ZIJN WIJ ALLEEN ZO'N KNUS VOLKJE?
Merkwaardig dat wij Nederlanders ons zo vaak excuseren voor iets waar wij niets aan kunnen doen.
Dan regent het. Je hebt een afspraak voor een tennispartijtje:
"Gaat niet door, sorry voor het weer, mensen.”
Waarom?
Was jij het die de plensbuien bestelde?
"Sorry dat ik niet op tijd ben. De trein stond stil.
"Sorry?”
Ik bedoel, de trein had vertraging. JIJ niet! Toch bied jij je verontschuldiging aan."
Iemand loopt tegen je aan.
Hij botst tegen jou op. Niet andersom. Maar Jij zegt , "neem me niet kwalijk."
Nog even en je zegt sorry als je berooft wordt. Zo van; "sorry dat mijn portemonnee zo simpel te pakken is.”
En nu ik toch zo lekker bezig ben: Ook in restaurants zijn we een fascinerend volkje:
Dan heb je een uurtje of drie zitten eten en komt de ober even vragen of het heeft gesmaakt.
"Super! Echt nog nooit zo lekker gegeten!”
"Goed om te horen. Dank u wel."
"Ik meen het, echt fantastisch.”
"Fijn.”
Je betaalt de rekening.
Vriendelijke knikjes over en weer. De ober krijgt een gezellige fooi.
Maar de deur thuis is nog niet achter je dichtgeslagen of je pakt je mobieltje, scrolt naar het restaurant en gaat vervolgens helemaal los op het reviewplatform:
"Ronduit ontluisterend!”
"Taai en vooral gortdroog vlees, gatverdamme!"
"Bediening die totaal niet geïnteresseerd was."
"Schandalig veel geld betaald.”
"Dat was de laatste keer.”
Dit is fascinerend. Een half uur geleden vond je het nog super. Waarom doe je dat in vredesnaam.
Dat je dan thuis zit je en als een gediplomeerde zolderkamertjes-toetsenbord-ridder, zo'n restaurant anoniem de grond in jast.
Zouden ze dat in het buitenland ook doen? Of zijn wij gewoon alleen zo'n knus volkje...
gmail.com
ober
13
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!