Alle inzendingen over uitbarsting

Ik was zeventien en de liefde zou ook in mijn leven zo uitbarsten, als een rijpe vrucht die niet weerhouden wordt door de schil, en wel met desastreuze gevolgen...…

Hoe bedrieglijk kalm de atmosfeer vóór de storm lieflijk doorzichtig tot de rotsbodem van de stroom schurend banen woorden zich ingehouden een pad nog halverwege strandend op hun weg naar uiting Woede nog op een kier als een gericht projectiel tot de laatste druppel wachtend op ontlading Dan spatten zinnen staccato repeterend rond borend…

de man houdt zich niet meer in met een verwoestende trap versplintert hij de deur het raam gaat er aan weg met dat bord de vazen vliegen door de lucht scherfgekraak onder de voeten kleurenposters scheurend afgerukt de wand beschreven: de groeten het zijn de díngen die pijn lijden plaatsvervangend voor schimmen uit een slecht verwerkt…

Met ingehouden woede en stoom fluitend uit mij oren komt het mijn gemoedstoestand niet ten goede jou aan te moeten horen. Ergernis alom, overal weet je op te zeiken. Dan barst in mijn hoofd de bom en is het jouw beurt om uit te kijken. Pandora's doos is open, schuimvlokken bespatten je gezicht. Probeer het niet te ontlopen, ik zal aanhouden…

Ondergronds water wachtend op de uitbarsting van waterpokken…

Vulkaan uitbarsting lavastroom ontvlucht de schoot van moeder natuur…

Daarom was het heel verfrissend om te zien hoe veel losse eindjes aan elkaar kunnen worden geknoopt door de tien plagen van Egypte te koppelen aan de uitbarsting van de Santorini rond 1600 v.Chr. – dezelfde uitbarsting die de Minoïsche beschaving vrijwel vernietigde.…

Wat als mijn hart huilt als een uitbarstend onweer? Wat als mijn hart pijn doet als door een mes doorboord? Wat als mijn hart verward is als een compas dat het noorden niet vindt? Geen inhoudloze woorden kunnen mijn tranen drogen.…

Er lijkt geen uitweg keel en darmen zitten dicht met weerstand van een levenlang maar wanhoop wanhopig sterker wint en vindt haar weg ik buig ik breek ik barst en spuiend spat ik uiteen in niet te lijmen scherven.…

De hemel is een uitbarsting van sterren.…

Als kind reeds vertoonde zij een zeer ontvankelijke natuur; een hard woord of een bruuske geste konden haar dagenlang doen zwijgen of in een hysterische bui doen uitbarsten. Ook haar kinderverhalen en eerste dagboekfragmenten verraadden een geest die door de grote frekwentie van haar gedachten zeer kwetsbaar was.…

Maar als na al dat natuurgeweld de normale toon weer wordt gevonden, is net als voor de uitbarsting, alles weer 'gewoon'. Opgefrist als na een bui, alles groen en zonneklaar, 't was gewoon een misverstand, gelukkig maar!?…

geen uitbarsting van woede berusting bij oude Fuji timide rookpluimen een stille traan van magma de zoon van de keizer moest gaan bij het licht van de rijzende zon naar kolkende krater aan vreemde stroom een strelende voet veroorzaakt eruptie bescheiden glimlach en buiging van rijzende ster…

Er zijn sluimerende vulkanen die plots tot uitbarsting komen alles vernietigen op hun pad met kolkende lava-stromen. De driftig onrustige mens die met verbaal geweld explodeert als een vulkaan tiert en zijn naasten kwelt. Beide zijn niet te luwen de natuur gaat zijn gang ze zullen eeuwig vuur blijven spuwen.…

Het borrelt van binnen als een vulkaan die op uitbarsten staat. Uiterlijk onbewogen, bevrijding voelt als verraad. Geen keuzes durven te maken. Op niemands tenen willen staan. Jezelf herpakken en maar op dezelfde voet verdergaan.…

Het borrelt bij mij van binnen als een vulkaan die op uitbarsten staat. Maar ik kan geen nieuw leven beginnen, dat zou voelen als verraad. Als wapen gebruik ik onverschilligheid waardoor ik nooit zal ontsnappen. Mijn omgeving hierdoor verblijd ook al sta ik op het punt van knappen.…

Aardbevingen en uitbarstingen Lavastromen over mijn wangen Vloedgolven van steen Als je weer gaat. De zonsverduistering achter mij Verslind mijn schaduw Een zandstorm aan de horizon Prikkende ogen, verblind mijn zicht.…

