4642 resultaten.
WELKOM
verhaal
5.0 met 2 stemmen
530 Als een hernieuwd fraai welkom of een aanstaand afscheid?…
Twee olifantjes aan weerszijden van een dobbelsteen
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
478 ...en zo herinner ik me hoe ik hen, de allerliefsten, mijn goede ouders die sinds lange tijd niet meer te midden van de levenden verkeren, naar hun laatste domicilie en mijn laatste ouderlijk huis, namelijk de aanleunwoning, gesitueerd in een stille buitenwijk, bracht en hen het beeldje cadeau deed....
Het was een klein beeldje uit lichtgrijs marmer…
In memoriam mezelf
dagcolumn
4.6 met 29 stemmen
3.241 Ik denk er begin november altijd meer aan dan anders. De bruine bladeren op de grond, de mistige morgens, de nevel over de velden: lang zal ik niet meer leven. In deze herfstige tijden zijn er ook meer sterfgevallen dan in andere jaargetijden. Dat klein beetje neerslachtigheid is soms genoeg om het draadje waarmee je nog aan het leven hing te breken…
Zorgcentrum zuid, vijf jaar na dato
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Er zou een feestelijke gebeurtenis; een optreden van een accordeonist en van een drummer plaatsvinden in een zaaltje van het Zorgcentrum, waarin mijn moeder de laatste tien jaar van haar leven heeft doorgebracht tot het tijdstip kwam van ziekte, dood, crematie en uitstrooiing van haar zilverwitte as op de velden aan de Karel Boddenweg.
De verslaggeving…
Zijn naam was Johan
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
433 Altijd had hij tegenover me gezeten aan de vergadertafel, de mannelijke armen waarin ik best eens had willen rusten en die ik zou willen omschrijven als "apenarmen" voór zich uitgestrekt op de tafel. Hij was altijd betrokken en meelevend geweest tot de dag kwam waarop ik moest vernemen dat de dodelijke ziekte met de onheilspellende naam "slokdarmkanker…
Niet meer te midden van ons?
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
456 Ik kan me voorstellen dat vele vrijgezellen de flatjes in de Nassaustraat bevolken en hij was ongetwijfeld een van hen. Vroeger signaleerde ik hem vaak. Hij droeg koddige, oubollige hoedjes en maakte reisjes naar Antwerpen en Brussel en keerde daarvan terug met CD's van Ella Fitzgerald die hij me trots toonde en dan maakten we een praatje. Zijn plaats…
Vriendschap die tot zelfs na de dood voortduurt (Amicitia Etiam Post Mortem Durans)
verhaal
5.0 met 1 stemmen
658 Daarna; de lange, lange treinreis door al die landschappen die mij verder en verder schenen te verwijderen en te vervreemden van het oude gezicht, van de stokoude ogen die afscheid van mij genomen hadden.…
Cardiac Arrest
verhaal
3.0 met 2 stemmen
619 De klokken in Bangkok, Toronto en Moskou tikken gelijkluidend in hetzelfde ritme. Hun wijzers spoeden zich om steeds dezelfde trajecten langs hun wijzerplaten af te leggen.
"Bid voor ons in het uur van onze dood!"
Het uur van onze dood? Het uur van mijn vaders dood? Waar en wanneer zal het prijsgegeven worden? Is het het volgende uur, het daaropvolgende…
Bij de dood van een tante......
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
500 Zelf sukkelde ze nu voort achter een rollator en ze had mij gevraagd de grafkrans van onschuldige roomwitte lelies en fris groen lover te inspecteren die ze besteld had en die inderdaad de kist bleek te sieren waar de familie en de vrienden eerbiedig omheen schuifelden ten teken van laatste afscheid....…
Janneke en Wout maken weer wat mee
verhaal
4.0 met 1 stemmen
591 Het is zondagmiddag en de regen kletterde tegen de ramen.
''Wat een naar weer hé, Janneke?''
''We blijven lekker thuis, ouwe. Ik ga koffie zetten.''
Wout zette de radio aan, maar kon geen vrolijke muziek vinden. Alleen maar die rot herrie, vroeger was de radio veel leuker en gevarieerder. Zij kwam de kamer binnen met de koffie en twee tompoezen…
Aan mijn Onbereikbare Geliefde.....
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
926 In alle seizoenen ben ik naar je toe gegaan; als vogels hun nesten bouwden in de hoge bomen en hun kleintjes voorzagen van het voer; als de rode rozen van de zomer je tuintje verfraaiden, als het groen van de bomen reeds verlevendigd werd door enkele gele bladeren....
