Verhalen over kerstmis

Met de sleutels in de hand stapte hij z'n werkkamer binnen. Licht, maar sober, niet al te klein, zo'n twintig vierkante meter. Niet ver vam het raam een behoorlijke schrijftafel. Geen bureau, maar een metalen frame met een blad van gefineerd hout. Telefoon binnen handbereik. De wand achter zijn werkplek liep wat schuin af naar beneden, het raam bood…

De mensen uit de poolgebieden kenden meer dan twintig verschillende woorden voor wit om de verschillende kleuren van de sneeuw en het ijs weer te geven. In België en Nederland kenden we slechts één woord voor wit, het wit van grauwe sneeuw. Ik was duidelijk in een mineurstemming toen ik terugkwam van een bezoek aan het graf van een vriend uit Breda…

John nam een flinke slok champagne en zei tegen de twee lieve jonge vrouwen die op de bank zaten: "De Kerstman stond op het punt te vertrekken voor zijn jaarlijkse reis naar de aarde toen een van zijn elfjes zei: "Kerstman, vergeet niet om Afghanistan te bezoeken.” "Wat? Afghanistan?” zei de Kerstman. "Bedoel je dat islamitische land waar vrouwen…

In illo tempore: Pastores loquebantur ad invicem: Transeamus usque Bethlehem, et videamus hoc verbum, quod factum est, quod Dominus ostendit nobis. * In die tijd spraken de herders tot elkaar: Laten wij naar Bethlehem gaan en zien wat daar gebeurd is en door de Heer ons is bekendgemaakt. Et venerunt festinantes: et invenerunt Mariam, et Joseph…

‘Ik voel het aan mijn water, Pavo, het is weer zover, het hangt weer in de lucht.’ Pavo die een tak hoger zat en die op het punt stond in slaap te vallen schrok op. ‘Hoezo?’ vroeg hij geeuwend. ‘Nou, zie ze nou een rennen en voorbij scheuren in hun auto’s, op hun fietsen met die aangeklede lijven van ze. Ze zien er niet uit zonder veren.’ ‘Je mag…

Het gebeurde in een tijd dat veel mensen uit hun eigen land vluchtten vanwege oorlogen, dictatoriale systemen, natuurrampen en klimatologische veranderingen die een bestaan in het land van herkomst steeds moeilijker maakten. In een grote sloep met te veel mensen aan boord, hielp de man zijn hoogzwangere vrouw aan een plek en ging beschermend naast haar…

Bron: https://www-weihnachten.de/weihnachtsgeschichten/erwachsene/yoga.htm Yoga Eine besinnliche Yogastunde von Barbara Pronnet - - - - - - - - - - - - - - Vertaling Günter Schulz Twee weken voor Kerstmis kwamen vier yogastudenten bij elkaar voor hun wekelijks yoga-uur met Lucie, hun yogalerares in een klein stadje in de buurt…

Of ze nog een kerstboom gaat zetten dit jaar. Ze kijkt hem aan of ze het in Keulen hoort donderen. 'Een kerstboom? Nu al?' 'Nee ik zeg niet nu al, ik zeg: ga je nog een kerstboom zetten dit jaar!' Ze strijkt met het sop aan haar handen door haar zwarte haar en gaat weer verder met de afwas. Als het aan haar ligt zet ze liever geen boom dit…

Overal echte en electronische lichtjes, terwijl ik op een bankje aan de Lange Groenendaal een Turkse pizza opat. Even wat maagvulling om op de been te blijven. Door een langdurige griep voel ik me net de onzichtbare man. Bovendien zie ik zelf alles wazig. Het schijnt te heersen en je wordt er heel depri van. Helaas bezit ik geen tweede huis in Spanje…

Het was weer een ruig jaar 2017, met natuurgeweld en oorlog en verkiezingen, maar met kerst vergeten we alles en zingen God lof en vrede op aarde er is een kindeke geboren op aard, weliswaar 2000 jaar geleden in Israël. We vieren het en daarna gaat alles gewoon verder zoals mensen dat doen. Voor veel mensen betekent kerst vrede en rust en lekker eten…

