Alle inzendingen over verdwenen

In je ogen zag ik een liefdevolle zee Uit je mond kwamen hemelse woorden Waren er maar meer mensen die dat hoorde Nu ben je weg, waarom nam je me niet mee? Ik heb geen idee hoe het met je gaat Ben je ziek of nog in leven? Was je maar thuis gebleven, Ik hoop dat je dadelijk weer voor me staat We moeten allebei niet bang zijn voor gevaar…

Ik kijk tegen weten in, ik hoop, ik verlang over het water, bang, dat ik een glimp van je vang. Ik kijk, het heeft geen zin. Zo woordloos verdwijnen, maakt je ver van mij vandaan. Zonder jou, rest mij kwijnen. Ik voel je, ik mis je, zo verscheurend hard. Eens word je gevonden. Berustende stilte, omrand met smart.…

Schim van gisteren De laatste kruimels veeg ik van tafel En grijp naast de wollen roes, de wolk Ons draagvlak Ergens onder de glazen stolp Dan verbreek je de lijn En ik gis naar waarom en wie en hoe Dan spijkert een sluimerende beul me vast En je haast je naar de flits Ik schud de bijtende kevers van het vel Terwijl een zomerwind jouw…

geloof ik je in vellen vol waarheid want nooit sprak je de woorden van de gestorven dichter ik zag met jouw ogen zonder om te kijken naar het kind dat een maanliedje fluisterde langs mijn dood de bloemen leegzoog van de lente tot de winter viel uit de nachtschade van die ene avond toen ik stierf na het vellen van je vonnis…

Zo plots als ze gekomen was, was ze ook verdwenen. Hij stond daar, alleen, in de sneeuw... Even later was hij slechts een vage schim tussen de dikke vlokken, ginds in de verte. Daarna was, ook hij, verdwenen...…

liet overlopen viel dit keer niet op de gloeiende plaat jij keek een gegeven paard in de bek en spande het achter de wagen mijn hoge bomen vingen veel wind jij zag het bos niet meer ik wilde de eindjes aan elkaar knopen jij had het einde al in zicht ik wilde water bij de wijn jij droeg enkel water naar zee jouw emmer liep over jij verdween…

Wat ik zeg: met de vijand is tevens het fatsoen verdwenen, met de noorderzon, nu die vijand en graag op dezelfde manier.…

voor mij een tunnel de duisternis achter mij een tunnel de duisternis aan het einde van de tunnel een licht een poort hij vervaagt loopt weg verder en verder een schok ik val neer pijn wanhoop door mijn tranen een vaag licht uitdovend het ebt weg er is alleen nog duisternis geen voor geen achter geen links geen rechts geen…

ik zag je in het duister daar waar niets te zien is slechts mijn fantasie ik zag je daar waar ik niet meer wilde denken aan wat en wie doch mijn dromen werden wat ik wilde vol verlangen met gedachten die verstilden zonder woorden maar met beelden ik dacht aan toen aan ons leven en de vreugde die we deelden doch ophield te bestaan…

niet omhelst door dromen in eenzaamheid voel jij gelaten wat er ooit was een liefde in handen niet meer dan een wens ontglipt aan het leven verdween jouw lach…

het huis van onze liefde dat hier ooit heeft gestaan is spoorloos verdwenen de liefde is gegaan gegaan waar heen zal niemand weten misschien opgelost in de nacht of gestolen door een ander terwijl ik hier op je heb gewacht…

Een sterke jongen die mij laat slaan Het geweld is al lang verdwenen Woede lost op Met het vuur aan de schenen Het hoofd getekend in een strop Netjes voor de dag verschenen Vriendelijk lachend, met een brok in je keel, geef je het op…

Die elk geluk oversteeg Kloppend hart in m'n lijf Gevuld met dikke tranen Vlinders die er verdrinken En zich in de hemel wanen Gedachten blijven komen Ik voel me zo erg bezeerd Je beeld zo dichtbij en echt In mijn ziel geprojecteerd Mijn dagen zijn lang en stil Druppels die regen wenen Een schaduw valt over mij Nu de liefde is verdwenen…

Vlak voor mijn vijfenzestigste vond ik op de website 'Het verdwenen zelf' dit soort antwoorden, de erkenning, de herkenning en lotgenoten. Het besef van een 'zelf' kwam terug als het 'ding' dat tijdens de anorexia verdween. Het 'ding' laat zien wie ik ben. Dat ik besta en moet bestaan en hoeveel ik heb gemist in het leven.…

Opeens waren de bomen in het woud verdwenen. Weg was het weiland, geen gras noch kruid.…

