Verhalen over ziekte

Van de Soestdijkerstraatweg en van het ziekenhuis had ik mij een voorstelling gevormd in mijn verbeelding die in het geheel niet in overeenstemming bleek te zijn met de werkelijkheid. Deze werkelijkheid heeft na mijn bezoek de plaats ingenomen van mijn fantasierijke voorstelling. Ons brein koppelt willekeurig ideeën en voorstellingen aan elkaar zodat…

De koffiezet op E331 werkt altijd. Geen posten, geen vrije momenten, geen rustige uren. Elke dag, constant, duwen er honderden mensen op de zwarte knop. Mild. Sterk. Water voor thee. Een klik, een sis, een stroom. Het veel te dunne, papieren bekertje wordt gevuld. Auwtch, te heet. Een voorzichtige slok, even uitblazen en kalm roeren. Een bakje welverdiende…

Het werd oktober. Liselore zag haar voormalige tovertherapeut in het populaire tovercafé op het stadsplein. Veelkleurige slangen kropen langs de muren en om de poten van tafels en stoelen. Dolfijnen zwommen langs de ramen en zwaaiden vrolijk naar heksen en tovenaars buiten. Draken en eenhoorns lagen her en der tussen de tafels. Bij veel stoelen hield…

Hij is al een hart-patiënt, maar heeft ook COPD, de letters staan kort gezegd voor een ongeneeslijke longziekte. De ene keer is het erger dan de andere keer en hij moet altijd uitkijken: elk zuchtje wind levert hem een koutje op, dat koutje gaat doorgaans over in het grovere geschut en zo tobt ie alweer anderhalve week met hoestbuien en nachtelijk ongerief…

Toch zijn er ook dingen die gebeuren met minder impact, met meer menselijkheid en met meer gevoel waarmee ik dan weer niet de 24 uurs aanwezigheid van pijn bedoel, want die is er nog steeds, is ook niet zomaar weg. We (ikke dus) moeten geduld hebben en zo bezit ik mijn ziel in lijdzaamheid, wat een prachtige zin in een minder prachtige periode.…

Inmiddels een borst armer, met aardig wat pijn, want zo blijkt: wanneer je bestraald bent is dat gebied extra gevoelig, niet alleen verloopt dan de genezing moeizaam, maar het duurt allemaal langer. Nou duren dit soort dingen altijd langer, maar je kunt er niks aan doen, lijdzaam afwachten tot het minder wordt. En wat is dan het beste in dit geval?…

En dan begin ik met de sessie van radioactieve troep die moest worden ingespoten, dat gebeurde natuurlijk ook maar zoals we intussen al weten, gaat bij mij maar weinig tot niks " normaal" zal ik maar gewoon zeggen. De inspuiting, ja hoor dat lukte die dokter uitstekend, deed verrekte zeer, maar ach: wat zijn nou twee prikjes? Niks toch? Behalve…

Dan is het maandag na een weekend van de Tour die voorbij ons huis kwam, dochter die met man en kinders nog even aankwam, de tour ook vandaag weer start want tja drie weken zijn drie weken en om half twaalf is de date met de chirurg voor alle uitslagen en een plan de campagne. Eerst nog eventjes de oedeem fysio-afspraak want tja alles gaat gewoon…

Terwijl de Tour opstaat, manlief gestrekt op de bank kijkt naar iedere trap van de pedalen staat mijn hoofd niet stil. Hij is de plaatselijke commentator in dit gebeuren met dit verschil: dat ik het alleenrecht heb op het beluisteren ervan. Morgen komt de Tour hier door de Gemeente, het is voor hem te warm om op straat te gaan staan, maar kijken naar…

Foutloze moeder Als moeder moet je foutloos zijn als moeder maak je geen misstap als moeder moet je luisteren, als moeder moet je niet klagen, als moeder ben je een duizendpoot als moeder ben je altijd de wijste, de verstandigste de slimste de liefste de.....de..... Maar o wee als moeder het lef heeft ziek te worden, o wee als ze wat gaat mankeren…

