De adem

Hij wordt vroeg wakker. Naast hem ligt zijn vrouw op haar zij, haar knieën opgetrokken.
Hij kleedt zich aan en loopt het vakantiepark uit. Het gras is wit van dauw. Er hangt een geur van nat zand en dennennaalden. In de verte roept een vogel.
Bij de receptie staat een bord met folders over klompenpaden en schaapskooien. Hij slaat het pad richting dorp in.
Het is zondag. Dat realiseert hij zich pas als hij de mannen in donkere jassen, de vrouwen met hoeden en de kinderen in hun nette kleren ziet. Ze komen van verschillende kanten over de zandwegen aangelopen.
Niemand praat hard. Grind kraakt onder schoenen. Een meisje klemt een Bijbel tegen haar borst.
Dan beginnen de klokken. Hij voelt ze in zijn borstkas. Zware slagen die boven het dorp blijven hangen.
Bij de kerk vertraagt de stoet. Mensen schudden elkaar handen. Een oude man veegt met twee vingers langs de glazen van zijn bril.
Hij wil doorlopen, terug het bos in, maar wanneer de deuren opengaan, sluiten de mensen zich om hem heen en staat hij ineens binnen.
Hij gaat achterin zitten.
Het orgel zet in voordat iedereen zit. Een paar lage tonen, zoekend bijna, dan vol en breed. Het geluid stijgt op langs de pilaren en blijft onder het houten gewelf hangen. Door het gebrandschilderde glas valt gekleurd licht op de stenen vloer.
Hij kent de psalm. Vroeger zong zijn moeder die tijdens de afwas.
De gemeente staat op. Te laat komt hij overeind.
Dan zingen ze. Niet voorzichtig zoals op verjaardagen. Meteen vullen de stemmen de hele kerk. Mannenstemmen, zwaar en slepend. Daarboven de scherpere stemmen van vrouwen en kinderen. Ze worden gedragen door de klanken van het orgel.
Hij kent de woorden en zingt mee, maar weet niet wanneer hij moet ademen. Halverwege de regels komt hij lucht tekort. Om hem heen ademt iedereen op hetzelfde moment in. Hij probeert het ritme te volgen. Te laat. Te vroeg. Opnieuw.
Tijdens de preek kijkt hij naar de mensen om hem heen. Stof dwarrelt boven de hoofden. Een kind laat een muntje vallen. Het tolt over de stenen vloer en valt stil. Twee banken verder dommelt een man even weg en schrikt op als zijn kin op zijn borst zakt.
De stem van de dominee galmt door de kerk. Af en toe vangt hij een zin op. Toen hem nu zeer dorstte, riep hij tot de Heere.
Wanneer de dienst voorbij is, schuift iedereen langzaam naar buiten. Op het plein blijven groepjes staan.
Hij loopt terug richting bos. De schaduwen van de bomen liggen korter over het zandpad.
Bij het vakantiehuisje zitten zijn kinderen in pyjama aan het ontbijt. Op tafel liggen geopende kuipjes jam en een mes met kruimels eraan.
Zijn vrouw schenkt koffie in.
‘Je bent lang weggeweest.’
Hij knikt.
Op zijn trui ligt een smalle strook blauw licht van het raam.

Biografie van deze schrijver

kerkbezoek vakantie religie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3