Nee, trots was hij er niet op. Gluren door een telescoop naar een meisje van de flat tegenover je was niet netjes. Meisje? Ach nee, een godin was zij. Deze laatste gedachte pleitte hem vrij, vond hij. Zijn linkeroog volgde de focus. Langs de hemel waar Venus stond, alsof hij zichzelf voor de gek wilde houden dat hij het heelal zou bestuderen. Dan…

Op iemands uitvaart is een grafrede gebruikelijk. Lovende woorden rollen uit de monden van de nabestaanden en vrienden over wijlen Jan of Marie. Erg jammer dat de opgebaarde die woorden niet kan horen, denk je dan. Het zit diep in onze cultuur. Waardering spreken we niet uit want dat spreekt vanzelf. Kritiek mag wel, maar een complimentje ho maar.…

Pogingen tot geschiedvervalsing zijn er altijd al geweest. Recente voorbeelden kun je o.a. vinden in het stalinistische tijdperk, toen partijfunctionarissen die in ongenade waren gevallen, werden 'weggeretoucheerd' van oude foto's. Ook de nazi's deden aan geschiedvervalsing. Denk in dat verband maar eens aan Goebbels' "Ministerie van Propaganda…

De financiële crisis zet aan het denken. Handel in opties, die het ene uur meer waard zijn dan het andere, ondergraaft de economie. Ook helpen banken mensen aan geld om te dure huizen te kopen. Of de leners die dure leningen aankunnen is hun pakkie aan niet. Als ze er maar aan verdienen. Door deze praktijken – wat ooit puur kapitalisme werd genoemd…

‘Het is gewoon met twee maten meten’ Boos vertelde de man me opnieuw zijn verhaal. Dat hij op weg naar een afspraak met zijn dochter in Amsterdam door een ongewone file te laat zou komen. Bij Diemen wilde hij even kijken of hij van zijn ongeruste dochter een sms-je had ontvangen. Hij pakte dus zijn mobieltje, dat hij altijd op de passagiersstoel legt…

Boekenkasten gevuld tot aan het plafond. Bonte, mooie boeken met zware kaften. Fotobanden, romans, kunstboeken, een grote collectie langspeelplaten. Klassiek. Met kerst en op zondagochtenden ging het doorschuifluik in de keuken open en drongen de klanken van de sacrale muziek van Bach, de dramatiek van Bruckner of de zalige luchtigheid van Mozart…

“Wat ligt ‘ie er mooi bij, he?” “Ja, he? Zo rustig.” Donderdagochtend 11.45 uur uitvaartcentrum De bosrand: daar ligt ‘ie dan, Rien. Even schiet het door me heen: Wat verwachten jullie dan? Dat hij er onrustig bij ligt?? Bovendien, niemand ziet hoe hij daar ligt, je ziet gewoon in de verte de grenen kist staan. “We hebben de deksel maar vast dicht…

Ongeschoren en voormalig wit. We staan allebei ingeschreven voor een woning, voor een huurwoning wel te verstaan, mijn huisgenote en ik. Omdat we vrienden blijven, én omdat zij geen auto meer rijdt, doen we elke week een rondje door de stad met het lijstje met aangeboden woningen. Er is niet zo heel veel aanbod, en wat er is, ligt vaak in verpauperde…

The stars aren’t diamonds and the moon’s not blue There’s no gold at the end of the rainbow There’s no dream to hold on to, without you The only thing that’s real Is this lonely road tonight... (Steven Allen Davis) KRIJGSMACHT; datum als postmerk... Aan soldaat milicien Eric Vandenwyngaerden, las hij die ochtend in de zomer van ‘78…

Het e.e.a. en de zesentachtigste keer. Alleen in dit huis, een gekke gewaarwording, ze is net naar haar werk vertrokken, ikzelf moet vanmiddag pas beginnen. De post wordt pas aan het einde van de morgen bezorgd, ik ben toch wel benieuwd of de brief erbij zit. Dan is het officieel, niet dat het anders aan zal voelen dan nu, maar toch, dán is het…