Er hangt een kwaadaardig (achterlijk woord blijft het) zwaard boven m'n hoofd. Geen Damocles nee was dat maar zo, daar hadden we wel mee kunnen dealen denk ik, nee een ander scenario zit er voor me in petto en nou weet ik best wel dat kanker bij veel mensen (veel te veel mensen) voorkomt, maar ik ben wederom de klos. Twee weken geleden moest ik…

Zittend bij de neuroloog op consult bepaald zij dat mijn been moet worden onderzocht, een ondefinieerbare aanhoudende nachtelijke afschuwelijke pijn, die zich niet laat onderdrukken door een fikse hoeveelheid pijnstillers moet nu door een specialist bekeken worden en zo geschiedde. De eerste keer dat ik haar zag, een zeer vriendelijk en bekwaam vrouwelijke…

Waarom is het een gewoonte speciaal in de taxi zijn gemoed te luchten en zijn ziel bloot te leggen? Een automobiel zoeft voort over het asfalt. Binnen bevindt zich mevrouw Nederpoort, terugkerend van het Verbeeten-Instituut. Er waren toch meer bestralingen nodig dan aanvankelijk verwacht. Wankelend in het schemergebied tussen leven en dood,…

Eens per zes weken mocht ze komen. De trein snelde door afwisselende landschappen en bracht haar naar de spreekkamer die rijkelijk voorzien was van absurdistische en surrealistische kunstwerken. Aanvankelijk had haar ziekte haar in zijn ban en was ze blind, doof en onwetend ten opzichte van de onduidelijke weldaden die de dokter voor haar in petto…

Het Twee Steden Ziekenhuis is van een dusdanig erbarmelijke architectuur en entourage dat de aanblik ervan zelfs bij de meest levenslustige en blijmoedige beschouwer onmiddellijk een zelfmoordgedachte oproept... Haar inwendige bestaat uit een doolhof van gangen en kamers waar ijverige jongedames de dossiers beheren waarin de variëteiten van menselijke…

Een MRI niet mijn meest favoriete onderzoek, ook al vanwege claustrofobie maar ja, soms moet je erin, ontkom je er niet aan, of je moet zeggen "het zal allemaal wel" we hebben nou eenmaal die dingen en tja, als de arts zegt dat het nodig is, dan moet je! En zo togen schoondochter en ik richting het Limburgse, want daar, en alleen daar dus is sprake…

Je bent mooi in de aap gelogeerd als je ergens eenzaam alleen woont, zoals ik. Gelukkig kan ik wulpse Alie telefonisch bereiken, die ongeveer een halve kilometer verderop woonachtig is. Als 83 jarige had ik een flinke wandeling gemaakt in de omgeving, maar dat viel tegen toen een hevige regenbui mij drijfnat maakte. Schuilen was niet mogelijk en mijn…

Toen ik een jaar of twintig was liep ik avonds door het centrum van Bergen op Zoom, gekleed als dienstplichtig soldaat. Het was in 1951 en toen mocht je niet in je vrije tijd in je burgerkloffie uitgaan. Ik stapte een restaurant in waar ook gedanst werd. Ik vond het leuk om naar dansende paartjes te kijken. Zelf kon ik een beetje dansen. Een ober bracht…

Je had het anders aan moeten pakken. Bij de huisarts. ''Jansen, je bent niet tof, ik stuur je naar een psychiater. Een hele stapel brieven heb ik hier van busondernemingen en spoorwegen, dat je muizen loslaat. Hoe kom je daar in godsnaam bij. Vooral vrouwen schrikken zich een ongeluk bij het zien van een muis. Zoals je zelf zegt praat…

Ze staat met het blauwe, fluwelige hoedje op het lange haar, dat haar hoofd siert als een chique, elegante baret en dat haar welhaast verandert in een portret van Rembrandt, vlak bij de vergrendelde zware deur, die moet dienen om haar wanhoopspoging te verijdelen, zo grondeloos en grenzeloos eenzaam; een kwetsbare vrouw, verloren, verweesd, vertwijfeld…

