Alle inzendingen over Carla Bogaards

Carla Bogaards is geboren in 1947 te Voorburg, wat ze zich herinnerd als een buitenplaats vol parken met schelpenpaden en lekker dicht bij Scheveningen en Den Haag. Ze begon met dichten op de middelbare school, toen ze dertien was. Ze is ooit nog zelf gecoached door de dichteres Ankie Pijpers.…

Hugo Claus, Benno Barnard, Carla Bogaards, Herman de Coninck, Remco Campert, Lévi Weemoedt, Adriaan Morriën en Maria van Daalen, die mijn ex-uitgever via de fax overstelpte met haar gedichten. Bij de veertiende Nacht zag ik o.a. Mensje van Keulen, Gerrit Komrij, Rudy Kousbroek, Eddy van Vliet en Titi Zaadnoordijk.…

Vorige week Carla Bogaards. Ik scoor. ‘Waarom was-t-ie niet vervangbaar?’ Ineens is het alsof ze uit de zachtmoedige gelukssluimer van moede jonge moeders ontwaakt. Ze kijkt me wakker aan en zegt: ‘Precies. Dat is de vraag die ik me ook nog steeds stel.’ Maar ja, ik moet pinnen. Ze vertelt nog gauw dat er hoop is. ‘Oh ja?’ zeg ik.…

Liefste het water viel met een klap op de bodem van het kanaal, de wolken werden zwart ingezwachteld, kermislui zeiden, ja het is avond. Ze gooiden draaimolens en schiettenten in de golven, ze riepen me, dat geboefte pakte me beet. Ze rolden om van de lach, eet van je suikerspin, zeiden ze, drink uit een fles, word dronken. Liefste ik…

Ik heb in Hotel Paris gewoond met een man, ik heb met hem ontbeten en geluncht, we aten wafels met room, we dronken verschraalde champagne omdat we, direct nadat de fles was ontkurkt en het glas voor de eerste keer was volgeschonken, de drank vergaten, we vielen in slaap. Hij sliep veel, hij sliep als een kind dat bij zijn moeder in bed ligt,…

De wind begeerde de aarde en al haar nattige voorjaarsvreugdes met grote heftigheid, vooral het oranje hart dat de vorm heeft van een trompet van de narcis beloftevol geurend en lokkend op graslandjes onder struiken en bosschages. O de wind viel en ketste terug rakelings langs de takken van de kale bomen, van boven naar beneden, van de hemel…

Met droom heb ik weinig tot niks. Zonder illusie kan ik niet leven.…

Als ik de tijd kon terug schoppen naar waar hij hoort, naar de plek van voor haar dood, echt schoppen, echt van, godverdomme fuck off, en mijn verbeelde realiteit was de enige echte realiteit, dan kon ik haar opnieuw vertellen dat de pianist net zo tegen mijn hondje praat.…

de dagen lijken niet voorbij te gaan als je zo alleen daar voor het raam blijft staan een leegte in je hart, die niemand vullen kan al wil je nog zo graag, het is te laat te laat om nog te zeggen het is te laat te laat om nog te zeggen hoeveel ik van je hou want de stilte die je achterlaat voor jou was ons huis een thuis voor iedereen…

Carla moest eens weten hoeveel haar reactie teweeg brengt. De assistente blijft verbouwereerd achter, was welwillend op zoek naar een oplossing. Het liefst had ze gewoon haar werk afgemaakt en Carla de zorg geboden die ze nodig heeft. Tijdens de koffiepauze is de reactie van Carla onderwerp van gesprek.…

De internationale gemeenschap kan zich geen straffeloosheid permitteren. Ze kan niet het signaal aan misdadigers afgeven dat je vrijuit gaat als je maar lang genoeg wacht.…

Carla en Els zagen er fantastisch uit.... Jack en ik ook trouwens in onze (gehuurde) smoking... Els en ik zijn nu al drie jaar intens gelukkig ...samen met ons zoontje. Gisteren kregen we een brief waarin stond dat Jack en Carla hun tweede kindje verwachten....…

De draken veranderen opeens in reusachtige slingerplanten, die Carla grijpen en stevig omklemmen. Verstikkend! Met een luide schreeuw ontwaakt Carla. Ze springt haar bed uit, rent in haar nachtgewaad naar buiten. Vader en moeder lopen verbaasd en bezorgd door het huis heen en weer.…

Carla kwam binnen met de koffie. ''Slaap je tegenwoordig hier, Carla?'' ''Neen gekke van me, dat weet je toch wel, deze is voor vanavond als Wendy komt, om lekker te vrijen.'' Hij: ''Daar hoef ik toch niet bij te zijn, hé?…

Carla knikt. Ze schuift het onder de asbak. Frans ziet het aan vanuit de deuropening, de mattenklopper nog in z’n hand. Na haar vertrek wast Carla af. ‘Misschien moeten we z’n broer bellen,’ zegt Frans. ‘Die spreekt hij al jaren niet meer,’ zegt Carla.…

