Alle inzendingen over Impasse

Treurige bomen, kaal in de mist...opdoemend, kijk naar buiten, er doemt niets op, want ik beweeg niet. Muziek. Op TV, Stereo, De Buren, De Kroeg. Veel geluid maar de toon ontbreekt. Drilboren, vrachtwagens, containers. Het is genoeg. Hier wordt de Arbeit gepreekt. Een gedachte trekt me. Oblomov. Heb honger, wie kookt er vanavond? donkere…

Impasse Zo vond de vrouw haar man, de dichter: gehurkt in het bad, het hoofd geklemd tussen de knieën, alleen met zichzelf, het oude vlees, de verschrompelde stichter van haar geluk. Zij zag hoe gebogen, hoe naakt en menselijk buiten de taal. De warmte wolkte, vrede zong uit de kraan. Dit, dacht zij, kon hij dit maar verwoorden...…

Er wordt mij vaak gezegd: ‘Je bent gestoord’ Ik reageer dan meestal onvolwassen Daarna wordt, in mijn psychische impasse Mijn laatste stuk sociaal gevoel vermoord Nu blijken mijn problemen haast banaal: Ik ben gewoon alleen maar geniaal!…

het laatste blad valt van de bomen ik droom mijn dromen in zwart/wit hoop dat er nog iets langs zal komen een brainwave waar muziek in zit voorlopig blijft er veel te wensen omdat ik taal en teken mis maar straks misschien met andere ogen schrijf ik wellicht geschiedenis…

aan het graf aan de overzijde knielt een meisje met een roze vlinder in haar vlecht haar handje wrijft over papa’s marmerbuik legt de boeketten recht en harkt de stenen - die werpt ze weg maar van het dode loof schikt ze voor haar vader een droevig dorrend bladerbed dan zet ze haar blonde lip op het eenzaam kille wit en kust haar…

Mijn schaamte is een schild een pantserplaat impasse. Eindelijk verschijnt het licht in zevenvoud subliem. donderdag 7 februari 2002 ZONNELEEN De episoden van Amos 69…

Stel je voor dat je morgen wakker wordt, helemaal zoals het hoort natuurlijk, je begroet de wereld met een lach, een brede lach natuurlijk want voor een kleintje zijn we niet vervaard, dus met een brede, superbrede lach begroeten we de dag, alsof er niks aan de hand is. Dan zetten we de televisie even aan, omdat we willen weten wat er afgelopen nacht…

De muur is hard ik ben verdrietig en alleen hier sta ik aan de andere kant van leven achter een glazen deur gevangen maar weerspiegelt niet trek me door deze spiegel heen is al wat ik verlang dat je wakker wordt en ziet: mijn beeld is het mooiste dat je me kunt geven…

Oh verzuchtende scheet van gezapigheid om eenmaal uniek te klinken mijn impasse uit te breiden op jou te mogen drinken dat morgen door mijn bed verspreid je woorden leuren je verschijning je deining je onzin je verdwijning wat er stond te gebeuren als ik langer was gebleven een veeg teken had gegeven zo trillend in de morgenstond vreemde…

Ik wil nu graag een impasse doorbreken Met opperste betuiging van respect (Ik hou van jou, ik hou van jou, Mag ik je beminnen? Kijk in mijn ogen, toe nou, toe nou, Hoe moet ik erover beginnen?)…

Ik besloot van deze impasse gebruik te maken door mijn (te lage) bod te handhaven. De verkoper sprak toen de onvergetelijke woorden: “Daar verkoop ik hem niet voor, dan blijft ie hier staan, want hij eet-geen-brood”.…

Zou ze in een impasse zitten en komt ze niet tot een volgende CD en wil ze dat maskeren door deze merkwaardige zet? Was het niet Teach-In, die ooit won met 'Ding-A-Dong'? Was dat niet de enige keer? Nee, ik neem niet de moeite om me daar verder in te verdiepen, omdat het me tegenstaat.…

Dit veroorzaakt een streven naar impasse, en pas wanneer ik dit herken of besef, ben ik tevreden en kan ik berusten in het feit dat ik een beperkte maalstroom aan gedachten bezit die vaak ontoereikend blijkt. Wat is je punt. Dat er geen punt is. Dat ik me druk maak. Misschien wel omdát er geen punt is. Damn, ik neig richting Thora.…