En je zat vóór me; je mooie, bijna symmetrische, klassieke gezicht werd half verlicht…
Lieve Margarita !
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
637 Je kon je lichaam niet liefhebben. Je kon niet houden van je zachte haar, van je witte, rechte tanden, van je nog mooie en florissante gezicht. Je vertrouwde je lichaam niet toe aan het lichaam van je geliefde of aan het warme, donzige, koesterende bed, maar aan de harde koude stenen toen je je had laten vallen vanaf de zeventiende verdieping. De stemmen…
Nalatenschap
dagcolumn
3.9 met 8 stemmen
943 Ome Harrie reed tot voorbij zijn tachtigste levensjaar nog auto. In zijn geval was dat een Fiat Panda. Geen grote, want dat was hij met zijn één meter zestig zelf ook niet en hij was alleen. De auto was net zo bejaard als hij. Hij wachtte na een bezoek ooit met vertrekken omdat het regende en zijn ruitenwissers het niet zo goed deden. Of wij wel wisten…
Eelt groet u allen vriendelijk
column
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.489 Nu mijn eerste boek lekker verkoopt en mijn tweede boek een andere uitgever moet hebben dan die amateur die mijn eerste boek uitgaf en ik dus zelf aan het werk moest om het te promoten hou ik op met werken zonder financiële beloning.
De lezers die zich ergerden aan mijn 'stukkkies' wens ik het allerbeste, laat hun hart maar lekker revalideren en…
"Walvis en Dolfijn"
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
418 In mijn zwarte vitrinekast met de glazen deuren staat het beeldje, misschien aangeschaft op een rommelmarkt, voorstellende twee volumineuze vissen. ZIJ schonk het mij, ZIJ die nu de "verkorte" weg naar de dood in versneld tempo wenst te bewandelen en zij heeft er ongetwijfeld onze Rubensiaanse vrouwenlichamen mee willen symboliseren die wij vaak overgaven…
Een gouden tip?
verhaal
2.0 met 1 stemmen
504 En ik herinner me: hier is het geweest; hier heeft het zich afgespeeld; hier heb ik de uren doorgemaakt van mijn grootste, onherroepelijke verdriet om de verloren vriend; uitgerekend te midden van deze rotzooi moest ik eens beseffen dat Hij weg was, oneindig ver weg, verdwenen achter de horizon, totaal onbereikbaar, schijnbaar maar niet werkelijk losgescheurd…
De treinreis
verhaal
1.9 met 34 stemmen
5.063 Op een sombere middag, een vage zon hangt grijs achter kaal gewaaide kastanjebomen, staart Machteld Slootwijk naar buiten en hoort dat er achter haar in de huiskamer wederom een stoomtrein vertrekt.
“Tjoeke tjoeke, puf puf, huu huu!” doet een vrouw tegen het kind op haar schoot. Het kereltje ondergaat het spel lijdzaam, al weer twee uur lang. Zijn…
Herinneringen aan de vertedering
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
752 Op mijn heenreis naar het naburige dorp passeerde ik een hoog oprijzende molen met gladde, witte muren waarop spookachtig licht viel uit vele schijnwerpers.
Ik ging op bezoek bij mijn klasgenote van de lagere school die de nonnen al evenmin op handen had kunnen dragen en die, zoals ik mij herinner, op de voorste bank zat, in de Gouverneurslaan woonde…
Geen grafsteen/De dood in het hart
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
676 Geen grafsteen zal herinneren aan jouw leven, aan onze liefde en vriendschap. In het verre land ben je onvindbaar. En ook mijn verwarde hart en verstand kunnen niet meer vinden, niet meer opsporen wat wij eens deelden. Gezonken is het in een diepe put, in de krochten en spelonken van vergetelheid, van voorgoed vergeten, van afsterven en verloren gaan…
De encyclopedie
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
453 Na de Wereldbrand, na de helse verschrikkingen waaronder hijzelf ook geleden had, begon hij cultuur, kunsten en wetenschappen te vereren. Hij was mijn arme vader, sinds lange tijd niet meer te midden van de levenden.
In mijn ouderlijk huis bevond zich op een houten plank, ondersteund door krullerige metalen ornamenten de "Ensie"-encyclopedie.…
Schaduw ontmaskerd
hartenkreet
2.9 met 7 stemmen
1.532 Ik kan weer ademen.
Het is voorbij, sinds een uur of 24. Ik ben verlost. Bevrijd. Van het wurgende gemis, dat me in zijn greep hield, me het zicht ontnam, dat vasthield aan iets wat al zolang geleden voorbij is gegaan.
