Beste lezers van mijn inzendingen Ondanks alles zal ik snel nieuwe teksten indienen Veel dank voor uw belangstelling Ineke Broeckx…

Het was mij nooit duidelijk geworden dat zij allen mij zozeer haatten, maar op een kwade dag sloten zij zich aaneen en keerden zij zich tegen mij op onvoorziene wijze. Het had gesneeuwd en op het schoolplein vielen zij mij aan en bekogelden zij mij met sneeuwballen. Het was allen tegen één. De bril viel van mijn gezicht en ik sloeg op de vlucht, weg…

Nou het is dus een feit, ik ben een snelheidsmaniak, ja het is dus geen sprookje al moet ik erbij zeggen dat het om m’n neus gaat! Kijk, ik ben afschuwelijk, vreselijk en ellendig verkouden, nies me een ongeluk ook nog en normaal doe je zoiets 2 - 3 of 4 keer maar hier zijn die buien zo talrijk ( zelfs ‘s nachts ) dat ik Google maar eens raadpleegde…

Gesnotter en hoesten, tranende ogen en natte tissues, dikke pret? Nou niks hoor. Terwijl het nieuws van de week aangaf dat er een griepgolf was dacht ik nog ff ( heel dom ) daar fiets ik fijn doorheen, maar dat was even fout gedacht want nog geen twee dagen later begint de ellende… in de vorm van: net als bij honden een natte neus, niesbuien, hoestaanvallen…

Zeg oma, ik moet m’n kamer opruimen, maar het is zo ongezellig in m’n eentje mag ik je bellen? Nou hoeven ze dus nooit te vragen of ze mogen bellen, want dat mag altijd maar in dit geval is het een kind dat opruimen echt het allerergste vindt wat een mens moet doen… Ze ziet kans om alles neer te leggen waar ze staat en stapt voor het gemak overal overheen…

Zijn we allemaal blij met de huidige tijd? Jazeker wel heel blij als het gaat om geld dan is het ons zo makkelijk gemaakt dat een simpel kaartje de hele wereld aan je laat voorbijgaan. Zijn we er daarom gelukkiger van geworden? Nou dat betwijfel ik, als het om geld gaat is het zo makkelijk geworden dat we bijvoorbeeld geld overmaken naar een jarige…

Een aantal personen leest mijn bijdragen aan de site regelmatig. Helaas kan ik pas na 3 maart nieuwe teksten indienen door omstandigheden. Met veel dank voor de belangstelling, Ineke Broeckx…

Tegen het eind van november, wanneer de avondhemel donkerblauwe tinten aanneemt, kwamen Sinterklaas en zijn trouwe knecht Zwarte Piet in het land en dan kwam ik bij oma. In de achterkamer van haar grote huis koesterde zij vele fraaie tropische planten die hun oranje en roze bloei uitbundig ten toon spreidden. En als de onderwijzeres, die zij eens…

Het regende die dag en oma was uit gegaan zoals ze vaker deed. Vanuit het hoge raam op de eerste etage aan de straatzijde keek ik naar haar gestalte, gekleed in de winterjas en bekroond door de zwarte hoed na die langzaam uit het zicht verdween. Op die dag heeft ze de rollies meegebracht, althans ik gaf het speelgoed dat vandaag de dag nog altijd…

De heren, gekleed in de grijze kostuums die zo graag een dikke sigaar opstaken of een kneepje gaven in het achterwerk van de blonde secretaresses, zaten rond een tafel en verklaarden mij: wij moeten jou niet en: jij past niet binnen de cultuur van dit bureau. Negen jaar trouwe en volhardende diensten van mijn zijde waren aan dit decreet voorafgegaan…

Ik sta in de keuken, de piepers koken en het kleine potje groenten staat klaar om te worden opgewarmd, waar maak je jezelf druk om? Nou om niks zeg ik tegen je… het borrelen van het water fascineert me…i k zet de magnetron even aan, zodat alles tegelijk klaar is en loop met de borden naar binnen… zet ze neer en leg het bestek er netjes naast. De…

In onze jeugdjaren verdienden onze voeten geen schoonheidsprijs. Een buurman die schoenmaker was had ons de hoge en onelegante Forma Natura schoenen aangemeten waarmee we niet voor de dag konden komen en geen goede beurt maakten te midden van onze klasgenoten Maar onze goede vader had een oplossing. En zo liepen we achter hem aan over de kokosmat en…

Niet ver van mijn ouderlijk huis bevond zich een klein parkje dat wij, heel toepasselijk, ons parkje noemden. Daar moet eens de kiosk gestaan hebben,zoals in die jaren mogelijk wel meer voorkwam Goddelijke en feestelijke klanken van orkesten en brassbands moeten weerklonken hebben in die contreien in ons kleine parkje dat toch bezwaarlijk kon wedijveren…

Men vroeg mij zwarte letters te lezen die op een groot wit scherm geprojecteerd waren. Mijn oude ogen lieten het afweten. In de verduisterde kamer waar de ingenieuze en vernuftige apparatuur staat opgesteld, product van een mijns inziens zozeer geniaal vernuft, legde ik mijn hoofd tegen de machine die rood en blauw licht toonde. Een kleine uitwas…

Men noemt het daar nu ´Molenzicht´. Met grote, witte letters is het vermeld op de gevel:´Molenzicht´. Het is bij de Broekhovenseweg, ook een decor uit onze jeugd, waar eens de wieken draaiden van de oude molen, die sinds lange jaren afgebroken is en tot het verre verleden behoort. Het is niet ver van het nu verlaten gebouw van Huishoudschool ´Mater…

En zo ging ik erop uit met mijn jeugdvriend Paul W. Hij woonde in een van de arbeidershuizen aan de andere zijde van het gangpad dat onze woningen scheidde. Aan de uiteinden daarvan bevonden zich de ronde stenen poorten. Het betekende een enorme schok ook voor buurtbewoners toen Pauls vader plotseling omviel als een oude boom bestemd voor de kap. Met…

Onze oma bewoonde een kamer op de eerste verdieping van het kapitale pand dat opa eens gehuurd had in de dertiger jaren na de economische crisis. Een naamplaatje van wit email met daarop de naam Broeckx-Schmitz in zwarte letters prijkte naast de solide houten voordeur. De dames V. waren oma's vriendinnen. Ze woonden aan de andere hoek van de straat…

Eens legden we de lange weg af via zusterstad Breda naar Vliegveld Seppe. Aldaar aanschouwden we het opstijgen en het dalen en landen van kleine en grotere vliegtuigjes die deden denken aan jongensboeken en -dromen uit onze verre jeugdjaren, aan spannende en ongeloofwaardige avonturen van pioniers en stoere, manhaftige helden uit de geschiedenis van…

Wat waren we bezig ooit, om de kinderen te laten fietsen…eerst een driewielertje, daarna een echte met zijwieltjes en oh toen die er eenmaal af mochten liep je je het ongans om naast het kind te zorgen dat ie ooit misschien wel mee zou kunnen rijden met de Tour! Blaren liep je op, maar je deed het! Zo hoorde het toch? Hoe anders is het nu, nog maar…

De brieven waren vrijwel zonder onderbreking in een nooit aflatende stroom naar het verre adres gezonden dat met haar tropische ambiance en uitstraling zozeer tot mijn verbeelding sprak. Ik stelde me voor hoe hij met zijn slanke handen, die mij nooit gestreeld hadden, de enveloppen opende en hoe hij mijn brieven uitvouwde en gladstreek die het aanhoudende…