Tranen die zich schuilhouden in het innerlijk, vast klonteren in mijn maag en eens zullen uitbarsten; mijn ogen zullen bereiken....…

Toch blijft het zo dat de ordenende vermogens van de mens de chaos trachten te beheersen en over haar trachten te regeren; de chaos die uit kan barsten en die inderdaad uitbarst zoals in de Natuur en in de oorlogen.....…

er nog te praten onopgemerkt houdt het je in de gaten, vanuit de lucht gegrepen en bespied, het sluitende systeem dat alles ziet en registreert, je hele doen en laten verdreven is elk onbekend gebied geen uitvlucht meer, niet schuilen in het riet wij hebben de ballon zelf opgelaten die boven hoofden hangt, van kleur verschiet en uitbarst…

onderbewustzijn die bij tijd en wijle zich gaat roeren en haar verstikkende inhoud afvuurt naar het hart als vurige pijlen geladen met vragen en waaroms die onbeantwoord blijven maar wel aan het verstand gaan knagen pijn gaat soms gepaard met beelden en hoewel ze vervagen, toch blijven de details nog goed bewaard komt dan de uitbarsting…

riep Stephens ziel, in een uitbarsting van profane vreugde uit. Hij keerde zich plotseling van haar af en verwijderde zich over het strand. Zijn wangen vlamden; zijn lichaam gloeide; zijn benen trilden.…

Na dit totale, schokkende, uitbarstende en overweldigende orgasme worden we meegevoerd naar een plateau van lichte, vrolijke intimiteit. Weemoed na de coïtus is volgens mij slechts een misleidende romantisering van het gevoel van onvrede na een 'vluggertje', dat een totaal andere ervaring is dan het volledige, ongehaaste en expressieve vrijen.…

Het tweede vind in toch het optreden van Messi op de persconferentie in Barcelona, Een multimillionair die in tranen uitbarst en hiermee aantoont dat geld niet het allerbelangrijkste is in het leven, maar emoties als verbondenheid, vriendschap en liefde voor iets of iemand.even was hij weer het kleine kereltje dat zijn vriendjes gaat missen.…

stuift een straaljacht door uw ruim het laat u schuimen als het strand dat pas werd gladgespoeld. de lucht die is van u van mij voor nu kleef aan mijn lippen, luister de avondfoor op met uw dovemansoren, hoor hoe ik uw stilte preek bloemsuikerspinnen, zo smaak ik u die past bij alle uren, die hard maakt wat u 's winters beweert, soms uitbarst…

vergelijkt me vaak met al die dode kunstenaars die het net niet haalden en bleven steken in voortreffelijke middelmaat Zij heeft grootse plannen, niet schieten is nooit raak Dikwijls verwijlt ze, kwijlt ze op mijn schoot en kijkt Schurkend tegen mij aan zoals jij is er nog géén één waarop ik een man die bijna voor haar bezwijkt in lachen uitbarst…

Dit grote verschil is wat me zo benauwt 't is zo'n schril contrast, ik moet zo op mijn woorden passen, voor het geval je verongelijkt uitbarst, dat jij degene bent die gelijk heeft, (en al heb je het mis) je krijgt het van mij want het laatste wat ik zou willen is een woordenwisseling, daar schiet niemand iets mee op, dus leg ik me erbij…

dat in z’n aardse manifestatie nooit is afgelopen de late uurtjes zijn voor in het graf Hij ademt nu ziet de kleuren van een land dat de dood nabij weet Hij ruikt de aarde zet wankelend voet op zijn begin en zijn einde zingt woorden die iedereen begrijpt De vulkaan: symbool voor wat verborgen bleef maar onherroepelijk tot uitbarsting…

De uitbarsting van de Vesuvius in 79 na Chr. was ook een afgrijselijke ramp. Nog veel ernstiger was echter de uitbarsting van de vulkaan Tambora op het eiland Sumbawa in 1815. Volgens veel geologen was dat zelfs de zwaarste uitbarsting van de afgelopen 10.000 jaar. Gigantische stofwolken werden hierbij in de atmosfeer geblazen.…

J'attendrai dat zou ik willen bereiken alles, maar niet de onverschilligheid dat wil ik misschien nog wel het meest niet meer schrijven nooit meer, nu niet later niet, nooit niet ook vroeger niet meer de vrede van een kist maar rust beangstigt weer de leegte blijft zeuren onderhuids en onderkoeld als dikke, rijpe puisten die op uitbarsten…