Verhalen over maatschappij

In de oude binnenstad van Barcelona wonen de Gitanos ze leven al eeuwen van de entertainment en de handel - in ruime betekenis van het woord - het zijn zigeuners, een naam die ze liever niet gebruiken. Ik vraag in mijn beste Spaans een man van middelbare leeftijd in een wat verfrommelde zwarte pak die voor een café op een oude keukenstoel als een…

Het was de jaren 70 vorige eeuw en ik zat toen op een lagere school. Het was een tijd van dat het leven nergens meer over mocht gaan.Alle geloof was taboe. Wij hadden in die dagen de zogenaamde kloshoutjes. Dat waren de punnikpaddenstoelen.Wij moesten daar jongens en meisjes mee punniken. Het was een grote houden paddenstoel met een rode hoed erop…

Hij zit bijna iedere dag met zijn banjo wat te pingelen voor de Zeeman, hij is nog niet zolang geleden vertrokken uit Roemenië, boordevol beeldschone natuur, maar zo arm als een kerkrat. Hij zit in de kleermakerszit, de blote knietjes wat rood geschuurd, met een afgekloven petje voor zijn benen. De welvaart loopt aan hem voorbij, nou ja, welvaart? Dikke…

Ik zit op een terras, als een groep luidruchtige jongeren voorbij trekt, op weg naar het stadion, veelkoppig monster met collectieve geest. Getatoeëerde lijven met witrode sjaals, eigen lichaamdrug brengt ze in een halfdronken toestand door de Vikingen ‘beresterk’ genoemd. De man van middelbare leeftijd naast mij richt zich tot me: ‘Het was ‘n mooie…

Ik kan nooit ergens op tijd zijn. Of ik ben net te laat, of ik ben veel te vroeg. Die dag had ik voor de zoveelste keer de bus gemist. Dat werd een half uur blauwbekken en wachten op de volgende. Heen en weer lopen, wijdbeens staan en dan het ene been naar het andere toebrengen. Dat laatste deed onze natuurkundeleraar vaak voor de klas als hij ongeduldig…

´Maar dan is mijn moeder alleen´. Vijftien jaar is ze en prachtig om te zien. ´Als ik er niet was had hij haar nog meer pijn gedaan´. Ze veegt met haar hand het snot van haar neus en kijkt de man moe en lodderig aan. ´Dat was ook heel moedig van je, om naar de buren te gaan´, zegt de maatschappelijk werker. Hij schraapt zijn keel en valt even…

Een groeiend gevoel van onbehagen kreeg eindelijk een gezicht. Er zat hem al lang iets dwars, zonder dat hij er de vinger op kon leggen. Nu maakte het zich kenbaar. Gebrek aan frisse lucht. Er hing hier zo'n wij-gevoel. Een veilig besloten wereldje, waarin meningen en waarheden vastlagen. Wij, en daarbuiten zij, die niet wisten en niet zagen. Clichés…

Een maandagmorgen in de zomer omstreeks 9.30 uur in een dorpje in het Vlaamse Land waar de tijd van toen was blijven stilstaan. Het marktplein liep stilaan vol op de wekelijkse marktdag dat zich onder en rond de eeuwenoude linde had opgesteld. De zon scheen vrolijk op het gelaat van de kijkers en de kopers. De kramen bulkten uit van de vele koopwaar…

De Kaart van Willemse en de Chinese Ambassade Het gebeurde op 16 november 1998, dus heel lang geleden, zo ongeveer aan het eind van de vorige eeuw, dat cadet Willemse, student aan de Koninklijke Militaire Academie te Breda, een wel heel ongewone studieopdracht kreeg. Het was oorlog in Bosnië, een Amerikaans ingrijpen was in voorbereiding en cadet…

Het zit erop. Ik mag graag stoere praatjes ophangen, maar dit viel tegen. Had ik me nog uitgeput in flauwe grappen over wat me te wachten stond, toen ik 'er eenmaal lag', had ik niet zoveel praatjes meer. Toch kijk ik met plezier terug op mijn korte opname in het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam. Je komt nog eens iemand tegen die je normaal…