Wat dies meer zij. Kijkend naast mijn toetsenbord kom ik geen letter verder, zo schiet het dus niet op! Mijn handen komen gewoon maar niet op gang! Ik zou toch vanaf vandaag aan een nieuwe toekomst beginnen? Ben ik nu al aan het verzaken? En ik had het mezelf nog zó beloofd! Iemand zal het toch moeten doen, en de kaboutertjes vertikken…

Regelneven en -teven overspoelen dit eens zo tolerante, flegmatieke land. Strikstropdassend, kokerrokkend, glimgitzwartgeschoend, tik-tak-hoge hak, de regentenkanker woekert als nooit tevoor. Geschoeid op Amerikaanse leest, de graaiende mens gaat met zijn tijd mee, gaat te zijner tijd ten onder. Want: lenen, lenen, lenen = betalen, betalen, betalen.…

Is het u ook al gebeurd dat praten met de partner, man of vrouw, op een woordenwisseling uitloopt, waarna jullie allebei met het onbestemde en onaangename gevoel blijven zitten niet begrepen te worden? Het boek "Je begrijpt me gewoon niet" gaat over de spreek- of communicatiestijlen van mannen en vrouwen. Die spreken doorgaans op een verschillende…

Traditie, folklore, ik vind dit een dag van niks. Voor de zoveelste keer moeten we met z'n allen er de schouders onder zetten. Een monotone koningin met een stapeltje a4-tjes leest ons, goudbrokatend, de les, drie keer stampt de staf in de Ridderzaal opdat zij leve. Poppenkast, royale miskleun, koninklijke arrogantie, kliekend gevolgd door slippendragers…

Cambrils (02 aug. 1990) [i] spoedig haasten zich de bleke mensen om te bruinen – al hun vlees (tenminste dat wat ze wensen) – en storten zich daarna soms woest in zee om even af te koelen dan ‘s avonds met goedkope wijn de muizenissen uit hun lege hoofden spoelen: ze denken dat ze God in…

Ik ben verbijsterd als ik hoor dat je gaat sterven. Herinneringen overspoelen me. Jouw machteloze strijd met het leven heeft zich in je lichaam gemanifesteerd. De artsen hebben bij je binnen gekeken en zagen die strijd in de vorm van een tumor. Op deze manier heb je je tegen het leven afgezet. Deze tumor zal jouw krachten ondermijnen en binnenkort zul…

Willem Brakman vertoeft aan gene zijde en ik sta hier aan de zijlijn. Duidelijk is dat we iets gemeen hebben, alleen Willem staat hier al ruim 3 maanden dood te zijn, heeft de lijkschouwer een vuiltje in het oog ? Ik beschouw zijn dood als onvermijdelijk, iedereen verwisselt te zijner/harer tijd het tijdelijke met het eeuwige, de beste doden komen…

Er zijn van die mooie zinnen in Nederlandse songteksten die je aan het denken zetten over de schoonheid van de combinatie van woorden. Een paar van mijn favorieten: • “was ik maar een dichter, dan kon ik dichter bij je zijn” van Stef Bos uit “Ik heb je lief” • “en dan schreeuwt ze en dan zwijgt ze, en ik schreeuw en zwijg naar haar” van Acda en…

Een rasechte Amsterdammer en trots op zijn stad. Dat is Michael van der Vlis. Van oorsprong komt hij uit de Pijp, maar zijn bijnaam is niet “Pijporgel,” maar “Drankorgel.” Grappig. Een bijna-bejaarde die bepaald niet stil zit. Waarom zou hij ook? Die geraniums kunnen altijd nog, over een paar jaar. Als hij echt helemaal in de war is. Bovendien heeft…

Ik heb expres de s weggelaten, zo oneens ben ik het met de meesten hier op deze site, ik kan gewoon niet bevatten dat men in colonnes marcheert naar een onvermijdelijk eind. Men zegt dat men leert van de fouten die men maakt, ik geloof daar niets van. In de jaren vijftig steunden we heeroom met de inzameling van capsules van melkflessen, de opbrengst…