Alle inzendingen over emoties

Ze onthouden wat je ze belooft, maar om een beker vast te houden, glijdt langs ze heen. Een complexe wereld en tegelijk zo simpel dat ik mij erin thuis voel. Hier is geen ruimte voor verwachtingen; denk maar niet dat je morgen weer net zo ontroerend begroet wordt als vandaag en wat nou helpen...deze dame doet het zelf wel. Dan kijkt ze je nog net…

Ik heb een afspraak bij de contactlenzenspecialist. In zijn kleine "optische" laboratorium waar hij zijn beroep uitoefent, beschikt hij over instrumenten waarvan de exacte werking mij ontgaat, maar waarmee hij de toestand van mijn ogen, van de mij dierbare lichtgroene ogen, van de spiegels en instrumenten van mijn ziel, kan vaststellen. Het is…

Er zijn van die mensen, die met bombarie alles eruit persen, om maar hun eigen gevoelens te verbergen. Ik ken een vrouw die dat doet. Haar gezicht is getekend van pijn, expressief, vol van rimpels en tóch lief. Soms lelijk, soms mooi. Ik weet dat ze niet zomaar "uit de kast komt", dus ik luister gewoon vaak naar haar. Maar ja, ik wil binnendringen…

De oudjes waren met de bus naar Assen gegaan om te winkelen. Ze konden in de bus niet naast elkaar zitten. Zij nam plaats naast een jongeman. Mien schatte hem in de twintig, knap en slank van uiterlijk en donker krullend tamelijk lang haar. Wouter nam plaats naast een jongedame. Buiten was het erg warm en de dame had zich daarop gekleed, een heel kort…

Vrijdagochtend, 13 september 04.25 uur: na een sanitaire onderbreking van mijn nachtrust lig ik al weer enige minuten in bed. Via de met een korte haak vergrendelde slaapkamerdeur en een dichtgeschoven rolhordeur, op ongeveer één meter afstand van onze echtelijke sponde, hoor ik verdachte geluiden op ons balkon. Deze herhalen zich en zo spoed ik mij…

Ik haat angsten. Er zijn dagen dat ik mijn bed niet uit durf uit schrik voor mijn angsten. Het begint al als de wekker afloopt, om acht uur, met mijn octofobie. Angst voor het getal 8. Ik krijg geen hoogte van het getal 8. Ik weet niet waar het begint en waar het stopt. Overal en nergens. Het doet mij denken aan mijn angst voor oneindigheid. Ik mag…

Tussen wolken van nattigheid, glijdt de zomer steels over de rand in bewust zijn van niets aan de hand. Zelfs de sfeer is ontdaan van alle franje, met de grond gelijk maakt dat je er mee weg komt ook, bijna alsof iets knapt welhaast… je maar niet, ik ben nergens meer kapot van. Hij weet het pijnlijk duidelijk gemaakt, achter in de namiddag gefrommeld…

Het is middernacht. Weer vestigen mijn ogen zich op het zwarte asfalt van de snelweg en op het wazige, grillige, rode en groene spiegelbeeld van de stoplichten bij de kruising die ik zo vaak gepasseerd ben. De slaap, de zoete, verkwikkende slaap, die de ledematen lamlegt en de geest verdooft, wil niet komen en de begerige, hebzuchtige tentakels van…

Amsterdam baalt ontiegelijk maar huilt niet. Althans niet openlijk. Het lijkt wel op afspraak. Maar het past niet bij deze expressieve stad. Waar geen hart als moordkuil pleegt te worden gekoesterd. Is het een soort cordon sanitaire misschien? Of toch een afgedwongen zwijgen? Omerta? Peter R de Vries zei deze week dat nooit als hij in zijn praktijk…

die foto zal nimmer genomen worden, ik trek mij helemaal terug sluitertijd diafragma het betekent niets als het licht er niet is voor jou, alleen voor jou verdwijn ik van het toneel langzaam dooft het licht…

Angst, gebaseerd op het verleden, is een slechte raadgever voor de toekomst.…

Het was een dag in de vroege zomer waarop de ziel zich kon koesteren in vage dromen van onduidelijke signatuur, als een hommel in de zon en de stoelen met de bekleding met bonte motieven stonden al klaar in de vergaderzaal. Het was een dag om te dromen voor een ziel die nog kon dromen maar tijdens de vergadering vroeg ik me af: zoemden de zielen…

Zacht vloeien de tranen die het lichaam huilt. Maar wie ziet de glimlach daarachter verschuilt? Wie ziet de vreugde in dit verdriet? Dat is de mens die God ziet. Een gedichtje van bijna dertig jaar oud. Ik schreef het in een weiland omzoomd door hoge weldoorvoede populieren en een leger brandnetels alsof dit me kon beschermen. Als ik bang ben…

Met een gelukkig gevoel word ik wakker, maar ongelukkig voel ik mij als het kussen naast me leeg is. De deuk is niet warm meer. Zij is al weg, al verdwenen uit mijn leven. Was het allemaal de moeite waard? Ik weet het niet, weet niet eens haar naam meer. Een droge strot, en een bonkende hoofdpijn doet mij weer denken aan het feestje waar ik gisteren…