Is dat zo, Carla?'' ''Dat klopt, mijnheer Koster. Die mijnheer Zalm waar U het over had, heeft ook eens mijn hand gevraagd, maar ik heb hem afgewezen.'' ''Goed Carla, we laten het zo.…

Hij schrok en schoof het overgordijn een beetje opzij en zag Carla, zijn lesbische buurvrouw. Ze gebaarde de deur open te doen.…

Ze hoorde een deur dichtslaan en zag buurvrouw Carla naar de lantaarnpaal lopen om haar fiets te pakken. In een flits viel het Mien op, dat Carla een opgezette buik had, ze zal toch niet in verwachting zijn, maar Mien dacht, dat kan toch niet, ze is lesbisch.…

Bjarne dacht nog na over de moderne jurk van Violette, toen hij in het oude schoolschrift naar de door Carla getekende yoga-oefeningen keek. Er stonden korte omschrijvingen bij. Het handschrift van Carla was keurig en makkelijk te lezen, zelfs na al die jaren.…

Dat beviel Mien niet, en zei: ''Zullen we verder gaan, de dag is zo om en we zijn er nog lang niet.'' Nadat Carla afgerekend had liepen ze weer over de brug naar de andere kant waar beneden de auto stond. Wouter pakte de hand van Carla, en zei: ''Kijk, daar zie je Texel in de verte.…

''Wil je er een gevulde koek bij, Carla. Aan hem hoef ik het niet te vragen, de smulaap.'' ''Lekker, buurvrouw.'' Ze zaten gezellig te keuvelen toen Carla opeens vroeg: ''Zeg buurman, weet jij toevallig hoe de fotografie is ontstaan?'' ''Ja, toevallig heb ik er een artikel over gelezen.…

Mooi niet, ze zat naast hem op bed en ze zoenden elkaar.'' Carla genoot met een glimlach om haar mond. Ze dacht, wat is buurvrouw toch naïef. Carla had een doosje blauwe druiven voor hem meegenomen. ''Mag ik het hem geven?'', vroeg ze. ''Natuurlijk, maar ik denk, dat hij nog slaapt.…

''Hé Wouter, leuk dat ik je zie, Carla heeft het vaak over je, dat je haar zo lekker kan knuffelen. Moet je ook een whisky, schat?…

''Breng jij Carla even naar huis schat, kan je nog even met haar knuffelen.'' Carla keek verheugd. ''Doe ik, tot straks.''…

'' ''Carla komt naar buiten, ze komt naar ons toe rennen.'' Hij bracht het vehikel tot stilstand en opende het portier. ''Wat is er Carla?'' ''Waar gaan jullie naar toe?'' ''Wij gaan zomaar een eindje rijden.'' ''Ach lieve buurtjes mag ik met jullie mee. Ik voel mij zo eenzaam.…

'ze had het zo gewild' zoals het altijd gaat dus we rouwen even en het is weer klaar? ik kan het niet verdragen ondankbaar zootje dat we zijn haar hele leven heeft zij zorg voor ons gedragen 'maar mocht het niet zo zijn?' mam er is zoveel veranderd ik mis je liefde ik mis je lach ik mis je woorden ik wil ze horen iedere dag het…

Terwijl Dirk Carla probeert te verkrachten, wordt de deur van Carla's spreekkamer ingebeukt en stormen er drie agenten met getrokken wapens naar binnen. 'Rustig aan met die blaffers!', schreeuwt Dirk, 'ik ben alleen maar lekker aan het los gaan en Carla geniet met volle teugen!'. 'Je handen omhoog en kom van die vrouw af!'…

Hij schrok want hij hoorde de deur van zijn buurvrouw Carla open gaan. Dat mokkel is pas gescheiden en verschrikkelijk nieuwsgierig. ''Goedemorgen Henk, ga je weg?'' ''Ja Carla, ik moet er effen uit, ik ga een eindje rijden.'' ''Och buurman, ik zie de muren op mij afkomen en ben nog zwaar getrest door die scheiding.…

Carla zou dat nooit goed gevonden hebben. Henk en Ingrid gingen even later naar de slaapkamer. Toen ze in bed lagen hoorde Henk het bed van Carla kraken en hij kreeg ook zin, maar Ingrid draaide zich om en zei welterusten. Gelijk had ze.…

Daar stond buurvrouw Carla met een bos bloemen in haar hand. Ze zag er uit om in te bijten, dacht Wouter, wat een mooie vrouw. ''Kom binnen meid, de koffie is bruin.'' Ze gingen de huiskamer binnen. Hallo buurvrouw, hier een bos bloemen voor je, en ze gaf haar een vluchtige omhelzing. ''Waaraan heb ik dat te danken, Carla?…