Corina komt uit Roemenië. Ze is hier met haar man Victor het geluk komen zoeken. Dat haddden ze beter niet kunnen doen. Armoede en ellende is hun dagelijks lot geworden. Ze zijn nog zó jong. Hoe moet dit verder gaan? Zelfs voldoende geld om terug te gaan naar Roemenië is er niet. Op een avond ben ik in het 'slaaphuis'. En dan........ Ze schurkt…

Jan en het jongetje Bart zaten ontspannen naast elkaar op de stoep, de chocolade te eten. Plotseling kwam gekrijs uit de Berenstraat. ‘Hé, ouwe lul, wil jij van dat kind afblijven.’ Het kind in kwestie hief bezwerend de hand. ‘Rustig, mam. Hij is OK.’ Jan keek het vrouwtje aan. Mam? Op haar leeftijd? Mam zakte als een pudding in elkaar. ‘Oh. Ja.…

Jan Taselaar zat voor het raam en keek over de gracht. Eindelijk had hij rust. Geen getreiter meer van Marie die nu in Zuid met Chris een nieuw leven was begonnen. Hij had zelfs gehoord dat ze zich nu Mary liet noemen. Jammer genoeg was poes Mitzie daarbij inbegrepen, maar een mens kan niet alles hebben in het leven. Hij had twee spionnetjes geïnstalleerd…

Dat het sjiek zou worden wisten we. Tenue de ville, lieve help. Woemi in een mantelpakje, dat kan je haar niet aandoen. Thuis loopt ze het liefst in een aftandse jogging. Gelukkig mag een nette jurk ook leest ze. Woemi verzint een creatie, die ze wijselijk niet van te voren aan mij laat zien. Een paarszwarte jurk, iets wits vesterigs erover en een oranje…

Vorig jaar trad Wijnand Duyvendak af als lid van de Tweede Kamer. Achterhaald door zijn verleden als milieuactivist. Minister Cramer van VROM verantwoordde zich kort daarna voor het parlement over een handtekening die ze jaren geleden had gezet. Je kon zien dat ze het ervoer als een hinderlijke onderbreking van haar werk. Het debat werd in de media…

De zon gaat onder. Al vroeg, in deze tijd van het jaar. De man van de Keukenprins staat voor de deur van zijn winkel en kijkt. Smits heet hij. Adriaan Smits, Arie voor vrienden en bekenden. Normaalgesproken heeft hij geen tijd om naar de zon te kijken. Maar nu, in deze tijden van crisis. Ach, elk nadeel heeft zijn voordeel. Had hij ook maar zo kunnen…

Ik sta bij de kassa in een bouwmarkt. Een flinke rij wachtenden voor mij. Op die momenten slaat bij mij de verveling gauw toe. Ik kijk maar eens rond naar de mensen voor mij, achter mij en die gewoon langslopen. Er is maar één kassa open, dus het is letterlijk en figuurlijk behelpen vandaag. Voor mij staat een echtpaar dat niet vaak naar een bouwmarkt…

Hersenen zijn eigenlijk een soort harde schijf die gevoed wordt met informatie door zintuigen die geen van alle perfect zijn. Hoeveel meer dan de halve waarheid kunnen wij dus weten? Nekelman glimlachte om zijn eigen gedachten, sneed zijn vader verder in plakjes, spoelde de restanten door het doucheputje en waste zijn handen met de blauwe zeep aan…

Het is druk op het terras, aan de kant van de Meent dan, daar waar de zon staat. Er wordt druk gekletst en heimelijk of openlijk wordt al het passerende schoons bewonderd. Ik nip aan m'n Westmalle dubbel en kijk af en toe naar de overkant, waar een knappe blonde dame op een bankje druk zit te sms'en. Over de brug komt een man van middelbare leeftijd…

Ik heb een beetje een raar gevoel. Ik weet niet hoe ik het moet zeggen, maar echt lekker voel ik me niet, een beetje tussen hangen en wurgen in. En als je je dan zo voelt, zie je de dingen ook een beetje anders, dan is het net of heel de wereld je in de maling neemt, rot is dat. Zo'n dag van als je de school van je dochter belt om haar ziek…

