In de herhaling op maandag: totdat een nieuw proces zal plaats vinden.
---------------------------------------------------------------------------------------
De juridisch zeer geschoolde dames en/of heren van de Hoge Raad laten het vonnis in zake de Arnhemse Villamoord voor wat het is. Mensonterend. Motivatie: Het Arnhemse hof had zich ooit gebogen over de politieverhoren en had die als betrouwbaar (!) bestempeld...
Je hoeft geen jurist noch psycholoog te zijn om na het zien van de verhoren -…

Een glimmende sticker op de binnenkant van de locker schreeuwt me in koeienletters toe: “Wat zit je haar goed!!” In de kleedkamer liep ik zojuist langs de spiegel en dacht precies het tegenovergestelde.
Ik check verbaasd een andere: “Hee, ben je daar nu alweer? Goed bezig!!” En nog een: “Chop chop, de gewichten wachten op je!!” Vast goed bedoeld, maar rustig aan, mensen. Straks maak ik rechtsomkeert. Niet iedereen kan ertegen om zo enthousiast te worden toegesproken.
In en om de…

Ik zat naar een talkshow te kijken. Zo’n tafel met mensen die allemaal iets vinden, maar het toch vooral netjes formuleren zodat niemand boos wordt, behalve eventueel de kijker.
Er zat een man die uit Iran was gevlucht. Dat was geen klein verhaal. Hij vertelde over gevangenissen, martelingen, ondervragingen waarvan je al ongemakkelijk wordt als je er alleen maar naar luistert. Hij had het over cellen, over verdwijnen, over mensen die nooit meer terugkwamen. Op zo’n moment wordt het stil in…

De zwart-wit-foto toont ons allen in vroeger jaren: de familiekring die mij omgaf, de goedgunstige personen die mijn jeugd hebben bepaald, die mij omringden als een warme mantel in de winter, tussen wie ik opgroeide.
Oma, al op leeftijd, bedaard; in de ouwelijk aandoende jurk. Vader, met de eeuwige sigaret. Ikzelf, zes jaar oud, lachend. En tante Resi, aan wie geen lang leven beschoren zou zijn, met haar kind op schoot.
De foto toont een beeld uit een lang vergeten jaar, bedolven en…

Hallo Mukhammad,
Ja, de tijd gaat snel de laatste tijd, al is dat niet onlogisch als er zoveel gebeurd tegelijkertijd. Niet alles blijft hetzelfde. Natuurlijk geeft het een vertrouwd gevoel wanneer je elkaar regelmatig schrijft. Het is toch anders dan de vaak vluchtige dagelijkse contacten in een winkel, op straat of ergens anders.
Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het romantische bezoek van de donkere lustridder bij lange na nog niet vergeten ben. Zo zijn er mensen waartegen je soms onbewust…

Verdriet is soms zichtbaar maar heel vaak ook niet en als ik huil hoef ik niet verdrietig te zijn, maar als ik verdrietig ben en juist niet huil dan wordt m’n buik heel zwaar, krijg een krop in m’n keel en slik, slik en probeer die bonk omlaag te krijgen wat soms lukt maar vaak ook niet.
Als ik zo verdrietig ben dat het overal zeer doet- dan heb ik dus teveel ‘ bonken ‘ doorgeslikt denk ik zomaar?
Maar als m’n verdriet zichtbaar is en ik dus een ware tranenvloed naar buiten laat…

De illegale oorlog die Israël en in zijn kielzog Amerika voert dient geen enkel rationeel doel meer.
De door de eigen machthebbers van Iran toch al zo gekwetste bevolking schiet er niets mee op dat iedere dag opnieuw onschuldige mannen, vrouwen en kinderen sneuvelen en gebouwen worden plat gebombardeerd en mensen massaal op de vlucht worden gedreven.
Netanyahu is een heilloze weg ingeslagen: wie stopt deze oorlogsmisdadiger?