Jullie gaan nu even in een groepje van drie uiteen en bespreken zelf hoe we uit deze impasse kunnen komen. Ik neem een rookpauze en daarna gaan we verder tot aan de lunch.. – Zijn er ook kroketten Johan ? – Ik lust geen geen vleeskroketten alleen Vegan.. – Nou dan neem ik die van jou wel.. – Nee die krijg je lekker niet..…

De hamvraag blijft of er een uitweg mogelijk is uit deze impasse. Zelf denk ik van wel, maar daar is erg veel voor nodig.…

Het vinden van een HB-opvolger voor Paul Haldan als topsport-verantwoordelijke blijkt een mission impossible wegens de borsalino-impasse en koekenbakker Haro Valkenburg, de niet-traceerbare hoofdbestuurder die tot taak heeft om sponsors aan te trekken, bewijst met deze Mislukking-van-het-Jaar dat een toernooi met een begroting van pakweg vijfduizend…

In de tweede helft was er lange tijd sprake van een vervelende impasse, totdat Oranje op 2-1 voorsprong kwam en het Wilde Westen losbarstte. Er was zelfs een vuistgemeenescalatie. Robben redde met zijn scorende penalty zijn reputatie. Ons derde doelpunt was helemaal grappig, omdat de keeper van W.R. in shock bleef staan en recht achterover viel.…

Onze Zuiderburen verkeren in een impasse. Als het M. lukt te bewijzen nooit in België te zijn geweest ben ik ook van de partij. Volgens ingewijden word of ben ik veroordeeld voor een onzedelijk voorstel aan Freya van den Bossche, de uitermate attractieve en charmante Belgische vice-première, en wel te Turnhout.…

Dirk doorbreekt de impasse. ‘Geef me nog maar een leeg kopje, Jonas. Dan delen we het risico van de eerste proeve.’ Hij giet de helft over en beiden heren zetten getuite lippen aan de koprand. En trekken die schielijk weer terug. ‘Heet, meneer.’ ‘Wat heet, Jonas.’ Deze keek even wat verward. ’Oh, ja ik begrijp het. Geestig, meneer Dirk.…

Freek probeerde deze dreigende impasse tactisch te omzeilen. ,,Zou het vandaag wel nodig zijn? Ik vind Uw gezicht nog zo glad… ’’ Ko betastte peinzend zijn gelaat. Zijn gezicht klaarde op en met een stralende lach antwoordde hij: ,,Je hebt gelijk, Goof. Laat dat nou de eerste zondag wezen dat ik me niet hoef te scheren!’’…

Maar de impasse tussen overtuigd schrijven en bescheiden originaliteit, waarover ik me misschien voor niets zorgen maak, laat weinig mogelijkheden open. Zo voel ik me als iemand met een rol in het leven, die zoekt naar een andere, een nieuwe rol en door onzichtbare machten geketend blijft aan oude patronen.…

Met jouw verloofde, de schilderes Maria Wilson, woonde je drie jaar in het ateliergebouw van de surrealistische schilder Kurt Seligmann in de Impasse Villa Seurat in Parijs. Je verzoende je met Breton en 's zomers verbleef je in zijn huis in Saint Cirq La Popie. In de zomer van 1954 reisde je door Duitsland en daarna ging je naar Mexico terug.…

Om uit de impasse te komen stelt Wassermann voor een sprookje te bedenken, waarop de duitser belooft dat als het sprookje hem bevalt, hij de jood dan met succes zal vernietigen. Het gegeven is absurd, het ultieme spotten met de gruwelijke werkelijkheid en het verhaal grijpt je naar de keel.…

Jij huurde een atelier op 16, Impasse du Main, naast de schilders Eugène Anatole Carrière en Jean-Paul Laurens, die ook een beeldhouwer was. Eugène Anatole was goed bevriend met Rodin en in 1890 portretteerde hij Paul Verlaine. Zijn vrouw Marguerite stond vaak model voor hem.…

Het is Stoffel die als eerste uit de impasse ontwaakt en hij stoot Nathan even aan. 'Kom, nu is het moment!', gebiedt hij. Nathan slaat met een baksteen het keukenraam kapot en hij is er als eerste doorheen geglipt, maar Nathan volgt al snel.…