Dat geriefelijke hotel-restaurant "Witte Huis" in het bosrijke buurtschap Olterterp geeft in de roerige maand december altijd een overheerlijk Kerstdiner in een nostalgische en opgewekte sfeer. Zacht schemerachtig, maar toch helder licht wiegelt over de spijzen, die een ieder wenken: "Komt allen om ons heen zitten en neemt ons tot u, tijdens dit…

Het was een koude wintermorgen. Door een warme zon die aan een helder blauwe hemel scheen, was de koude beter te dragen, doch deze verhinderde niet dat men de eigen adem als een zichtbaar klein wolkje waarnemen kon. De vrouw pakte een grote reistas met kleren en cadeaus. Het was tijd om de terugkeer van het Licht te vieren. In de meer noordelijke landen…

De koning zag tegen de feestdagen op. Hij was oud en sikkeneurig en het was grijs weer en hij was dik en zijn baard was grijs en hij had geen zin in een overvloedige maaltijd met de hofhouding die hij iedere dag al zag al bedienden zij hem trouw. Hij dacht na over zijn landje dat maar klein was en arm. Hij dacht aan oude mensen in hun wrakkige huisjes…

Oorspronkelijke titel: “Was macht der Weihnachtsmann, wenn Weihnachten vorbei ist?” Eine Nach-Weihnachts-Satire von Wolfgang Bittner Bron: http://www.nrhz.de/flyer/beitrag.php?id=18632 Vertaling: Günter Schulz _ _ _ ‘Wanneer de dagen weer korter en de nachten langer worden, dan staat Kerstmis voor de deur. In de winkelstraten verdringen…

Het was een late wintermiddag. Erik, het zesjarige zoontje van de boswachter, dwaalde alleen in het bos rond. Telkens schoot hij met zijn vingers een breed, rood elastiek weg. "Oh, daarnet trof ik een paaltje. Maar nu schiet ik nog verder... Klets! Tegen een boomstronk aan. Tjonge, eens mikken op die ree, daar in de verte. Jammer, dat dier springt…

Ik zat in de bus naar Assen. Het was stil in de bus, hoogstens tien passagiers. Buiten was het zacht winterweer. Bij een halte stapte een man in. Ik schatte hem in de zestig. Hij droeg een korte leren kas en droeg een pet. Kon wel een boer zijn. Hij ging naast mij zitten. Hij keek mij aan en zei: ''Goedemorgen mijnheer, troosteloos weer hé. Al dagen…

Hij staat er met een soort straatkrantje, niet de straatkrant die we jaar en dag zagen, maar een andere. Het lijkt niet eens op de vorige en dat is nou jammer, want in de vorige straatkrant stonden altijd leuke dingen, een voorwoord, een verhaal soms van een dakloze die een woning had gekregen en eindelijk weer aan het werk was. Soms gedichten,…

(Vervolg op 'De Sneeuwwitte Stad') Het was een koude ochtend op de eerste kerstdag van het jaar waarin de stad onder een sneeuwwitte deken lag. De vrouw die de stad met bevroren kristallen had bedekt, doofde het vuur in de haard van haar door draken bewaakte woning, waar zij sinds vele jaren in kluizenaarschap woonde. Zij had het gevoel een naamloze…

Het was bijna Kerstmis. De bezoeksters van de koffiekelder vroegen zich af wat zij in de glazen vitrinekast achter in de kerk tentoon konden stellen. Bijbels hadden er al in gestaan en antieke instrumenten ook al. Plotseling kreeg een van de dames een ingeving: kerststalletjes met alles er op en er aan! Dat zou vast een publiekstrekker zijn, want zeg…

Omdat de Liefde en de Vriendschap mij schijnbaar voorgoed de rug hadden toegekeerd, ging ik mijzelf een licht voor Kerstmis verschaffen. Door desolate en duistere novemberstraten begaf ik mij naar het Winkelcentrum. Uit een overvloed van staande, hangende en liggende lampen, armaturen en spotjes koos ik de metalen, ronde huls met rasterwerk waardoorheen…