Het ziekelijke gevoel van in-compleet zijn maakte me tot een idioot, verzuipend in zelfmedelijden.
Misschien had je me nog langs…
De man met de dubbele ring.
dagcolumn
3.0 met 8 stemmen
64.838 Ik zie hem naderen vanachter een boom. Een opgewonden uitdrukking op zijn tanige gezicht. Hij is niet groot. Een middelmatige man. Op leeftijd. Op een ouderwetse fiets, zo’n degelijke met trommelremmen. Het chroom glimt, een lamp die nog aangedreven wordt door een dynamo steekt groot af onder het breed uitlopende stuur. Er is een regenpak onder de snelbinders…
pensionado
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.375 Dan is het ineens zover, je wordt hartelijk door je collega’s uitgezwaaid met lovende woorden, een spandoek boven de ingang van de SEH afdeling waar ik de laatste 12 jaar doorbracht als regeltante achter de balie en pc.
Bloemen op het aanrecht in de te kleine koffiekamer. Overal A-4tjes met mijn gezicht en leuzen als 'Wil is de spil' en dokters die…
Vergeten bankje
verhaal
4.8 met 6 stemmen
2.352 Bij ‘we moeten praten’ voelde ik het al aankomen, bij ‘ik wil het zelf ook niet, maar het is beter’ wist ik het zeker. Dagen heb ik uitgesteld, weken, misschien wel maanden. Wanneer jij wou praten had ik geen tijd, was niet in de stemming, er was altijd wel iets. Totdat je me zei dat je het zo niet meer kon dat je het me nu zou gaan vertellen, hoe dan…
Naar huis
verhaal
3.6 met 7 stemmen
2.147 De lijnen om haar mond vertrokken in verbittering, in haar ogen lag een verdrietige waas. Ze mochten niet eens afscheid nemen van elkaar!
Wanneer iemand een beetje oplettender was geweest dan had men gemerkt; dat ze haar medicijnen al een poosje niet meer had ingenomen en zou het drama zich ook niet kunnen voltrekken.…
Het is mooi geweest..
verhaal
3.5 met 10 stemmen
2.801 En terwijl de gordijnen zachtjes een afscheid wuiven komt er nog een laatste felle rookpluim van de nu geheel opgebrande sigaret. De as vormt een net hoopje in de asbak.
Tussen het geklingel van de glazen op de onderliggende verdieping klinkt het kakelende gelach van Van Putten van Cosmetica.…
Geschiedenis in een doos
verhaal
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.085 Tien lege dozen heb ik om te vullen en ik kijk wanhopig om mij heen, waar zal ik beginnen? Verstandig lijkt me in de keuken en daar neem ik een aantal pannen, borden, soepkommen en bekers en stop die samen met handdoeken en theedoeken in de eerste doos.
In de kast in de kamer liggen liedboeken en bijbels, een naaidoos, veel foto’s , een verbanddoos…
Brief aan Ramon
verhaal
4.0 met 4 stemmen
1.629 Ik lig hier met een onbestemd verdrietig gevoel en heb net als jij moeten leren glimlachen terwijl mijn hart huilt. Je kunt dit echter niet altijd laten zien want hoe begripsvol onze omgeving ook mag zijn, ze zullen het nooit helemaal kunnen begrijpen omdat ze het zelf niet ervaren.…
the Bristlecone
beschouwing
3.1 met 7 stemmen
3.783 Ik zag een keer een documentaire op Discovery Channel over een bepaald type boom in Amerika. Nu behoren bomen niet direct tot mijn interessegebieden, maar deze documentaire trok toch mijn aandacht. Het ging over de zgn. bristlecone, een boom die zich zelfs wist te handhaven in een woestijngebied. In een extreme omgeving die nog geen grassprietje de…
Heimwee naar Afrika
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
507 Mevrouw had haar lange leven doorgebracht aan de zijde van haar man in Tanzania, Nigeria en Kenia. De dubbele ring aan haar vinger getuigde van de lange huwelijksjaren. De "West-Europese Weelde", de overvloed in de winkels, had zij na haar terugkeer niet zozeer verwelkomd. Veel liever had zij genoten van de gastvrijheid, de medemenselijkheid en de…