Alle inzendingen over zwijgen

De jongen in de trein zijn gezicht in de ruiten weerkaatst,een jonge god hij is het helemaal veelvormig is zijn zwijgen dat mijn zintuigen in verwarring brengt zijn trillende mond moet de woorden kennen zijn vlinderende ogen moeten hebben gezien wat ik zoek…

als jouw zwijgen tot een stilte uitgroeit dan zal een woord van jou mij verstommen……

Je moet nu maar eens zwijgen en val ons niet meer lastig want ik ben hierin, vast niet alleen...…

De huizen zwijgen een halfverlichte straat donkere klokken breken het asfalt in twee. Hij is in schril contrast naast een boom de zware steen in zijn trillende handen. De vogel vliegt tegen de wachtende maan verliest de vleugels stervend op het trottoir. Hij die met gebogen tranen knielt en herinnert De huizen zwijgen, het is al laat.…

ik zwijg dat is mijn part slik slechts even als jouw ogen schouwen en je lijf schokt in een bevende smart al heb ik weet van diepe dode grachten en luchten zo zwart als roet mijn ziel kent nimmer het verstild smachten dat jou vereenzamen doet maar ik zie ook jong lente groen in alles ontstaan als een aardse zoen die jou uiteindelijk…

‘Voor u mevrouw ook drie vraagjes. Wanneer heeft u voor het laatst seks gehad?’. De dame op straat voelt zich duidelijk overvallen, lacht nerveus en antwoordt aarzelend, ietwat preuts zelfs misschien, ‘Ja gisteren’. ‘Met wie?’ “Met mijn man natuurlijk”. 'Waar?’ Ze kijkt nu echt heel moeilijk, verstrakt, geneert zich. Kijkt haar partner aan en…

De gemeenplaats is in staat het zwijgen te doorbreken.…

Toon ons uw luister, o zilveren maan ! Rijs uit het meer. Lach de zwervende scheepling aan. Straal op 's wandelaars donkre baan, In uw lieflijkheid neer. Waar zonder hoop de verlatene smacht, Schemere uw gloor. Waar, na troosteloze afscheidsklacht, Blij herenen de minnenden wacht, Breke uw glinstering door. Schoon is de dag, als zijn…

Ik zweeg, en zoals ik nu zwijg, Zo zweeg er op aarde nooit een.…

opgaande zon draait een pirouette en werpt briljantjes in kabbelend water hult stille witte huisjes in dromerige tule verlicht zacht een koperkleurige minaret Horen… Vissersbootjes wapperen in fleurig lint om eendjes die kreten kwaken in de lucht en speels waggelen op verlaten geel zand oleanders zingen met een lachende wind Zwijgen…

Dank dat ik mocht spreken, Eer het grote zwijgen komt, Eer mijn stem zal breken En mijn woord verstomt. Als de hand zal zinken, Die het speeltuig heeft gevoerd, Zal de harp nog klinken Door de wind beroerd? Zal haar klank bewaren Van mijn ziel het kranke beeld? Of Hem openbaren, Hem wiens stem de snaren Aanroert en bespeelt?…

Gentleman: iemand die ook gedichten schrijft, maar erover zwijgt.…

Opgehemeld door geleerden waar hij in zijn jaloers gewoel mee competeerde, zich bij voegde – Terwijl de vrouwen die hij, in zijn angst van ze te houden, zwetend streelde zwijgen als het graf.…

zwijgend lief naast elkaar zwijgend diep voor elkaar zwijgend stil met elkaar te lang te kil zonder haar…

Ja, ik heb gezwegen met de woorden die je wenst want je bent mijn vloek die ik kan schrijven zolang ik gehoorzaam weet dat ik overal tot je spreek en smeek dat je eindelijk zwijgt om mij te vinden in je verhalen over de liefde en de pijn die ons voorgoed zal veranderen.…

Men hoeft niet te zeggen wat men meent, als men maar meent wat men zegt.…

Het is moeilijk met mensen om te gaan omdat zwijgen zo moeilijk is.…

Maar, als ik dan zo zwijgend zit, en luister Naar uw gesprek - of naar het klokgetik - Of 'k laat de stilte ruisen om ons heen, - Die ruist zo prettig, als de mensen zwijgen - Als 'k mij dan blij in uw nabijheid voel, Dan zou ik willen vragen, en de stilte - Of na ons gesprek - verbreken met mijn vraag: "Zeg, zijt ge ook blij, dat ik naast u…

zij voelt zijn woorden met haar hand op zijn lippen hij bewondert haar schoonheid met zijn armen om haar heen en ik ben sprakeloos door hun intense liefde zij doof, hij blind ik zwijgzaam en alleen…

De regen van noem mij desnoods geen regen wordt door geen oor wordt door de huid gehoord. Booglamplicht geeft waarom daarom zijn zegen; de hemel zwijgt en zwijgt van enzovoort. En niemand komt niemand dan niemand tegen. En iemand zegt ik ben een iemandswoord. En iemand zegt ik ben maar ben verzwegen. De hemel zwijgt en zwijgt want enzovoort…

Wilt gij wijs worden, Jan, let op mijn onderwijs; Indien gij zwijgen kon, zijt g' al half wegen wijs.…

De liefde zou ik vragen met jouw stem waarom ik zwijg als je wenst wat ik niet kan veranderen met mijn gestorven stem…

wanneer de poorten van het succes zich hebben geopend kan ik in stil zwijgen wegdromen van ongekend geluk.…

Wat mij hindert bij veel auteurs: ze kunnen niet zwijgen in hun boeken, zelden laten ze de lezer aan het woord.…

De ramen staan open, de wind waait zoel. Ik wil stil hopen, dat er komt wat ik voel. Ik doel op ‘t geluk, dat mij bedreigt. Ik bedoel mijn ziel, maar ach, zij zwijgt.…

(Overleden de 28 van Zomermaand 1636) Hier sluimert Isabel le Blon, Die, als een roosje met de zon, Blijgeestig op haar steeltje stond, En riep met een bedauwde mond: Wat is de schoonheid? wat 's de roem Der jongheid anders als een bloem? Dit was haar eerste en laatste leer, Toen zweeg ze stil, en sprak niet meer.…

O liefde, al ken jij alle vragen jouw koolmeesogen, jouw tarwekorrelzon, jouw hart van een amandelpit, geven geen antwoorden en jouw macht van het zwijgen leert de ware grootheid van de mens ligt in zijn zwakte. O liefde, hoe klein ben ik in jouw ogen, hoe prachtig is jouw gloed, hoe hard is jouw waarheid...…

Weer is er de koude stilte, na eindloos zwijgen opgelegd, voorbode van de poolkilte en het woordenloze gevecht, dat geen van ons twee kan winnen en tegenstreven evenmin. Geen moed opnieuw te beginnen, want boos en `wat heeft het voor zin'.…

Laten we zwijgen, laten we zwijgen liefste en het stille water van dit leven met zachte vingers strelen.…

ze zat stil keek opzij en at met kleine hapjes haar sneetje brood wat bleef hangen achterin haar keel slik ze mocht niets zeggen alleen dat het lekker was en bedankte gebiedend want van nachtmerries en pindakaas worden kinderen groot…