De belevingswereld van peuters en kleuters is net een oase, een ruimte binnen een regenboogkleurige zeepbel. Een enkel woordje of een simpel gebaar wordt meteen begrepen – geen diepe overpeinzingen voordat er een bepaalde actie wordt ondernomen. Geen belemmeringen door normen en waarden, arm en rijk, rangen en standen, maatschappelijke status, zoals…

De zoveelste stille tocht, een dode die te vroeg naar de laatste rustplaats wordt gebracht, veel te vroeg. Elke dode door zinloos geweld is een dode teveel elk slachtoffer omgebracht door een dader die zich niet in kon houden is er één teveel. Ieder omgebracht persoon in elkaar geslagen, geschopt, gemolesteerd tot de dood erop volgt is te bizar voor…

‘Komt nog één stukje’ schreef ik de vorige keer, maar het stukje dat ik in gedachten had laat ik liever achterwege. Het is, laat ik het zo zeggen, niet meer van deze tijd. Alleen maar nostalgische geschiedenis. Bij het begin van het nieuwe collegejaar was Hazera er zomaar niet meer. Ik heb nog bij de beheerder van de flat naar haar naam en adres…

Het was op een morgen dat ik met een barstende kop van de eerste avond (straalbezopen was ik in bed gekropen), aan de ontbijttafel gezeten en kusjes uitdelend, een van de Zweedse mannen naast mij ontwaarde. Björn, met zijn gebruinde lijf en zijn vlezige lippen. We praten wat in ons stamelend Engels en de ganse dag communiceerden wij, soms op een afstand…

Toen ik op veertienjarige leeftijd verplicht werd op de fabriek te gaan werken had de maatschappij al een kiem gelegd van ontevredenheid. De ongelijkheid was mij al duidelijk geïllustreerd tijdens mijn schoolperiode: er werd geen enkele speciale moeite gedaan om mijn interesse te wekken voor de leerstof. Ik werd enkel, met veel straffen, uit een analfabetisme…

Potloodsdrecht – Wie denkt dat poëzie iets is voor kleine roze met poesiealbum bewapende kabouterplopprinsesjes, komt bedrogen uit. Ook het beeld van de elitaire hoogwaanzinnige die zich vanuit hoekige kanteeltorens ver verheven boven de samenleving waant, is niet meer representatief voor het fenomeen. De poëzie revolteert sinds het Internet er een…

Mag ik u een kijkje geven in het treurige bestaan van ambtenaar Wal, werkzaam bij de Sociale Dienst van de gemeente Ridderkerk? Ieder jaar wordt een prijs toegekend aan “De Jonge Ambtenaar van het jaar”. De heer Wal nomineer ik graag voor de titel “Klootzak van de eeuw”. Hij heeft een bijstandmoeder een door haar gewonnen prijs van 50 euro afgepakt.…

Een grote donkere man gekleed in een helder wit hemd met daaronder een katoenen blauwe broek staat met zijn neus tegen het raampje van de balie aangedrukt. Zijn bruine ogen staan diep in hun kassen. Met zijn 1.95 meter en een gewicht van over de honderd kilo steekt hij schril af tegen de enorme ontvangstruimte van de immigratie- en naturalisatiedienst…

De spanning op het pleintje op winkelcentrum De Helling in Oude Pekela zinderde nog na. Een verwrongen looprek en een uitgebrande scootmobiel als stille getuigen van de hevige strijd die zich hier enkele uren eerder had afgespeeld. Mijn blik dwaalde naar het groepje opgeschoten jongeren dat zojuist de plaatselijke hangplek voor ouderen had bezet en…

India was mooi; maar niet wat ik ervan verwacht had. Afrika was prachtig maar vreselijk. Zuid-Amerika heeft iets dat wij niet snappen, dit maakte mij bang en terugkeren. Altijd maar weer terug, terug naar het rare Nederland waar ik mij nu eenmaal thuis voel. Zelfs Indonesië, een land waar wij toch menig jaar vertoefd hebben, maakte mij angstig en deed…