Alle inzendingen over uiterwaarden

Je trekt de deken opzij zodat ik naast je kan liggen en jou iets kan vertellen over uiterwaarden en die brug over de Waal waar ik overheen ging met de trein. En dat rivieren mij altijd doen denken aan andere rivieren in de verte en boten in de mist aan andere boten nog verder weg in de mist.…

Ze mochten in de uiterwaarden bouwen Omdat een ambtenaar het op een dag Vrij onverschillig door de vingers zag Maar nu zal het ze uiteraard berouwen De mazen van de wet, ze gaan helaas Ten onder aan de wetten van de Maas…

In de weiden grazen de vreedzame dieren; de reigers zeilen over blinkende meren, de roerdompen staan bij een donkere plas; en in de uiterwaarden galopperen de paarden met golvende staarten over golvend gras. - - - - - - - - - - - - -- - - - - - - - - -- - - - - - uit 'Verzamelde gedichten' van Hendrik Marsman (1899-1940)…

glinsterend water rechts van haar het fruit wordt links gegist met uiterwaarden vaag vooruit tussen flarden mist de ochtendzon vangt haar blond en spint het om tot goud kleurt de kleine wereld groter onthult uitbundig onbebouwd een bankje langs het wandelpad nodigt uit tot weids genot van steltlopers tot gele plomp de stilte is aan bod…

In volle vlucht door de vroege lucht als jachttoestellen in een formatie vliegen ze in het vredesteken elke vleugelslag met een gratie die de kribben doen verbleken Het kale water weerkaatst gesnater de sonar van de ganzengroep de uiterwaarden liggen leeg langs de rivier een groene stoep de dijken als lange rollen deeg Eén schamel schot…

Ik sta bij de Lekdijk, op het pad tussen de uiterwaarden. Kijk naar de steltlopers vlak bij de geul, merk een groep ganzen op, een paar eenden. Langs het slikrandje lopen twee plevieren. Hoewel, dit weet ik niet zeker, mijn vogelkennis schiet tekort. Het licht valt mooi, de beplanting is wonderschoon.…

maar net schudt de wind aan panden beven binnendijkse landen blijven buien waterdicht ik breek rotsen splijt de bergen jaag met grof geweld massa's water door de perken tot de kruin van jonge berken ik barst van energie maar moet zo af en toe meanderen de richting iets veranderen door jouw granieten wil ik vloedgolf over uiterwaarden…

Maar nu zet de hoog opgeleide Sharon Dijksma al haar uiterwaarden aan de dijk. Academici moeten terug voor de klas, want anders zit Nederland straks bij bosjes netelig bij kas. Kind, je hebt groot gelijk, op een particuliere school ben je duurder uit, maar uiteindelijk goedkoper af……

gejaagde mensen, werden even de jagers van het allereerste uur we waren door een trotse stam omgeven die aangestoken door een heilig vuur begon aan een vergeten avontuur de borst vooruit, het lege hoofd geheven wel jammer dat de regen niet bedaarde de zomer had aan idealen lak ons kampement zonk in een waterbak wij dreven in verdronken uiterwaarden…

En verlegde tijd zich ondergronds achter oeverende uiterwaarden als een wak in lage Maas -men noemt het verdronken dit beeld dat eilandde als dak- het water brak en sleep keerde de stenen terwijl algen verweerden, zwart als pek op deze plek, die ik droomde, slechts vermoedde, op het schijnpad de verbeelding van een vesting zo…

Normen en Waarden beklimmen de molshopen in het weidegebied houden zich met moeite staande vallen voor Pampus schuilen in ’t riet langs de uiterwaarden zien kraaien niet noch eksters en Vlaamse gaaien die integriteit belagen driftig pikkend angst verspreiden onrust zaaien Hoofd-Norm probeert een toespraak te houden vanaf een mestvaalt zet…

Waarin ik heldere beken waad die monden in de Neder Rijn en uiterwaarden doelloos dwaal geen tel minuut of uur bepaal, bewust ben van mijn eigen zijn. Vervuild van afwijzend onbegrip - waarin jij mijn hart doodzweeg - en je treffend afgeschoten woorden die goede bedoelingen doorboorden, loost mijn gevoel haar zwaarte leeg.…

Ben ik ergens in de uiterwaarden van waarde dan weer nergens deel van een barre tocht de plastic libelle mijn vest nerf in het blad van 'n kastanje opgelost in delen turf de grond versteend een glinster in een grafschrift.…