Hij keek nog steeds angstig om zich heen, bang om betrapt te worden wanneer hij begon te graven. De steel van de spade lag strak in zijn beide vuisten en zijn vingers zagen wit van het knijpen in de houten steel. Hij deed zijn T-shirt uit, zijn bezwete lichaam zag er strak en gebronsd van de zon uit en zijn sixpack was een genot voor de dames die hem…

Wanneer jouw schaterende klater-lach weergalmt in de lucht is het jouw eigen echo die jouw levensvreugde bezingt.…

Dagelijks denk ik Eeuwigheden, welke ik nauwelijks bevat, totdat een nacht woelen, knetterende hoofdpijn, slaappil en Berusting, de poort openen tot aangename frisheid en nieuwe Inzichten.…

Vergeving kan bevrijding zijn. Misschien niet in 1 dag, of in 10 jaar of nog langer, maar uiteindelijk kan het je bevrijden. Waarom, zult U zich afvragen? Waarvan moet ik dan bevrijd worden, van alles wat mij is aangedaan of van de haatgevoelens die ik nog koester? Vindt U dat misschien gezemel van Hogere Machten? Dat zou eventueel kunnen. Dat is…

Net een contract getekend voor duizend uur, theoretisch noemen ze het werkervaring opdoen; kans op arbeidsmarkt verbeteren. Twintig uur vrijwilligerswerk met een zeer wisselend rooster, kan het maar net combineren met post bezorgen. Om dan vanavond om half negen mijn woning binnen te strompelen en de brief van de gemeente zien liggen. "Cliënten…

Er bestaat een liedje van:"De meeste dromen zijn bedrog". Bekend, hè? Voor mij niet, want ik droom wel degelijk dezelfde dromen, alsof het me achtervolgt. Elke nacht weer die ellendige, nare dromen, gewaand in een wereld die - denk ik - niet bestaat. Dan kom ik tot het besef dat er iets in mijn onderbewustzijn naar boven komt. Vreemde ruimtes…

Eén van mijn favoriete bezigheden was vissen en dit bij voorkeur op paling. Voor het avondeten werden de pieren met een schop uit de grond getrild. Dat was nog een ware kunst want je moest natuurlijk wel weten waar je de schop de grond in moest duwen en hoe je moest trillen. Ik was daar, na jaren ervaring, aardig bedreven in dus was het jampotje vaak…

Dat.…

De striptekenaar Peyo had het goed begrepen door voor mijn leven een hoop lieflijke, kinderlijke vrolijkheid vast te leggen!…

Ik ben een feeks, die niet te temmen valt.…

Ze zat er altijd maar vandaag niet meer. Indrukwekkende lege plek, zij was de bank met uitzicht. De dood, zij kende die mooie blauwe ogen, en ook de armen van Morpheus na een avond doorhalen, de slaap gaf haar de nodige rust. Maar plots hielden jouw nieren er mee op, kunstmatig slapend geeft de arts jou twee dagen. Oma Coma, twee dagen om jezelf te…

Met grote inspanning schoof hij de grote roldeur een stukje open, die piepend en knarsend meegaf. Er brandde nog licht in de smidse, zoals altijd wanneer hij deze weer eens bezocht; de laatste keer was dat drie maanden geleden. Nu rook het er behoorlijk muffig maar hij snoof de geur van houtskool, metaal, vermengd met die van het oude hout van de…

'Waar ben je toch?' Deze vraag zullen veel naasten van dementerenden stellen. De persoon die iemand was vòòr zijn of haar dementie is weg. Je hebt al afscheid van diegene genomen. Eigenlijk zou je van een rouwproces kunnen spreken. Net als bij het stervensproces van dementerenden ondergaat de naaste een rouwproces. Ook de patiënt zelf ondergaat iets…

Soms denk ik weleens: àlles is waardeloos! Vóórdat ik dit vertel, ik ben een Christen, maar ik word het zat van al die verdomde bezuinigingen! Ik vloek nooit, maar als ik zie hoe bepaalde gezinnen rond moeten komen met een minimum loon, gaat het mij zéér aan het hart! Verdorie, wát is er gaande met 'het systeem' van het móeten werken, óók al ben je…

Zij heeft een hond. Zij heeft een kat. Zij heeft vissen in een kom. Zij heeft reuma en psoriasis. Zij heeft pijnstillers en medicijnen om de medicatie te ondersteunen. Zij komt soms haar bed niet uit, haar lijf knarst in pijnlijke welvingen. Zij heeft een duwtje nodig om er te mogen zijn. Ik stof af en zuig en dweil, zij maakt koffie en zij zingt…

Vijftien jaar geleden kwam ik er achter dat ik als kind en puber affectief verwaarloosd ben. Door mijn ouders. Hoe? Dat zal ik vertellen. Als kind was ik vaak depressief en ik hoefde níet bij mijn ouders aan te kloppen, want die hadden voortdurend ruzie. Ze hadden genoeg aan elkaar. Àls mijn moeder eens een keer in een goede bui was, knuffelde ze…