Pietje was mijn kamergenootje in het kinderziekenhuis de Bruine Beer. Ik was niet zo een opmerkzame jongen, en ik vermoedde dat Pietje een heel gevaarlijke ziekte had. Hij was namelijk zo mager als een rib. Ik vond het een beetje griezelig als ik nacht in en nacht uit alleen op de kamer sliep met Pietje. Het doodshoofdjongetje. Pietje nam mij…

Vroeger had ik een baan waar je stress kreeg van die jonge bazen. Ze zaten je maar op te jutten om nog meer te doen, terwijl ik al de vijftig gepasseerd was. Je zei maar niks, maar je wenste ze in het hiernamaals. Om stress te vermijden moet je genieten van elke dag, maar dat was er niet bij. Ik had een keer een voorstel ingediend via en uitgebreid…

‘’Ik lijd aan hersenvertakkingen, en andere neurologische afwijkingen, grijze hersenschorsfalen, enz.’’ ‘’Ik schrijf u een pil voor.’’ ‘’Psychiater, ik slik al heel veel pillen.’’ ‘’Patiënt, drinkt u ook misschien wortelsap tegen uw hersenziekte, de schizofrenie?’’ ‘’Mevrouw de psychiater ik geloof dat achter het raam waar u voor zit toevallig,…

Ik ben op de Afdeling "Short Stay" van het St. Elisabeth Ziekenhuis. Hulpeloos en kwetsbaar, met bebloede lippen, ligt daar mijn vriend, en hij huilt. Inderdaad heeft hij zijn ondergebit, dat groenachtig was uitgeslagen en meters in de rondte zijn stank verspreidde, onder narcose laten trekken. Toch draagt hij in zekere zin zijn toestand mannelijk…

De C.-straat vormt een krocht, een langwerpige, trieste, uitzichtloze trechter, omzoomd door bouwvallige huizen. Helemaal aan het einde hiervan bevindt zich het huis van F., mijn manisch-depressieve vriendin en hier legde ik vaak mijn bezoeken aan haar af. Met haar lange, lenige, elegante, beringde vingers draaide ze gewoonlijk de ene sigaret na de…

De busreis duurt anderhalf uur en voert door tal van Brabantse dorpen als Waalwijk, Sprang-Capelle en Vlijmen, tot ik mijn bestemming bereik: het grote, nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis, gelegen aan de zuidrand van Den Bosch. Terwijl opgewekte, jonge verpleegkundigen en artsen schertsend, lachend en flirtend, alsof onheil, ziekte en dood niet bestaan…

Het is de stilte die heerst, de stilte voor een storm die nergens aangekondigd is. Het is de uitgang die ik zoek, maar verdomme waar zit de deur! De angst knijpt mijn keel bijna dicht als ik over en onder mij allemaal draden zie, die spinnen zich om mijn lichaam heen. Ben ik nou gek aan het worden? Er zitten vreemde mensen in mijn hoofd, ik hoor ze…

De dokter onderzocht met een lampje en een soeplepel en een tang zijn rechteroor en stelde vast dat de zieke man aan luister en beluisterarmoede leed. De dokter goot eerst uit de soeplepel tomatensoep in zijn oor om het oor week te maken. De dokter zei:,Uw bloed stroomt niet meer opwaarts en niet meer neerwaarts. Het bloed stroomt nergens meer naar…

Men riep mij bij de naam van mijn vader en grootvader: "Broeckx". Het ontroerde mij. De daar aan voorgaande nacht nog was mijn beschermer en grote voorvechter, mijn vader, in mijn droom verschenen, jaren na zijn dood en had hij mij het geld "geschonken" voor de achterstallige huur. Ik zag de biljetten nog voor me, terwijl ik tegelijkertijd mijn…

Henk Kristalsuiker van Goldenzak was uroloog van beroep. Dat is een zeer mooi beroep. De studie van de mens zoals die van onderen is is een geheimzinnig vak. Urinewegen zijn wonderlijke wegen.Ze vinden uiteindelijk een uitgang. Henk als hij werkte in het ziekenhuis dan droeg hij altijd een bloempotje op zijn hoofd.Waarom hij dat deed weet ik niet.…