Op de uiterwaarden was een rode tractor bezig. Hij reed een stukje, stopte en er rolde een hooibaal uit. Tegen de Lekdijk stonden schapen. Het zag er idyllisch uit, als op een schoolposter. Toen zag ik wat er overal lag: opgerolde hooibalen, wat donkerder dan die op het Franse platteland, als dampende drollen. Ik bleef staan. Wauw.…

Hij bleef in de uiterwaarden, waar de seizoenen het ritme bepaalden en niet de klok. Hij begon te wortelen in de vruchtbare, zwarte aarde langs de rivier, alsof hij een wilde bloem was die na jaren van droogte eindelijk water had gevonden.…

De uiterwaarden waren overstroomd en verbreedden de rivier met wel een halve kilometer. Met een beetje fantasie leek het alsof ik aan zee stond. Ik moest denken aan de keer dat ik op zee voer, zoon twee, windkracht zeven. De loods moest per helikopter aan boord worden gebracht om de wild deinende boot de haven van IJmuiden binnen te loodsen.…

De uiterwaarden zijn uitgestrekt en telkens weer anders. Ze staan vol koeien of zijn ondergelopen. Ze staan vol blaasbloemen of glinsteren van het vocht. De IJssel is een eigenwijze rivier. Je moet lef hebben om van zuid naar noord te durven stromen.…

Vanaf de dijk zie ik dat het water in de uiterwaarden een halve meter hoger staat, een fractie stroomt over het slingerpad richting de rivier. Snel doe ik mijn capuchon op. De schapen lopen door elkaar in het gras tegen de dijk, de hagel klettert op hun vacht. Ze geven geen krimp, toch lijken ze al geschoren.…

Het water in de Lek stond zo hoog dat de uiterwaarden niet meer zichtbaar waren. De Lek was niet alleen hoger maar ook meters breder. Ongekend. Toen moest het nog gaan sneeuwen, daarna ging het vriezen. Hoezo niets te beleven? Er komt een boot aanvaren. ‘Antonie’ staat op de boot. De eerste naam van man, hoewel anders gespeld.…

In de verte bij de uiterwaarden klonk het geluid van kwakende eenden. Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: type klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. 'Domenica' stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag.…

In de verte bij de uiterwaarden klonk het geluid van kwakende eenden. Er kwam een boot aan die me deed denken aan die van Sinterklaas: een klassieke stoomboot met ronde ramen. Hij had flink de vaart erin. ‘Domenica’ stond er in gouden letters op. Ik voelde een lichte triomf op deze zondag.…

We lopen door de uiterwaarden gelegen aan de Rijn, tegenover het centrum van Arnhem. Prachtige wilde konikpaarden en robuuste Galloways voorkomen dat de natuur teveel zijn gang gaat. We banen ons een weg door dit pure landschap. Niemand houdt ons tegen, deze dag is van ons.…

De uiterwaarden zijn overstroomd en verbreden de rivier met wel een halve kilometer. Met een beetje fantasie lijkt het alsof ik aan zee sta. Vorig jaar zomer was ik voor het eerst in Zweden. In het Duitse Kiel vertrokken we met de veerboot richting Göteborg ('Jutteborje').…

Dat ik de route langs de uiterwaarden mooi vind, met de boten op de rivier. Hij zag mijn gereserveerdheid. Ik liep verder. Mijn irritatie groeide. Waarom voelde ik me aangevallen? Mijn zoon vond het juist een aardige vraag. Een collega opperde dat het misschien flirtend bedoeld was.…

Bij zware regenval en bij overstroming wordt hij gezien in polders, uiterwaarden en achter zeeweringen. Men zegt dat hij over oceanen zwerft van orkaan naar orkaan, huist in het oog van de storm. Volgezogen met energie daalt hij neer op plaatsen waar water en wind de bevolking terroriseert en assimileert de geesten van verdronken mensen.…

"Kijk, dat pad waar we in oktober nog langs liepen aan de rand van de uiterwaarden, is weg," zei ik. Uitroepen van ontzag. De volgende dag kijk ik de film af waar ik gisteren aan begon: A Man Called Otto met Tom Hanks. Terwijl ik erwtensoep maak en de groenten snijd, denk ik na over Otto.…

Na pensionering, wandelend in de uiterwaarden… samen met zijn hond.…

Begrijp me goed, gelukkig maar, het kleurt ons leven, maar soms… Enfin, toen ik afgelopen zondag over het verlaagde Wellepad in Deventer wandelde, zag ik daar een man en een vrouw staan, strak voor zich uit starend over de uiterwaarden van de IJssel. Ik ging zonder iets te zeggen naast ze staan en probeerde te zien wat zij zagen.…