderende oude muur Net alsof die roept: 'THUIS, THUIS' Het is tijd om terug te keren van Heuvels en vreemde velden De dag verdwijnt langzaam zonder teken 'THUIS, THUIS'…

. :-) Halverwege het tuinpad zakt ze door de knietjes en kijkt een tijdje bewegingloos naar iets op de grond. Dan gaat ze staan, wijst met haar vinger naar waar ze keek en roept: ’Fons, kijk ‘s'! Ik sta op en samen hurken we bij het voorwerp van haar belangstelling: een flinke huisjesslak aan het eind van een zilverig slijmspoor.…

Via het tuinpad kon je naar de kerk. In de tuin stonden drie appelbomen voor de drie gebroeders. De kleuterschool was naast ons en ik hield erg veel van juffrouw Van der Zee, die lief en zorgzaam was. Op een dag moest ik in een korte broek naar school en daar schaamde ik mij enorm voor, waardoor ik alsmaar moest huilen.…

Ze zetten het neer halverwege ons tuinpad. ‘Zitten hier fietsbanden in?’ reageer ik verbaasd. ‘No, Oto’ spreekt de man zangerig. ‘Is Oto’. ‘Auto….? Nee, ik heb niets voor een auto besteld’. Mijn stem schiet de hoogte in, mijn hersens draaien op volle toeren. Wat niet veel uithaalt trouwens, de laatste tijd. ‘Is uw naam M. Louis, wijst de man.…

Op het tuinpad sta ik stil, kijk naar boven en zie hoe de vitrage naar buiten wappert. Witte vlag. Welkom. Binnen leg ik mijn sleutels naast jouw sleutels en hang ik mijn jas naast jouw jas. Ik druk mijn neus in je kraag. Snuiven. Thuis. Ik druk op de lichtknop waarmee jij het licht hebt uitgedaan, een uur geleden.…

Hoe dan ook, ik vraag haar of zij ook zo'n hekel heeft aan die fucking kerst, waarop zij met een warm gevoel van medemenselijkheid reageert door zich om te draaien en vanuit stand mijn tuin in te spugen waarna zij bijna haar nek breekt over mijn fiets die in het tuinpad staat. Tja, dat krijg je ervan als je elke dag naar het journaal kijkt.…