Hoe je verdween Zo ver als jij sprak zo diep je me raakte Hoe lager ik daalde hoe meer je verdween Zo hoop ik vergat zo vaak als ik faalde Zo scherp ik je zag hoe verder je scheen Zo liefde mij brak en nooit ik meer liefhad en nooit meer en nooit meer en niemand die dag dat schoonheid vergaan ging onder een steen Zij liet mij alleen, die…

Nooit eerder hebben we deze zinnen zo vaak voorgeschoteld gekregen als het afgelopen jaar, niet eerder hoorden we zo vaak hetzelfde deuntje, al was het zonder muziek, de kreten, zacht uitgesproken van: hou vol, we moeten het allemaal doen en - er is licht aan het eind van de tunnel? Maar waarom heb ik - en velen met mij - het idee dat de trein in de…

kappok en dansen voor de gesloten ramen tot ze vermoeid inslapen in de kille nacht dan krommen ze als foetussen onder het lage landen dons en achter de gesloten ogen droomt de hoop Ontwaakt, rukken de armen en trekken de kettingen zwaar in donkere gesloten containers met geopende ogen in juten zakken en geluidloze kreten van angst verdwenen…

als vandaag zou verdwijnen morgen niet meer verschijnen een lach zich wil verschuilen in tranen nog te huilen een ster de aarde raakt de wereld liefde smaakt bloemen niet meer opengaan dromen in de stilte vergaan zal een stem in zacht gefluister jou leiden door het duister waar een dag verdwenen gisteren was verschenen…

liefde en haat zo dicht bij elkaar ik weet niet waarom het gaat maar verwijten zijn daar de woorden die we zeggen zo hard, zo gemeen hoe kan het dat we van elkaar houden terwijl onze liefde verdween verdween op zo'n moment zo'n moment van pijn en verdriet verwijten en woede dat niemand van ons ziet anderen zien een gelukkig stel…

Mijn tante had ooit een valse egoïstische man Enkel in de kroeg vond hij vertier en vermaak En zij bleef dan verbitterd thuis achter alleen Tot op een zekere dag toen dacht ze aan wraak Hij had haar jaren geen aandacht gegeven Kwam nooit eens thuis om samen te eten Maakte al het geld op aan vrouwen en drank En was zijn driftaanvallen snel weer…

Ik had zelfs niet de mogelijkheid om iets te zeggen, het leek net of mijn lippen aan elkaar vastgelijmd zaten, en alsof mijn stem verdwenen was. Ik zweeg. Bij ieder antwoord waar de mensen om vroegen, wist ik niets uit te brengen. Misschien was het ook maar beter zo, dat mijn stem weg was. Zo hoefde ik niemand aan te kijken.…

..maar zonder het beloofde woord is de lust ook over en ben ik toch standvastig worden mijn oren steeds dover bevorderd door jouw irritatie in jouw gekozen ondergang zal ik je niet bezoeken want ’n ongeneigde drang is geen verbinding meer in ons voorheen gezamenlijk verweer..…

liefde zo zacht nacht zonder zorgen alles tot rust verdreven stormen Jouw lach brengt liefde beheerst mijn leven stilte na storm zon na regen nooit meer tranen pijn en verdriet jij kwam in mijn leven stormen verdwenen…

Getokkel van gitaarmuziek klinkt zachtjes in m'n oren een melodietje van de zomer dat ik zo graag mag horen. Ik weet niet wie het heeft geschreven maar deze tekst kent vast geen pijn, ik weet alleen dat deze muziek een lust voor ieders oor zal zijn. Ik wil de gitarist graag vinden maar jammer genoeg blijft hij zoek nu heb ik weer een…

Een arme jongen uit Rhenen Mocht nooit geld van vrienden lenen Nu zijn die zogenaamde vrienden Die hem toch al niet verdienden Zelf in grote armoede verdwenen…

waar de nacht mij zal leiden door het dal der dromen het tastbare verdwijnt illusies bekoren ontwaar ik jouw beeld waar de sluiers breken nevel verdwijnt in hoopvol licht beleef ik het dromen van wij ooit samen ik loop door het dal de illusie verdween…

Er rijdt een lege tram door ’s-Gravenhage, onmerkbaar bijna, nauwelijks verlicht. De ramen en de deuren blijven dicht, in scherpe bochten kan hij schuchter klagen. De ouderwetse tram met aanhangwagen doet alle dagen, rusteloos, zijn plicht. De eindeloze reis gaat doelgericht langs sporen van verdrongen onbehagen. En niemand die de vragen…

Als de lampen zijn verdwenen of gewoon op of uit zal het donker zijn in deze kamer. Als je op de kalender kijkt Ach laat dit gedicht maar zitten kom mee naar buiten er is van alles te doen. ----------------------------------------- uit: 'Aan de oever van iets staan', 2001.…

als de rust van gesloten ogen het geprevel van een stille naam mij ontwaken schenkt vol vertrouwen is vertwijfeling die nacht vergaan…