Mijn nicht is 44. Ze houdt van yoga, drinkt gezonde sapjes en leeft stress vermijdend. Laatst was ik bij haar. Haar linkerhand trilde. Niet héél erg, maar een heel subtiel, ritmisch trillen.
'Parkinson,' zei ze. Gewoon, tussen twee slokken kruidenthee door.
Veertigvier. Een leeftijd waarop je hoort te piekeren over verplichte warmtepompen of het vape gedrag van een falend puberkind. Niet over een hersenziekte die vroeger exclusief gereserveerd was voor hoogbejaarde mannen met hun broek tot…

Op de stoep, vlak voor de tunnel richting de rivier, stonden twee jongens van hooguit tien. De een had een hengel in zijn handen. De andere sprak een vrouw op een fiets aan. De vrouw, sportief gekleed, stopte even en stapte weer op. Onze blikken kruisten elkaar. Ze riep: “Er ligt een spartelende vis op de stoep, maar dat durf ik niet aan hoor.”

Aarzelend kwam ik dichterbij. De kleinste jongen wees en zei: “Kijk, bloed!” Het klonk niet sensatiebelust, eerder geschrokken. Hij…

De wereld lijkt soms op een oud woonhuis dat nog fier overeind staat, terwijl de fundering langzaam scheurt. Van buiten oogt het vertrouwd, bewoond en herkenbaar, maar wie aandachtig luistert, hoort onder de vloeren het zachte kraken van een constructie waarvan de stevigheid niet langer vanzelfsprekend is. Dat is de kern van de boodschap die Gideon Rachman in zijn boek probeert bloot te leggen. Oorlog barst zelden los als een plotseling onweer aan een heldere hemel. Vaker groeit zij als onkruid…

De straten die voeren vanaf de Goirkestraat naar mijn zozeer geliefde woning in de Nassaustraat bleven mij niet onbekend, maar de bebouwing aan weerszijden herbergde tot voor kort de trouwe en ogenschijnlijk voor de eeuwigheid bestemde bewoners die mij razendsnel ontvallen zijn als smeltende sneeuw voor de zon....

Het was woensdag 25 maart 2015. Zoals wel vaker bleek het gevoel van onmacht van Bjarne niet van erg lange duur. Zodra de eerste signalen van het ontluikende voorjaar zijn brein bereikten kreeg de hoop weer nieuwe voeding.
Er was nog zoveel te beleven in het leven.
Hij liet de klink van de balkondeur los en liep met hernieuwde beslistheid naar de gang. De dikke, winterse mantel bleef ongebruikt aan de kapstok hangen; vandaag was een jas niet nodig. Terwijl hij de krakende houten treden naar de…

Hij ligt weer in het ziekenhuis, niet de eerste keer natuurlijk
en omdat we beiden in een soort van lappenmand zitten,
al is zijn mand niet de mijne natuurlijk besluiten we ons te beperken
tot telefoontjes… zo van: slaap lekker straks…

Goed dat het Europese parlement het ICC de Sacharovprijs heeft toegekend. Het Hof verdient ons aller steun omdat het handhaven van de internationale rechtsorde op onze wereld ons allen aangaat.
Laat nooit het 'recht' van de sterkste(n) de doorslag gaan geven.