De kersttijd naderde en mevrouw Van Keulen, die mij gaandeweg, in de tweeënhalf jaar van onze geregelde ontmoetingen tot een "moeder" dan wel tot een vriendin was geworden, had voorzichtig te kennen gegeven dat zij uitzag naar een "gezel" in de vorm van een weliswaar levenloze, maar toch "vrolijke" en "gezellige" kabouter die haar eenzame uurtjes…

De dag vóór Kerstmis: onbeschrijflijk grauw, troosteloos en droefgeestig is de aanblik van de stad, van de straten; als de hel. Merkwaardig nu genood, genodigd te zijn in een brandpunt van commercie, van jeugd, schoonheid en glamour; een brillenzaak annex contactlenscentrum aan de Bredaseweg. Ongelooflijk diep is de tegenstelling tussen de dodelijke…

Het was doodstil in Groede. Het Slijkstraatje lag er mooi witbevroren bij. Op sommige plekken lag de sneeuw wel twintig centimeters dik opgewaaid! Het was kerstavond. Er was wegens de felle koude maar weinig beweging op straat. De meeste mensen zaten knus in huis. Ze dronken een kop warme chocolademelk of een glaasje Glühwein. Poes Mientje liep echter…

Het was kerstavond. De hele dag had het gesneeuwd. Alle schapen, die nog buiten waren, haastten zich langs de dijk van Breskens naar Hoofdplaat naar hun warme stal in schapenboerderij: ‘De Goede Hope’. Dat was best een heel eind lopen. Wel zes kilometer door de vrieskou! Helemaal vanaf Port Scaldis tot aan de tweede rotonde langs de Westlangeweg!…

De Schrijver lag moe in bed en hij was boer dus had er ook alle reden toe. De koe was ziek en de ezel had last van de hoeven, het schaap was mank, de haan kukelde al tijden niet en de muizen aten het stro en hooi op en de haver van het paard van de buurman met wie hij ruzie had over een stukje land dat altijd onder water stond. Maar het werd kerstavond…

''Ouwe, hoe kan je nou in godsnaam Joop en Annie uitnodigen om met Kerstmis hier te eten. Ik mag haar niet met haar kapsones. Joop vind ik wel aardig, maar haar niet. Ze doet altijd voorkomen of ze meer is dan wij.'' Alie kreeg een idee, en zei: ''Nou ze toch blijven slapen, jij hebt toch zo'n apparaatje met een microfoon? We plaatsen die…

Het was stil in de bus, hoogstens tien passagiers. Buiten was het koud en winderig en de zon verschool zich achter een gesloten wolkendek. Bij een halte stapte een zwaar gebouwde man in, die ik in de zestig schatte. Hij ging naast mij zitten en zei met een vriendelijke stem: ''Goedemorgen mijnheer, troosteloos weer, hé? Al dagen geen zon gezien.…

Het is niet vanwege mijn verzakte oogleden, vanwege mijn grijze lokken of wegens de lijnen in mijn gezicht, dat ik vandaag op stap ga; ik ben weliswaar razendsnel tot de "zestigers" gaan behoren, maar vandaag is het letterlijk mijn (lots-)bestemming mee te gaan met de "BoodSchappenPlusBus" naar een hotel in Gilze voor een kerstdiner; ik heb deze…

Den Haag. Weer was een jaar bijna om. Het was Kerstavond. Het sneeuwde zachtjes. Marie moest even een mandje appels uit de schuur halen. Die zogenaamde schuur was echter meer een grote loods, die haar bazen verhuurden als winterstalling voor kampeerwagens en caravan ‘s. Normaal was het er altijd stil in. Nu merkte Marie tot haar verbazing echter dat…

Het was stil in de bus, hoogstens tien passagiers. Buiten was het koud en winderig en de zon verschool zich achter een gesloten wolkendek. Bij een halte stapte een zwaar gebouwde man in, die ik in de zestig schatte. Hij ging naast mij zitten en zei met een vriendelijke stem: ''Goedemorgen mijnheer, troosteloos weer, hé? Al dagen geen zon gezien.…